Η νέα κωμική δραματική ταινία “Έλλα ΜακΚέι”, γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον Τζέιμς Λ. Μπρουκς, μοιάζει με απομεινάρι του παρελθόντος, όχι μόνο επειδή διαδραματίζεται, φαινομενικά τυχαία, το 2008. Μια ευρέως ελκυστική, καλοστημένη παραγωγή, που δεν είναι ούτε αυστηρά κωμική ούτε καθαρά μελοδραματική, και ασχολείται με συνηθισμένους ανθρώπους σε καθημερινές καταστάσεις, αντιπροσωπεύει το είδος των ταινιών μεσαίου προϋπολογισμού για ενήλικες που προβάλλονταν συχνά στους κινηματογράφους της δεκαετίας του ’90 και των αρχών του 2000, προτού οι «πολέμοι του streaming» απορροφήσουν την αγορά. Ακόμη και η κύρια διαφημιστική εικόνα, μετατρεμμένη σε χάρτινο ομοίωμα σε φυσικό μέγεθος στο θέατρο – η πρωταγωνίστρια Έλλα, με το πορτρέτο της Έμμα Μακέι, να ισορροπεί σε ένα πόδι καθώς διορθώνει ένα σπασμένο τακούνι – θυμίζει μια περασμένη εποχή ταινιών όπως οι “Confessions of a Shopaholic”, “Miss Congeniality” ή “Little Miss Sunshine”, που σήμερα θα κατέληγαν απευθείας στο streaming.
Στην πραγματικότητα, λείπουν τέτοιου είδους ταινίες, και η επιθυμία για περισσότερες είναι έντονη. Θα θέλαμε να βλέπαμε ένα ανάλαφρο αλλά ρεαλιστικό πορτρέτο μιας 34χρονης γυναίκας που υπηρετεί ως υπαρκυβερνήτρια μιας ανώνυμης πολιτείας, η οποία, κρίνοντας από τα αθλητικά τρόπαια του κολεγιακού ποδοσφαίρου και τη γενικότερη ατμόσφαιρα, πιθανότατα βρίσκεται στο Μίσιγκαν. Θα θέλαμε ακόμη να πιστεύουμε στην πιθανότητα έξυπνου και συναισθηματικού «popcorn» περιεχομένου, του οποίου το δράμα χαμηλού διακυβεύματος αναδεικνύει τις εγγενείς ασυνέπειες και την ευγένεια των ανθρώπων. Ειδικά θα θέλαμε να μπορούσαμε να πούμε ότι η “Έλλα ΜακΚέι” αποτελεί έναν αξιοθαύμαστο τελικό χαιρετισμό (ή κάτι παραπάνω) για τον Μπρουκς, τον 85χρονο σεναριογράφο/σκηνοθέτη/παραγωγό, του οποίου η πλούσια καριέρα περιλαμβάνει τόσο εμβληματικές τηλεοπτικές σειρές (The Mary Tyler Moore Show, Taxi, The Simpsons) όσο και κλασικές πλέον ταινίες (Terms of Endearment, Broadcast News, As Good As It Gets).
Δυστυχώς, τίποτα από τα παραπάνω δεν μπορεί να ειπωθεί, καθώς η “Έλλα ΜακΚέι” είναι, πρωτίστως, ένα χάος – μια άτσαλη συλλογή ασυνάρτητων χαρακτήρων και ακατανόητης πλοκής που φαίνεται να αψηφά τη βασική λογική της αφήγησης σε κάθε στροφή, και όχι με έναν απρόσμενο ή συναρπαστικό τρόπο. Δεν είναι ποτέ καλό σημάδι όταν ο πρωταγωνιστής διαβάζει την κυριολεκτική ερμηνεία της λέξης «τραύμα», ακολουθώντας με το δάχτυλο στο λεξικό, μέσα στα πρώτα πέντε λεπτά μιας ταινίας.
Όπως αφηγείται η Εστέλ (Τζούλι Κάβνερ), η γραμματέας της Έλλα και αφηγήτρια της ταινίας, πρόκειται υποτίθεται για την ιστορία της αξιοσημείωτης Έλλα ΜακΚέι, μιας εξαιρετικά ευφυούς και ηθικής γυναίκας που ξεπέρασε την ντροπή ενός πατέρα που απιστούσε (Γούντι Χάρελσον) και το τραύμα (ναι) του άκαιρου θανάτου της μητέρας της (την οποία υποδύεται, πολύ σύντομα, η Ρεμπέκα Χολ), για να γίνει ένα από τα νεότερα πολιτικά πρόσωπα της πολιτείας της. Ωστόσο, αυτός ο αφηγηματικός πυρήνας ξεφτίζει γρήγορα σε παράξενα αποσυνδεδεμένες παρενθέσεις που προχωρούν με απογοητευτικό ρυθμό, καθώς η ταινία επιμένει να «τυλίγει» κάθε σκηνή με μια γλυκιά κορδέλα, ανεξάρτητα από το πόσο ασύμβατη είναι με την προηγηθείσα συζήτηση. Θα ήταν μαγευτικό να παρακολουθήσει κανείς μια ταινία τόσο παράξενα και άτσαλα δομημένη, αν δεν ήταν ταυτόχρονα και τόσο απογοητευτική.
