Στην επιφάνεια, αυτή η ιρλανδο-καναδική παραγωγή τρόμου, που απευθύνεται σε εφήβους και είναι γεμάτη γνώσεις του είδους, μοιάζει με έργο που έλαβε έγκριση μετά την επιτυχία του “Talk to Me” των αδελφών Philippou. Ωστόσο, αντί για τα προάστια της Αυστραλίας, ο σεναριογράφος Owen Egerton και ο σκηνοθέτης Corin Hardy μας μεταφέρουν σε μια φθινοπωρινή, ατμοσφαιρική αμερικανική πόλη. Εκεί, η καλλιτέχνιδα μαθήτρια Chrys (Dafne Keen) κληρονομεί το ντουλάπι του σταρ του μπάσκετ, τον οποίο είδαμε να καίγεται σε ένα προοίμιο. Το θανατηφόρο αντικείμενο που βρίσκει εκεί είναι μια σφυρίχτρα σε σχήμα κρανίου, με μια επιγραφή που αφορά την κλήση των νεκρών.
Για κάποιο διάστημα, το στοιχείο του τρόμου δεν είναι τόσο άμεσο όσο στην προηγούμενη ταινία, αλλά σύντομα οι χειρότεροι φόβοι των χαρακτήρων για τον θάνατο γίνονται κυριολεκτικοί. Αυτή η εξέλιξη δίνει στις ολοένα και πιο αιματηρές σκηνές του Hardy μια αίσθηση που θυμίζει το “Final Destination”, με τον θάνατο του νεαρού οδηγού σε τροχαίο ατύχημα στο υπνοδωμάτιό του να είναι ιδιαίτερα ανατριχιαστικός. Μια ομοιότητα με την ταινία των Philippous είναι η συμπάθεια για τους ανασφαλείς, προβληματισμένους εφήβους, που δεν μοιάζουν καθόλου με τους συνηθισμένους τζόκεϊ και τις βασίλισσες του χορού. Ο Egerton παρατηρεί τις τελετουργίες των φλερτ με τρυφερότητα, υπογραμμίζοντας διακριτικά τους αγώνες της Chrys να εξομολογηθεί τα συναισθήματά της στην ορθόδοξη συμμαθήτριά της Ellie (Sophie Nélisse). Κάτω από τη σκιά του θανάτου, αυτή είναι μια προσπάθεια να ζήσει κανείς την αληθινή του ζωή.
Ο Βρετανός σκηνοθέτης Hardy διασκεδάζει πολύ περισσότερο εδώ από ό,τι στην προηγούμενη ταινία του “The Nun”. Χρησιμοποιεί ένα έξυπνο αστείο, ονομάζοντας αντικείμενα, μέρη και τον δάσκαλο Mr Craven (Nick Frost) που θα πεθάνει, από γνωστούς σκηνοθέτες τρόμου. Επίσης, παρουσιάζει μια σκηνή που περιλαμβάνει έναν λαβυρινθώδη λαχανόκηπο από άχυρο, ο οποίος σίγουρα ξεπερνά τους πραγματικούς πόρους ενός φεστιβάλ συγκομιδής σε μια μικρή πόλη, οδηγώντας σε ένα ευχάριστα σουρεαλιστικό αποτέλεσμα. Αν και η ταινία δεν καταφέρνει να ενσωματώσει έναν περιθωριακό ιερέα/έμπορο ναρκωτικών (Percy Hynes White), αλλού επιτυγχάνει το έξυπνο κόλπο του να είναι οικεία χωρίς να φαίνεται παράγωγο, με σκηνές που θυμάστε από ταινίες που σας αρέσουν, μερικές φορές με μια πρωτότυπη πινελιά. Σίγουρα, είναι αρκετό για την απόλαυση μιας Παρασκευής ή Σαββάτου βράδυ.
Η ταινία “Whistle” κυκλοφορεί τώρα στις ΗΠΑ, στις 12 Φεβρουαρίου στην Αυστραλία και στις 13 Φεβρουαρίου στο Ηνωμένο Βασίλειο. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=BsmE5IMwuPo]
