Η φετινή χρονιά, παρά τη διστακτικότητα, μου έχει απασχολήσει έντονα η εναρκτήρια σκηνή της σειράς “Adults”. Η κωμωδία του FX, που εστιάζει σε μια παρέα αποφοίτων κολεγίου στη Νέα Υόρκη, ξεκινά, αναμενόμενα, στο μετρό. Αυτό που μοιάζει με υπερβολικά μελετημένο πορτρέτο της πρώιμης ενήλικης ζωής, με μπερδεμένα μέλη, εσωτερικές αναφορές και χαλαρή κουβέντα, γρήγορα εξελίσσεται σε αντιπαράθεση μεταξύ ενός αλλόκοτου άντρα που αυνανίζεται στο μετρό και της Ισά (Amita Rao), της πρωταγωνίστριας που προσπαθεί να τον ξεπεράσει, κάνοντας ένα παράλογο επιχείρημα για τον φεμινισμό. «Αυτόν τον κόσμο θέλετε;» φωνάζει, με το χέρι στο παντελόνι.
Η στιγμή είναι σκόπιμα απωθητική, ίσως και υπερβολικά – ως λάτρης των εκπλήξεων, βρήκα την προσπάθεια αυτής της πρόκλησης ενοχλητική. Ωστόσο, είναι και ακούσια αποκαλυπτική: υποδηλώνει μια σειρά που επιδιώκει να **τραβήξει την προσοχή των νέων**. Παρόμοια ανησυχία διατρέχει και την πρεμιέρα του “I Love LA”, της σειράς του HBO που αποτελεί δυτική απάντηση στο “Adults” και παρουσιάζεται ως μια σύγχρονη προσέγγιση στο συναρπαστικό χάος της νεαρής ενήλικης ζωής. Γνωρίζουμε τη Μαία (Rachel Sennott), την δημιουργό και συν-σεναριογράφο, κατά τη διάρκεια σεξουαλικής επαφής με τον σύντροφό της, αδιαφορώντας για έναν σεισμό, με μοναδικό στόχο την κορύφωση πριν πάει στη δουλειά.
Και οι δύο σκηνές περιέχουν πολλά από τα χαρακτηριστικά των τηλεοπτικών έργων που ασχολούνται με την “άγρια φύση” των 20 χρόνων – έντονες σχέσεις, εντυπωσιακός ναρκισσισμός, στενόμυαλη αισιοδοξία, μεθυστική αταξία – αν και παρακολουθώντας τες, και πολλές από τις επόμενες σκηνές, θυμήθηκα λιγότερο την αναταραχή αυτής της ηλικίας και περισσότερο την τηλεοπτική βιομηχανία γενικότερα. Η τηλεόραση απεγνωσμένα προσπαθεί να συνδεθεί με τους νέους, οι οποίοι ολοένα και περισσότερο επιλέγουν το YouTube ή τα social media για τον χρόνο τους στην οθόνη. Ίσως γι’ αυτό η βιομηχανία να εμφανίζεται ιδιαίτερα αισιόδοξη για το “I Love LA”, με έναν τρόπο που έρχεται σε αντίθεση με μια σειρά που ακόμα μοιάζει να είναι σε στάδιο ανάπτυξης. Πριν καν προβληθεί, το Variety τη χαρακτήρισε “generatonal text” και τοποθέτησε τη Sennott, μια πρώην “It Girl” της διαδικτυακής κωμωδίας που μεταμορφώνεται σε ανερχόμενο αστέρι, στο εξώφυλλό του. Το HBO ανακοίνωσε ήδη ανανέωση για δεύτερη σεζόν, αναφέροντας ότι είναι “ανάμεσα στις ταχύτερα αναπτυσσόμενες” κωμωδίες του, με μέσο όρο 2 εκατομμύρια θεατές – σημαντικό για την καλωδιακή τηλεόραση, αν και όχι απαραίτητα καθοριστικό για μια γενιά.
