Άτομα που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην αποδοχή από την οικογένειά τους καταφεύγουν συχνά στην παραποίηση της καθημερινότητάς τους, βασιζόμενοι σε λευκά ψέματα, παραλείψεις και ελλείψεις. Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία των Orian Barki και Meriem Bennani, η διαδικασία της δημιουργίας φαντασίας από την πραγματική ζωή μπορεί να είναι ταυτόχρονα επώδυνη και παραγωγική. Η Bouchra, η μαγνητική πρωταγωνίστρια, είναι μια λεσβία Μαροκινή σκηνοθέτιδα που ζει στη Νέα Υόρκη και κατανοεί αυτό το παράδοξο πολύ καλά. Παρόλο που έχει ήδη μιλήσει ανοιχτά στη μητέρα της, Aïcha, ακόμα κρύβει τους/τις συντρόφους της, μια εμπειρία που διοχετεύει στην κινηματογραφική της δημιουργία. Η τέχνη και η πραγματικότητα καταρρέουν σε ένα, καθώς οι αναπόφευκτες συζητήσεις μεταμορφώνονται σε κινηματογραφικούς διαλόγους και οι αναμνήσεις ρέουν στα storyboards.
Ακόμα και για ένα animation, τέτοιες μεταφυσικές δομές δεν είναι κάτι συνηθισμένο. Αυτό που ξεχωρίζει, ωστόσο, είναι η ευφυής επιλογή να αποδοθούν όλοι οι χαρακτήρες ως ανθρωπόμορφα ζώα. Με τη φωνή της Bennani, η Bouchra εμφανίζεται ως μια στιλάτη κογιότ ντυμένη με Prada. Αυτή η μοναδική προσέγγιση απελευθερώνει την ταινία από τα εθνογραφικά, ταυτοτικά δεσμά που συχνά συναντώνται στις queer αφηγήσεις. Ταυτόχρονα, τα οπτικά στοιχεία είναι βαθιά ριζωμένα στην πολιτιστική ιδιαιτερότητα: αναπτυγμένα από ένα φωτορεαλιστικό μείγμα ζωντανής δράσης και τρισδιάστατης απεικόνισης, τα αστικά τοπία της Νέας Υόρκης και της Καζαμπλάνκα είναι εξαιρετικά πιστά στη ζωή, ενώ διατρέχονται από νοσταλγία.
Το σπίτι της Bouchra στην Καζαμπλάνκα λαμπυρίζει επίσης με ζωηρά χρώματα. Εδώ, παλιά τραγούδια που τραγουδούν οι θείες της αναμειγνύονται με ενεργητικά ραπ που αντηχούν από ραδιόφωνα και νυχτερινά κέντρα. Παρά τη διαπραγμάτευση διαγενεακής έντασης, η ταινία αφήνει χώρο και για τη σεξουαλική οικειότητα, παθιασμένες συναντήσεις που ελαφρύνουν το βάρος της συναισθηματικής αναταραχής. Μακριά από την επανάληψη κουρασμένων δυαδικών – παράδοση έναντι νεωτερικότητας, πρεσβύτεροι έναντι νεότερων – η ταινία αγκαλιάζει την ομορφιά των αντιθέσεων με ανοιχτές αγκάλες. Ακόμη και όταν η πιθανότητα συμφιλίωσης φαίνεται ανέφικτη, η προσπάθεια επικοινωνίας – είτε μέσω λέξεων είτε μέσω τέχνης – είναι αυτή που φέρνει την ειρήνη. Η Bouchra προβάλλεται στο ICA, Λονδίνο, από τις 20 Μαρτίου. https://www.youtube.com/watch?v=J1YkdyhwX68