Το υποτιθέμενο μωσαϊκό χαρακτήρων του «Έλλα-σύμπαντος» περιλαμβάνει την αγαπημένη θεία της Έλεν, την οποία υποδύεται η Τζέιμι Λι Κέρτις σε μια παράσταση που μοιάζει με παντομίμα ενός υπερβολικού χαρακτήρα της Τζέιμι Λι Κέρτις· τον πατέρα της, που επιστρέφει για να ζητήσει συγγνώμη για εγωιστικούς λόγους· τον σύζυγό της Ράιαν (Τζακ Λόουντεν), έναν τοπικό εστιάτορα που υποστηρίζει την καριέρα της Έλλα μέχρι που, ξαφνικά και χωρίς λόγο, σταματάει να το κάνει (υποθέτω ότι κόπηκαν 45 λεπτά που θα εξηγούσαν την πλοκή από αυτή την σχεδόν δίωρη ταινία)· και τον νεότερο αδελφό της Κέισι (Σπάικ Φερν), έναν αγχοφοβικό «quant» που συνέρχεται από έναν χωρισμό με τη Σούζαν (Άγιο Εντεμπίρι), έναν κλασικό άβολο χαρακτήρα της Εντεμπίρι που σε οποιαδήποτε άλλη ταινία θα είχε κοπεί λόγω έλλειψης χρόνου. Επίσης, υπάρχει ο Κουμάιλ Ναντζιάνι ως ο φιλικός αστυνομικός, του οποίου το όνομα θα μπορούσε κάλλιστα να είναι «Ευφυής Δευτερεύων Χαρακτήρας», και ο Άλμπερτ Μπρουκς ως ο Κυβερνήτης Μπιλ, που προσφέρει τέτοιες «φλύαρες» πολιτικές σοφίες όπως «πρέπει να κάνεις τους ανόητους να αισθάνονται λιγότερο ανόητοι».
Τελικά, γίνεται φανερό ότι η ταινία αφορά τη θητεία της ΜακΚέι ως κυβερνήτρια για αρκετές ημέρες το 2008, μια εποχή κατά την οποία απουσίαζαν βολικά το Twitter ή ο Τραμπ, μετά την αποχώρηση του Κυβερνήτη Μπιλ για τη διοίκηση Ομπάμα. Πώς αυτή η εξαιρετικά φιλόδοξη, αδιαμφισβήτητα όμορφη «policy wonk» έγινε η Λαίδη Τζέιν Γκρέι της, κατά πάσα πιθανότητα, πολιτείας του Μίσιγκαν, ανυψωμένη από την αφάνεια και πεσμένη από δυνάμεις σε μεγάλο βαθμό εκτός του ελέγχου της; Η “Έλλα ΜακΚέι” δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται ιδιαίτερα να σας το πει, αντίθετα σέρνεται στην ιστορία σαν να ψάχνει σε ένα ακατάστατο εφηβικό δωμάτιο, τραβώντας και επανατοποθετώντας τυχαία αντικείμενα από τη στοίβα.
Θα ήταν αδύνατο για τους περισσότερους ηθοποιούς να ξεπεράσουν τέτοια αταξία, ή να παίξουν ταυτόχρονα 34 και 16 ετών (σε αναδρομές). Παρόλο που η Μακέι προσπαθεί με επιδεξιότητα – τα μάτια μου άναψαν όταν άρχισε να φωνάζει θυμωμένη, προσφέροντας ένα υπερβολικά σύντομο παράθυρο στην παρορμητική εσωτερική μονoλογική σκέψη μιας γυναίκας με πολλές φιλελεύθερες πολιτικές ιδέες – δεν καταφέρνει να πείσει ως ηρωίδα της οποίας τα καθοριστικά χαρακτηριστικά είναι η «wonkish-ness» και η αντιδραστικότητα. Αυτό είναι κρίμα, καθώς υπάρχει σαφώς κάτι εδώ, θαμμένο κάτω από την γυαλισμένη, μη αυθεντική λάμψη της κινηματογραφικής πολιτικού. Είδα μια σύντομη λάμψη του, αργά στην ταινία, καθώς η Έλλα αντιμετωπίζει μια επιλογή μεταξύ των ηθών της και του γάμου της – μια αχτίδα σκληρών, αντιφατικών και ακατανόητων συναισθημάτων, μια υπόνοια μιας καλύτερης, πιο ακανθώδους, βιωμένης ταινίας. Μια στιγμή κατά την οποία κι εκείνη εύχεται να ήταν διαφορετικά. Η “Έλλα ΜακΚέι” προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 12 Δεκεμβρίου.
