Μια νέα προσθήκη στην αέναη κωμική σειρά της Mischief Theatre, που βασίζεται στην ιδέα των θεατρικών “παταγωμάτων”, αναρωτιέται αν αυτές οι κωμικές συμφωνίες αστείων ερασιτεχνικών παραστάσεων γίνονται ποτέ βαρετές. Αντιθέτως, στο πρώτο μισό αυτής της Ντικενσιανής αναστάτωσης, η χαρά πηγάζει από το πώς η ομάδα προετοιμάζει μια πολύ οικεία σειρά γέλιων, έτοιμων να εκραγούν μετά το διάλειμμα.
Οι μακροχρόνιοι θαυμαστές της Mischief θα μαντέψουν, για παράδειγμα, ότι όταν ένα κουτί Maltesers πέφτει κατά τη διάρκεια των πρόβων μέσα στο μοντέλο του σκηνικού για την παράσταση “A Christmas Carol” των Cornley Polytechnic Players, θα καταλήξει ως ένα τεράστιο κομμάτι του σκηνικού. Θα γνωρίζουν ότι η αντιπαλότητα μεταξύ του υπεροπτικού σκηνοθέτη Chris και του εκρηκτικού ηθοποιού Robert, που αγαπά να ερμηνεύει τα κλασικά γυμνός, θα οδηγήσει σε τρελές πράξεις σαμποτάζ μόλις ξεκινήσει η παράσταση. Και μπορούν να είναι σίγουροι ότι ο λιγοψυχος Dennis, που πιστεύει ότι κάνει οντισιόν για τον ρόλο του “Frog Cratchit” αφού είδε το μιούζικαλ των Muppets για έρευνα, θα ψήσει κυριολεκτικά ό,τι βρει.
“Δεν είμαστε μαϊμουδάκια, έτσι;” υποτιμά ο Chris, πριν μια ευτυχώς χαζή ρουτίνα μετά την άλλη αποδείξει το αντίθετο. Πώς να επιλέξεις ακόμη και ένα αγαπημένο φάντασμα από όλες αυτές τις ανακατεμένες καταστάσεις; Υπάρχει ο αστείρευτα ξεκαρδιστικός Henry Lewis, ως Robert, που υποδύεται το Φάντασμα των Χριστουγεννιάτικων Παρόντων φορώντας ένα γιγαντιαίο κουτί δώρου. Ή η Nancy Zamit, ως Annie, που χορεύει τρελά – με άκρα να εκτοξεύονται προς όλες τις κατευθύνσεις – στον ρόλο του Φαντάσματος των Χριστουγεννιάτικων Παρελθόντων. Και όταν ο Trevor (Chris Leask) εμφανίζεται ως το Φάντασμα των Χριστουγεννιάτικων Μελλοντικών – ή αυτός που, ας πούμε, ακόμα δεν έχει έρθει – είναι ένα δύσκολο κομμάτι φυσικής κωμωδίας που εκτελείται μέσα σε μια στολή ύψους 3 μέτρων. Κάποια από τα κοστούμια του Roberto Surace είναι εξίσου παράλογα αστεία με τα σκηνικά σχέδια της Libby Todd.
Μεταξύ των παλιών «μαχητών» της Mischief συγκαταλέγονται ο Jonathan Sayer, που επιστρέφει ως Dennis και συν-γράφει, μαζί με τους Lewis και Henry Shields, ένα σενάριο που ακολουθεί διαφορετικές κατευθύνσεις από την τηλεοπτική τους κωμωδία του BBC του 2017 με τον ίδιο τίτλο. Ο Greg Tannahill έχει μια ωραία εσωτερική ατάκα, καθώς ο τελευταίος πρωταγωνιστικός του ρόλος (στο Peter Pan Goes Wrong, επίσης για τηλεόραση και σκηνή) του έχει αφήσει τέτοιον φόβο υψομέτρου που πρέπει να αποφεύγει το ανώτερο ρετζιστρ όταν τραγουδά. Ο Matt Cavendish εκτελεί ένα εκπληκτικό κομμάτι, παίζοντας πέντε χαρακτήρες μόνος του, ενώ τα νεότερα μέλη της Mischief προσφέρουν τον χαρακτηριστικό συνδυασμό απογοήτευσης (Daniel Fraser ως Chris) και αυταπάτης (Sasha Frost ως Sandra).
Το έργο μέσα στο έργο ανατρέπει το διαχρονικό παραμύθι του Charles Dickens, κάνοντας τον Tiny Tim ένα πανύψηλο τέρας και αφήνοντας τον Scrooge ακόμη πιο πικρό στο τέλος της ιστορίας. Αλλά η ιστορία στα παρασκήνια προσφέρει καλή θέληση, όταν ο μεγαλομανής σκηνοθέτης Chris – υπερβολικά τσιγκούνης για να ανάψει τη θέρμανση – ζεσταίνεται προς τους θεατρικούς του συντρόφους και αντίστροφα.
Καθώς οι ατάκες των ερασιτεχνών ηθοποιών ξεφεύγουν από τον συγχρονισμό ή ο διάλογός τους δεν ταιριάζει με αυτό που βλέπουμε, η σκηνοθεσία του Matt DiCarlo πάλλεται από κωμική αρμονία. Η Mischief είναι μία από τις ελάχιστες ομάδες που ανεβάζει την ομάδα διαχείρισης σκηνής στην αυλαία – περαιτέρω απόδειξη ότι αυτοί οι ομαδικοί παίκτες είναι το αντίθετο του Ebenezer. Ευλογημένοι, όλοι τους.
Apollo theatre, London, έως 26 Ιανουαρίου.
