Το 1993, μια φωτογραφία που τράβηξα με θέμα έναν οδηγό λεωφορείου στο Λούξορ της Αιγύπτου, κέρδισε έναν διαγωνισμό. Το βραβείο περιλάμβανε χρήματα, μια φωτογραφική μηχανή και ένα εισιτήριο επιστροφής για οποιοδήποτε μέρος του κόσμου. Επέλεξα τη Χιλή. Η μηχανή ήταν ένα υπερσύγχρονο μοντέλο, την οποία πούλησα σε έναν οδηγό ταξί στις 3 το πρωί. Πάντα προτιμούσα να εργάζομαι με ελαφριές φωτογραφικές μηχανές 35mm.
Μετά από τρεις μήνες στη Χιλή, επιβιβάστηκα σε ένα τρένο που ανέβαινε στο οροπέδιο της Άνω Βολιβιανής Αλτιπλάνο, αφήνοντάς με με έναν τρομερό πονοκέφαλο που μόνο το τσάι κόκας δεν μπορούσε να ανακουφίσει. Είχα μια ανοιχτή ανάθεση από τους Financial Times να παρέχω φωτογραφίες από τις οικονομικές περιοχές των νοτιοαμερικανικών πόλεων που επισκεπτόμουν. Έτσι, ενώ ο κύριος στόχος μου ήταν να περιπλανιέμαι και να φωτογραφίζω συναρπαστικά πράγματα που έβρισκα, φρόντισα επίσης να κατευθυνθώ στην οικονομική συνοικία και τις κυβερνητικές περιοχές της πόλης Λα Πας, όπου τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία.
Εκείνη την περίοδο, ο Γκονζάλο Σάντσεζ ντε Λοζάντα εκλεγόταν πρόεδρος της Βολιβίας, και η επίσκεψή μου συνέπεσε με την εκστρατεία του. Καθώς πλησίαζαν οι εκλογές, υπήρχε μια αληθινή αίσθηση ανησυχίας στην πόλη. Υπήρχαν πολλοί στρατιώτες και αστυνομικοί τριγύρω, κυκλοφορούσαν φήμες ότι οποιαδήποτε αδήλωτη γη θα κατασχόταν από τη νέα κυβέρνηση, και πιστεύω ότι γι’ αυτό οι άνθρωποι στην εικόνα περίμεναν στην ουρά με τα χαρτιά τους.
Δεν υπήρχε τρόπος να είμαι διακριτικός όταν την τράβηξα. Η μηχανή μου ήταν αρκετά θορυβώδης και μπορείτε να δείτε έναν από τους ανθρώπους να κοιτάζει ευθεία εμένα. Η αμηχανία των ανθρώπων όταν τους φωτογραφίζουν ενώ απλώς κάνουν τη ζωή τους είναι κάτι που έχω συναντήσει πολύ συχνά. Δεν ήταν φωτογραφία γάμου ή χαρούμενη περίσταση: υποθέτω ότι οι δηλώσεις έπρεπε να κατατεθούν πριν από μια προθεσμία που πιθανότατα ήταν πολύ κοντά. Αλλά δεν ήμουν απολύτως σίγουρος όταν τράβηξα τη φωτογραφία τι συνέβαινε, μόνο ότι ήταν σημαντικό για αυτούς τους ανθρώπους και υπήρχε μια πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα. Αυτή ήταν η αίσθηση που ήθελα να συλλάβω.