Όλα αυτά υποκρύπτουν ένα παράξενο φαινόμενο στο Hollywood: η νεότητα εξακολουθεί να κυριαρχεί στην κουλτούρα, αλλά όχι στην τηλεόραση. Η Gen Z, που ορίζεται γενικά από άτομα που γεννήθηκαν μεταξύ 1997 και 2010, αποτελεί τη δεύτερη μεγαλύτερη δημογραφική ομάδα στις ΗΠΑ μετά τους millennials και είναι κρίσιμη για το μέλλον της τηλεόρασης. Και όμως, η αγορά για οποιαδήποτε σειρά, πόσο μάλλον μια εξαιρετική, που αφορά τη ζωή νέων, άγαμων ατόμων που περνούν χρόνο με φίλους, είναι σχεδόν εντελώς ανοιχτή. Προηγούμενες γενιές είχαν ευρείες δικτυακές κωμωδίες όπως “Living Single”, “New Girl”, “Happy Endings”, “How I Met Your Mother” και “The Big Bang Theory”. Έργα δημιουργών-αστέρων του HBO όπως το “Girls” της Lena Dunham και το “Insecure” της Issa Rae. Και cult επιτυχίες όπως το “Broad City” του Comedy Central, το “Search Party” του TBS και το “The Bold Type” του Freeform. Η Gen Z έχει αποτυχημένα έργα όπως το “Generation”, μια σειρά εφήβων του HBO που προβλήθηκε μόνο για μία σεζόν το 2021, ή τον τελευταίο γύρο προσπαθειών μικρών καναλιών να μιλήσουν σε άτομα στα 20 τους – “I Love LA”, “Adults” και “Overcompensating”, η σειρά του internet comedian Benito Skinner με φόντο το κολλέγιο για το Prime Video, οι οποίες έχουν ανανεωθεί για δεύτερη σεζόν με μέτριο ενθουσιασμό.
Αυτό που παλιά αποτελούσε ένα βασικό στοιχείο του τηλεοπτικού “μπουφέ” – τηλεόραση που αντανακλά τις πραγματικότητες, τις ανησυχίες, τις φαντασιώσεις και τις σκανδαλιές των νέων – είναι τώρα μια μικρή υποκατηγορία, που δεν τραβάει το βλέμμα ούτε έχει ευχάριστη γεύση. Το πλησιέστερο που θα μπορούσε κανείς να φτάσει σε ένα καθοριστικό hit για τη Gen Z είναι το “Euphoria”, η υπερβολική σαπουνόπερα του HBO για μαθητές λυκείου που μοιάζει με πυρετώδες όνειρο των millennials για όλους τους τρόπους με τους οποίους το διαδίκτυο μπορεί να καταστρέψει την εφηβεία. Παρόλο που καθιέρωσε ένα διακριτικό σεξουαλικοποιημένο αισθητικό, δημοφίλησε κάποια μιμητικά εξωφρενικά μόδα και εκτόξευσε αρκετές κινηματογραφικές καριέρες. Επίσης, βρίσκεται εκτός αέρα εδώ και πέντε χρόνια, με την πολυαναμενόμενη τρίτη σεζόν του, που περιλαμβάνει ένα χρονικό άλμα στη ζωή μετά το κολλέγιο, να έχει αναβληθεί για την άνοιξη του 2026.
Εν τω μεταξύ, το “Friends” για τη Gen Z φαίνεται να είναι, καλά, το ίδιο το “Friends”. Σύμφωνα με δεδομένα τηλεθέασης από το Nielsen, όταν η Gen Z επιλέγει μια σειρά για να παρακολουθήσει, τείνει να επιστρέφει στο παρελθόν – 65% των σειρών που παρακολουθούνται από άτομα 16 έως 34 ετών είναι οι λεγόμενες “library series”, συμπεριλαμβανομένης της αρχετυπικής κωμωδίας για είκοσι κάτι της NBC (10,63 δισεκατομμύρια λεπτά παρακολούθησης το 2024), της σειράς ενηλικίωσης “Gilmore Girls” (11,6 δισεκατομμύρια) και της ιατρικής σαπουνόπερας “Grey’s Anatomy” (17,37 δισεκατομμύρια).
Σχεδόν οι μισοί από τη Gen Z προτιμούν το YouTube ή πλατφόρμες βίντεο όπως το TikTok έναντι της παραδοσιακής τηλεόρασης ή των επί πληρωμή streaming, ένας οιωνός για αυτό που η Rebecca Jennings του Vox ονόμασε “MrBeastification της ψυχαγωγίας”. Ένα πολύ διαδικτυακό τμήμα της γενιάς έχει αρχίσει να ξαναπαρακολουθεί το “Girls”, αναλύοντας την σειρά ως ένα πλούσιο αρχειακό κείμενο της προσπάθειας των millennials για “cringe”.
Αλλά για αντανακλάσεις της δικής τους εμπειρίας, μεγάλο μέρος της ίδιας γενιάς στρέφεται στα social media – για να δει τους συνομηλίκους της να δημοσιεύουν για τις εμπειρίες γνωριμιών τους ή για αστείες ιστορίες στο διαδίκτυο, για να παρακολουθήσει influencers να σχολιάζουν διασκεδαστικές και φλερτ βραδιές με φίλους ή, στην περίπτωση της μακροχρόνιας σειράς του TikTok από τους κωμικούς Kyle Chase και Veronika Slowikowska, για να παρακολουθήσει την τελευταία κεφαλαιώδη ιστορία μιας συγκατοίκου που μπορεί να είναι αληθινή ή όχι. (Το SNL, επίσης με στόχο την προσέλκυση νεαρών θεατών, συνεργάστηκε έξυπνα με τη Slowikowska για την τρέχουσα σεζόν του.)
