Το πρώτο στοιχείο που οφείλει να γνωρίζει κανείς για την όπερα Krishna του John Tavener, η οποία γράφτηκε το 2005, είναι ότι πρόκειται στην πραγματικότητα για μια «μυστικιστική παντομίμα». Αν αυτή η ιδέα προκαλεί έστω και το παραμικρό μειδίαμα, τότε το συγκεκριμένο έργο δεν απευθύνεται στον θεατή που αναζητά κάτι συμβατικό. Το δεύτερο στοιχείο είναι πως, με το πέρας της μεταθανάτιας παγκόσμιας πρεμιέρας στο opera/”>Grange Park Opera, το κοινό χάρισε θερμό χειροκρότημα στους μουσικούς.

Δίκαια, καθώς χωρίς την έντονη και αποφασιστική ερμηνεία του Ross Ramgobin ως «Ουράνιου Αφηγητή», τη γλυκιά και ευέλικτη φωνή του Eliran Kadussi ως νεαρού Krishna, αλλά και την αψεγάδιαστη παρουσία των σοπράνο Rosa Sparks, Nazan Fikret, Jennifer Statham και Julia Sitkovetsky, το σύντομο αυτό έργο θα φάνταζε ακόμη πιο ατέρμονο.

Στο ορχηστρικό σύνολο, η Gascoigne Orchestra προσέφερε συχνούς μπάσους τόνους και ξεσπάσματα χάλκινων πνευστών. Υπήρχαν υφές που λαμπύριζαν και άλλες που δονούσαν, με ένα πλήθος από γκονγκ να αντηχούν έντονα μέσα στο μετα-βαγκνεριανό και μετα-μινιμαλιστικό ύφος του Tavener. Ο μαέστρος Mark Shanahan καθοδήγησε το σύνολο με την ψύχραιμη ακρίβεια ενός έμπειρου τροχονόμου, ενώ τα κρουστά της Nao Masuda έδωσαν τον ρυθμό στις 15 σκηνές του έργου, αποτελώντας ίσως την πιο δραματική στιγμή της παράστασης.

Το Krishna παρουσιάζει σκηνές από τη ζωή της ινδουιστικής θεότητας, με το λιμπρέτο –στα σανσκριτικά και τα αγγλικά– να υπογράφεται από τον ίδιο τον Tavener, έχοντας δεχθεί επιρροές από τον Βρετανό ινδουιστή μελετητή Ranchor Prime. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου ήταν δυσδιάκριτο, ενώ η σκηνοθεσία του David Pountney περιόρισε τους χαρακτήρες σε στατικές πόζες, αφήνοντας την κίνηση σε έξι χορεύτριες. Η παραγωγή, η οποία φιλοξενείται στο Grange Park Opera στο West Horsley του Surrey έως τις 2 Ιουλίου, αν και αξιέπαινη για την τόλμη της να ανεβάσει μια παγκόσμια πρεμιέρα σε δύσκολους οικονομικούς καιρούς, αφήνει πολλά ερωτηματικά για την καλλιτεχνική της σκοπιμότητα.