Η ιστορία του θρυλικού μπάσου Höfner, του χαρακτηριστικού οργάνου σε σχήμα βιολιού που ο Paul McCartney απέκτησε σε νεαρή ηλικία, αποτελεί ένα συναρπαστικό κεφάλαιο στην ιστορία των Beatles. Το συγκεκριμένο μπάσο, αγορασμένο το 1961 στο Αμβούργο έναντι περίπου 30 λιρών, έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της εμβληματικής εικόνας του συγκροτήματος. Μετά τη διάλυση των Beatles, το όργανο χάθηκε, για να επανεμφανιστεί το 2024, μετά από περισσότερα από 50 χρόνια, χάρη σε μια επίμονη ερευνητική προσπάθεια.
Η αναζήτηση ξεκίνησε από τον Nick Wass, υπάλληλο της Höfner, και συνέβαλε ο Steve Glenister, εργαζόμενος σε υπηρεσία ασθενοφόρου, ο οποίος, αν και διστακτικός αρχικά, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη της αλήθειας. Πρόκειται για μια ευχάριστη ιστορία με αίσιο τέλος, ωστόσο, το ντοκιμαντέρ δυσκολεύεται να αποτυπώσει πλήρως τη θλίψη και την αμηχανία που προκύπτουν από την εξέλιξη της υπόθεσης. Η κλοπή από ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσχερή οικονομική θέση, για τους οποίους η ευκαιριακή παρανομία αποτελεί ένστικτο επιβίωσης, και των οποίων τα ενήλικα παιδιά ενδέχεται να μην επιθυμούν να ανατρέξουν στις πράξεις των γονέων τους, είναι σοβαρά ζητήματα με βαθιές επιπτώσεις που δεν εναρμονίζονται πλήρως με την αισιόδοξη διάθεση του ντοκιμαντέρ.
Είναι ενδιαφέρον ότι το μπάσο Höfner δεν ήταν μοναδικό. Ο McCartney αγόρασε ένα δεύτερο, το “’63 bass”, λίγα χρόνια μετά το πρώτο. Επιπλέον, για τον Wass, ο οποίος ηγείτο της εκστρατείας για την εύρεση του χαμένου οργάνου, αποκαλύφθηκε ότι μόνο αφού η έκκλησή του έγινε ευρέως γνωστή, ο McCartney θυμήθηκε ακριβώς πότε και πού εκλάπη το πρωτότυπο του ’61: από το πίσω μέρος ενός βαν των roadies του συγκροτήματος Wings, σταθμευμένο στο Ladbroke Grove του δυτικού Λονδίνου στις αρχές της δεκαετίας του 1970, κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας. Δεδομένου ότι συνέδεε το μπάσο αυτό με τους Beatles, η απώλειά του δεν τον είχε προβληματίσει ιδιαίτερα εκείνη την εποχή. “Έχω άλλο ένα,” φέρεται να δήλωσε.
Εκείνη την περίοδο, το Ladbroke Grove ήταν μια πολύ ζωντανή, αντικουλτουραλιστική γειτονιά, τόπος αναρχικών, εμπόρων ναρκωτικών, καταληπτών και ανθρώπων που εκμεταλλεύονταν αδίστακτοι ιδιοκτήτες ακινήτων. Η σκιά της υποψίας έπεσε στο συγκρότημα Hawkwind, που διέμενε πολύ κοντά στο σημείο στάθμευσης του βαν, και στον εξαιρετικά ύποπτο roadie/dealer/keyboardist τους, Michael “DikMik” Davies, ο οποίος απεβίωσε το 2017.
Αν οι Hawkwind είχαν ευθύνη για αυτή την πολιτιστική κλοπή, θα ήταν αστείο, αλλά ο πραγματικός δράστης ήταν πολύ λιγότερο rock’n’roll. Συνειδητοποιώντας ότι ένα τέτοιο αντικείμενο δεν θα μπορούσε ποτέ να πωληθεί, κατέληξε να το παραδώσει σε έναν ιδιοκτήτη παμπ, και από εκεί κατέληξε στο Hastings. Η προσωπική ιστορία πίσω από την κλοπή – η πραγματική ιστορία, δηλαδή – είναι πιο θλιβερή, μπανάλ και επώδυνη από ό,τι το φιλμ καταφέρνει να αναγνωρίσει. Όσο για τον McCartney, δηλώνει συγχωρητικά ότι η κλοπή πραγμάτων, σχεδόν ως αστείο, είναι κάτι που θα μπορούσαν και οι ίδιοι να είχαν κάνει, παλιά. Πρόκειται για μια διασκεδαστική υποσημείωση.
Το “McCartney: The Hunt for the Lost Bass” προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες του Ηνωμένου Βασιλείου στις 2 Απριλίου και στο BBC Two και iPlayer στις 11 Απριλίου.