Το Hollywood προσπαθεί να συναντήσει ένα κοινό όλο και πιο προσαρμοσμένο στο περιεχόμενο σε μικρές δόσεις, πληρώνοντας εταιρείες για να κόψουν τις σειρές τους σε μικρο-κεφάλαια για τα social media. Το Hollywood trade The Ankler ανέφερε ότι ένας παραγωγός του “Adults” πλήρωσε μια εταιρεία 15.000$ για να διαδώσει 2.500 βίντεο από τη σειρά στα social media ως πειραματικό μάρκετινγκ. (Το σχέδιο φέρεται να απέφερε 40 εκατομμύρια προβολές σε TikTok, Instagram Reels και YouTube Shorts.) Στούντιο όπως το Fox Entertainment και το Miramax επενδύουν εκατομμύρια σε εταιρείες κάθετου βίντεο, μέρος μιας “gold rush” μικροδραμάτων που επιχειρούν να αιχμαλωτίσουν τα κατακερματισμένα διαστήματα προσοχής των νέων με συνοπτικές αφηγήσεις σε “επεισόδια” διάρκειας δύο λεπτών που εντάσσονται εύκολα στα social media.
Αλλά μόλις φτάσεις σε ένα κοινό, εξακολουθείς να πρέπει να συνδεθείς μαζί του, και η τηλεόραση, ανεξάρτητα από το πόσο “TikTok-able” είναι ένα επεισόδιο, βρίσκεται σε δύσκολη θέση: δεν υπάρχει τρόπος η τηλεόραση, ακόμη και με επιταχυνόμενα προγράμματα παραγωγής και κυκλοφορίας σε σχέση με τον κινηματογράφο, να συμβαδίσει ποτέ με τις ιλιγγιώδεις τάσεις και την ευκινησία των social media, ή να μοντελοποιήσει την ταχύτητα, την υπερ-αναφορικότητα και την αισθητική “un-prestige” της διαδικτυακής κωμωδίας. Είναι διαβόητα δύσκολο για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση να συλλάβουν την απρόσκοπτη παρουσία του διαδικτύου στη ζωή μας ή τους απέραντους διαδικτυακούς μας εαυτούς, πόσο μάλλον την οικονομία των δημιουργών, με τρόπο που να μην προκαλεί απόσπαση προσοχής, να μην είναι αποθαρρυντικό ή φθηνό. Όπως δήλωσε ο Jeff Astrof, 59χρονος απόφοιτος του δωματίου συγγραφέων του “Friends”, στο The Ankler, αν η εμβληματική σειρά του NBC “διαδραματιζόταν τώρα, ο Chandler θα έμενε στο τηλέφωνό του όλο το επεισόδιο”.
Αλλά πρέπει να προσπαθήσουν, για να έχουν μια κάποια ακρίβεια στην γενιά που απεικονίζουν. Το “I Love LA” και το “Adults” προσπαθούν και τα δύο να ενσωματώσουν την διαδικτυακή ζωή στην ύφανση των κοινωνικών ομάδων των χαρακτήρων τους – το πρώτο επικεντρώνεται στην καριέρα της Μαία που διαχειρίζεται την influencer κολλητή της Talullah, το δεύτερο περιλαμβάνει δευτερεύουσες πλοκές όπως η κοινοποίηση της τοποθεσίας για τον κρυφό έρωτα ενός συγκατοίκου. Τα αποτελέσματα είναι αναμενόμενα ανάμεικτα. Στο “I Love LA”, η σάτιρα των influencers είναι πολύ αδύναμη, η πραγματική δουλειά της Talullah ως influencer πολύ αόριστη. Το “Adults” τα καταφέρνει καλύτερα, αλλά εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τις δοκιμασίες του online dating και της κοινοποίησης τοποθεσίας με μια αίσθηση δισταγμού.
Θα πρέπει να πω ότι, όπως πολλοί άσκοποι είκοσι κάτι, και οι δύο αυτές σειρές δείχνουν υποσχέσεις· τα δεύτερα μισά και των δύο πρώτων σεζόν είναι σημαντικά καλύτερα από τα πρώτα. Αλλά η παρακολούθησή τους μου προκάλεσε κυρίως νοσταλγία για τις ειλικρινείς παρατηρήσεις του “Girls”, ή τους ουσιαστικούς καυγάδες φιλίας στο “Insecure”, ή την οικεία άνεση του “Friends” – σειρές που νιώθεις ότι συνδέονται με κάποια αόριστη, κοινή εμπειρία ενηλικίωσης και εξερεύνησης. Ίσως και η παραδοσιακή τηλεόραση, μεταβαίνοντας από κυρίαρχη πολιτιστική μορφή τέχνης σε εξειδικευμένο μέσο, να ακολουθήσει.