Στη συνέχεια, πλησιάστηκα από μερικούς αστυνομικούς με πολιτικά που με έβαλαν βίαια στο πίσω μέρος ενός αυτοκινήτου και με οδήγησαν στο τοπικό αστυνομικό τμήμα, όπου ανακρίθηκα για πολλή ώρα σχετικά με το γιατί βρισκόμουν εκεί και τι έκανα. Τους είπα ότι ήμουν τουρίστας και έβγαζα φωτογραφίες για τον εαυτό μου, αλλά παρόλα αυτά προσπάθησαν να μου πάρουν το φιλμ. Ευτυχώς, κατάφερα να τους ξεγελάσω με μερικούς μη εκτεθειμένους κυλίνδρους. Καθώς έφευγα, έπρεπε να περπατήσω ανάμεσα σε μια γραμμή αστυνομικών που έπαιρναν σειρά να με γρονθοκοπήσουν και να με κλωτσήσουν μέχρι την πόρτα. Αυτή ήταν η προειδοποίησή μου, αλλά μου είπαν επίσης ότι θα με παρακολουθούσαν. Δεν έμεινα άλλο.
Υπάρχει ένας βαθμός αμφισημίας – αυτό είναι κάτι που όλες οι αγαπημένες μου φωτογραφίες έχουν. Αυτή η εικόνα είναι μία από τις πολλές που δεν δημοσιεύτηκαν εκείνη την εποχή, αλλά τώρα αποτελούν μέρος μιας σειράς που ονομάζω Still Films , η οποία αντλεί από το υπόβαθρό μου τόσο στο φωτορεπορτάζ όσο και στην κινηματογραφία. Πάντα με ελκύουν οι ασπρόμαυρες, κινηματογραφικές εικόνες και οι σκηνές που συναντώ και μοιάζουν σαν να έχουν στηθεί. Η σειρά εμβαθύνει στην αλληλεπίδραση μεταξύ κινηματογράφου και φωτογραφίας: στατικές εικόνες που προκαλούν μια αφήγηση που υπερβαίνει το κάδρο.
Υπάρχουν πολλές φωτογραφίες που τράβηξα στη Λα Πας που αγαπώ, αλλά μόλις είδα αυτήν στο φύλλο επαφής, αναγνώρισα αυτή την κινηματογραφική ποιότητα. Υπάρχει ένταση στην σύνθεση, καθώς οι φιγούρες δημιουργούν μια αλυσίδα που οδηγεί προς την ανοιχτή πόρτα που φυλάσσεται από έναν στρατιώτη, αλλά και ένας βαθμός αμφισημίας. Πιστεύω ότι αυτό είναι κάτι που όλες οι αγαπημένες μου φωτογραφίες έχουν κοινό, δικές μου και άλλων. Δεν θέλω οι φωτογραφίες μου να είναι πολύ άκαμπτες ή άμεσες, θέλω να είναι εμποτισμένες με την ίδια αίσθηση ενθουσιασμού και θαυμασμού που ένιωθα όταν πάτησα το κουμπί.
Η φωτογραφία είναι υποκειμενική, και πάντα δίσταζα να πάω κάπου και να προσπαθήσω να πω μια ιστορία ως εξωτερικός παρατηρητής. Έφτασα στη Βολιβία χωρίς προηγούμενη γνώση ή κρίση, και αυτό που συνέβαινε εκείνη την εποχή είναι πραγματικά άσχετο με την εικόνα. Πιστεύω ότι οι καλύτερες φωτογραφίες θέτουν περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Βιογραφικό Rod Morris Δείτε την εικόνα σε πλήρη οθόνη Γεννήθηκε: Southampton, 1963 Υψηλό σημείο: Κερδίζοντας τον τίτλο Time Out/STA travel photographer of the year και χρησιμοποιώντας τα χρήματα του βραβείου για να ταξιδέψει στη Νότια Αμερική για να φωτογραφίσει στη Χιλή σε περιβαλλοντικά έργα για τρεις μήνες πριν ταξιδέψει στο Περού και τη Βολιβία. Συμβουλή: Υιοθετήστε τη νοοτροπία της φωτογράφισης με φιλμ: τραβήξτε λιγότερα, σκεφτείτε περισσότερο. Προσπαθήστε να σκέφτεστε τη δουλειά σας σε σειρές, όχι μόνο μεμονωμένες εικόνες. Η φωτογραφία είναι ένας τρόπος συλλογής και επικοινωνίας ιστοριών.
