Ο ιστορικός της αυλής παρουσιάζει κάθε φορά μια νέα λίστα από παράξενα φαινόμενα. Ο Αροκίν (Toyin Oshinaike) φέρνει ειδήσεις για έναν ιπτάμενο ελέφαντα, έναν γορίλα με καβούκι χελώνας και μια γυναίκα με φίδια αντί για μαλλιά. Αυτά τα παράδοξα άρχισαν να εμφανίζονται από τότε που ο Αδερέμι (Deyemi Okanlawon) επέστρεψε από το πεδίο της μάχης και άκουσε το προφητικό όνειρο της συζύγου του. Η Ογιεμπίσι (Kehinde Bankole), λέγοντάς στον σύζυγό της ότι είδε ένα στέμμα να τοποθετείται στο κεφάλι του, τον οδηγεί σε μια πορεία από πολεμιστή σε δεσπότη.
Το έργο του Oladipo Agboluaje, αν και εμπνευσμένο από τον “Μακμπέθ” του Σαίξπηρ, ριζώνει στην Δυτική Αφρική του 19ου αιώνα. Ενώ οι μάγισσες στο πρωτότυπο μπορούν να μοιάζουν απλώς ως μηχανισμός πλοκής – ένα μέσο για να πυροδοτήσουν τη φιλοδοξία του Μακμπέθ – εδώ, το υπερφυσικό είναι πανταχού παρόν. “Κάνω το θέλημα των θεών”, δηλώνει ο Αδερέμι με πεποίθηση.
Στην παραγωγή της Mojisola Kareem για το Utopia και τα Sheffield Theatres, ο Εσού (Patrice Naiambana) αποτελεί μια θεότητα, τόσο αληθινή με το μυτερό του καπέλο και τα κόκκινα πανιά, όσο και τα φυλαχτά και τα κοχύλια που ρίχνουν ξόρκια πάνω στους χαρακτήρες. Αυτό συμβάλλει στο να τοποθετείται η ιστορία σε ένα μυθικό τοπίο Γιορούμπα, κάνοντας τους κατοίκους να μοιάζουν με πρόσκαιρους παίκτες σε έναν αιώνιο αγώνα.
Ο Okanlawon και η Bankole δημιουργούν ένα πιστευτό δίδυμο. Εκείνος είναι ένας σεμνός στρατιώτης, συμπαθής μέχρι που ξαφνικά παύει να είναι. Εκείνη είναι τόσο αφοσιωμένη όσο και αποφασισμένη. Εκείνος είναι γιος σιδηρουργού. Εκείνη υπήρξε σκλάβα. Έχουν βάσιμους λόγους για τη φιλοδοξία τους.
Είναι καλό που η Ογιεμπίσι επιμένει μέχρι το τέλος, χωρίς ενδιάμεση τρέλα. Ωστόσο, απελευθερώνοντας τον εαυτό του από τα λόγια του Σαίξπηρ, ο Agboluaje μειώνει και την ψυχολογική διορατικότητα. Ο Αδερέμι δεν είναι επιρρεπής στον στοχασμό και, καθώς το έργο προχωρά, μοιάζει λιγότερο να αφορά αυτόν παρά τον κοινωνικό αντίκτυπο των πράξεών του.
Ο συγγραφέας μετατοπίζει την εστίαση στην πολιτική της διαδοχής, με τους βασιλικούς οίκους να διαπραγματεύονται τις θέσεις τους, προσπαθώντας παράλληλα να περιορίσουν έναν πεισματάρη ηγέτη. Καθώς ο θρόνος κρέμεται στον αέρα, αιωρούμενος από ρυάκια αίματος στο σκηνικό του Kevin Jenkins, πρόκειται για ένα έργο για την εξουσία και τη διακυβέρνηση. “Δεν πρέπει να ξανασυμβεί ποτέ”, λέει ένας επιζών της σφαγής, μια προειδοποίηση που θα μπορούσαμε να εφαρμόσουμε στους δημαγωγούς του σήμερα.
Crucible, Sheffield, έως 7 Φεβρουαρίου. Στη συνέχεια περιοδεία.
