Η νέα σειρά ντοκιμαντέρ τεσσάρων επεισοδίων του Netflix προσφέρει μια διεισδυτική ματιά στην καριέρα του Rafael Nadal, του σπουδαιότερου ίσως τενίστα στην ιστορία της Ισπανίας. Μέσα από πλούσιο αρχειακό υλικό, ξεχωρίζει μια σκηνή του 2007, όπου ο Nadal και ο Roger Federer εισέρχονται στο κεντρικό γήπεδο του Wimbledon για τον πρώτο από τους πολλούς ιστορικούς τους τελικούς. Εκεί ο Federer εμφανίζεται με την κλασική του κομψότητα, ενώ ο Nadal, με τα ατίθασα μαλλιά του και το αθλητικό του στυλ, θυμίζει έναν αθλητή που συνδυάζει τη δύναμη του ήρωα δράσης με την ευλυγισία ακροβάτη.

Το ντοκιμαντέρ θέτει ένα καίριο ερώτημα: τι είναι αυτό που ωθεί τους αθλητές σε τέτοιο επίπεδο να συνεχίζουν, ακόμη και όταν ο χρόνος πιέζει; Σε μια εποχή που αθλητές όπως ο Lionel Messi (38 ετών) και ο Cristiano Ronaldo (41 ετών) αρνούνται να εγκαταλείψουν τα γήπεδα, το ντοκιμαντέρ εξετάζει τον φόβο του κενού που ακολουθεί την καριέρα. Παρά την απόλυτη πρόσβαση στη ζωή του Nadal —με μαρτυρίες από τη σύζυγό του Maria, τους προπονητές, τους γονείς και τους γιατρούς του— η παραγωγή παραμένει εν μέρει αινιγματική. Ο Nadal περιγράφει τον εαυτό του ως τον πιο «διάτρητο» παίκτη στην ιστορία του αθλήματος λόγω των ατελείωτων τραυματισμών και ιατρικών εξετάσεων.

Παρά την έλλειψη χαλαρών στιγμών και την έντονη σοβαρότητα που χαρακτηρίζει τη σειρά, το ντοκιμαντέρ αποτελεί έναν «θησαυρό» για τους φανατικούς θαυμαστές. Από τα πρώτα του βήματα στη Mallorca και τον θρίαμβο στο Davis Cup το 2004 απέναντι στον Andy Roddick, μέχρι την ιδιωτική στιγμή της ανακοίνωσης της απόσυρσής του στην οικογένειά του, η σειρά αναδεικνύει την ιερότητα του πρωταθλητισμού. Στο τέλος, το ντοκιμαντέρ προτείνει μια παρηγορητική λύση για τους αθλητές που φοβούνται το τέλος: μέσω της κινηματογραφικής υστεροφημίας, η δόξα τους δεν σβήνει ποτέ πραγματικά.