Ο gessle/”>Per Gessle, τραγουδιστής, στιχουργός και κιθαρίστας, μοιράζεται την απίστευτη πορεία του τραγουδιού “It Must Have Been Love“, ενός κομματιού που αγαπήθηκε παγκοσμίως, ξεπερνώντας τα αρχικά του εμπόδια και τις προθέσεις. Στα πρώτα του χρόνια, ο Gessle βρισκόταν στην κορυφή της σουηδικής μουσικής σκηνής με τους Gyllene Tider, αλλά η διάλυσή τους τον οδήγησε σε δύο χρόνια κατάθλιψης. Αρχικά, οι Roxette σχηματίστηκαν μόνο για να καλύψουν τις ανάγκες της Marie Fredriksson, της κεντρικής τραγουδίστριας, όταν εκείνη δεν ασχολιόταν με τα προσωπικά της έργα. Για να την κρατήσει στο συγκρότημα, ο Gessle ένιωθε την ανάγκη να κάνει το εγχείρημα επιτυχημένο.
Εκείνη την εποχή, εκτός από τους Abba, η Σουηδία θεωρούνταν “underdog” στη διεθνή pop μουσική. Ο αρχικός στόχος ήταν περιορισμένος, εστιασμένος σε άλλες σκανδιναβικές χώρες ή το πολύ στη Γερμανία. Ωστόσο, η EMI Germany δυσκολευόταν να εξασφαλίσει airplay στο ραδιόφωνο, προτείνοντας στον Gessle να γράψει ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι. Έτσι, στο πιάνο στο σπίτι του στην Halmstad, γεννήθηκε το “It Must Have Been Love (Christmas for the Broken Hearted)”, όπως αρχικά τιτλοφορήθηκε. Το τραγούδι ξεκίνησε ως ερωτική μπαλάντα, με τη στίχο “It must have been love, but it’s over now.” Ωστόσο, για να ανταποκριθεί στο αίτημα της γερμανικής ετικέτας, ο Gessle πρόσθεσε μια “μοναχική αναφορά στα Χριστούγεννα” στο δεύτερο κουπλέ. Ήταν άνοιξη, και η χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα ήταν μακριά.
Παρά την αρχικά “φρικτή” εκτέλεση των φωνητικών στο demo, κάτι που οφείλεται στη δυσκολία του τραγουδιού, η Marie Fredriksson αποδέχτηκε την πρόκληση. Το τραγούδι ηχογραφήθηκε εγκαίρως για τα Χριστούγεννα του 1987 και στη Σουηδία έφτασε στο Top 5. Αντιθέτως, η EMI Germany το απέρριψε.
Μερικά χρόνια αργότερα, μετά από άλλες επιτυχίες, η EMI επικοινώνησε από το Λος Άντζελες, ζητώντας από τον Gessle να συνθέσει ένα τραγούδι για την ταινία “Pretty Woman”, με πρωταγωνιστές τους Richard Gere και Julia Roberts. Αν και η ταινία διέθετε ήδη μουσική από τους David Bowie και Robert Palmer, και οι Roxette ετοιμάζονταν για ταξίδι στη Νέα Ζηλανδία, ο Gessle θυμήθηκε “το χριστουγεννιάτικο τραγούδι”.
Επιστρέφοντας βιαστικά στο στούντιο, άλλαξαν τον στίχο “Christmas Day” σε “a winter’s day”, προσθέτοντας μια νέα κιθαριστική μελωδία στην αρχή. Λίγο αργότερα, ο σκηνοθέτης Garry Marshall τους ενημέρωσε: “Θέλω να ξέρετε ότι όταν ακούγεται το τραγούδι σας στην ταινία, δεν υπάρχει διάλογος. Είναι μόνο 55 δευτερόλεπτα της μουσικής σας που οδηγούν όλη την ταινία.” Τα υπόλοιπα, όπως λένε, είναι ιστορία.
Η δημοτικότητα του τραγουδιού έφερε ακραίες καταστάσεις. Ο Gessle αναφέρει περιστατικά όπως 2.000 άτομα έξω από το ξενοδοχείο τους στο Μπουένος Άιρες να τραγουδούν επί ώρες, ενοχλώντας ακόμη και οδηγούς της Formula 1. Έλαβε 4.000 κάρτες για τα γενέθλιά του, και έφτασε σε σημείο να βρίσκει ανθρώπους να κοιμούνται στον κήπο του, να κλέβουν τα εσώρουχά του, ακόμα και την κεραία του αυτοκινήτου του. Σήμερα, το τραγούδι πλησιάζει το ένα δισεκατομμύριο streams.
Παρά την αντίληψη πολλών ότι πρόκειται για power ballad, ο Gessle τονίζει ότι η παραγωγή είναι “αραιή”. Δεν χρειάζονται δυναμικά ακόρντα ή μεγάλες ορχηστρικές επενδύσεις, καθώς όλη η δύναμη βρίσκεται στη φωνή της Marie, στην ικανότητά της να εκφράζει συναισθήματα με ειλικρίνεια.
Μετά την ασθένεια της Marie Fredriksson, εκείνη παρευρέθηκε σε μία σόλο συναυλία του Gessle στο Άμστερνταμ. Του ζητήθηκε να ανέβει στη σκηνή, και παρά τα οκτώ χρόνια αποχής από δημόσιες εμφανίσεις, ερμήνευσε το “It Must Have Been Love” στο encore. Ο Gessle περιγράφει τη σκηνή ως μια συγκινητική στιγμή, με το κοινό να κλαίει. Αυτή η εμπειρία έδωσε στην Marie την ενέργεια να δημιουργήσει ένα νέο άλμπουμ και να ξεκινήσει περιοδεία, παρατείνοντας ουσιαστικά την καριέρα της για μερικά ακόμη χρόνια.
Ο Clarence Öfwerman, παραγωγός, εξηγεί τη διαδικασία ηχογράφησης. Με τη χρήση του Synclavier, ενός από τους πρώτους ψηφιακούς synthesizers, έγινε ένα μεγάλο μέρος του προγραμματισμού, με προσθήκη τυμπάνων και κιθάρας στα EMI studios. Ο ίδιος αυτοσχεδίασε το σόλο πιάνου, την μοναδική φορά που το έκανε. Μετά το σόλο, ακολουθεί μια εντυπωσιακή αλλαγή κλίμακας, όπου η Marie τραγουδά σε πολύ υψηλότερο τόνο, προσφέροντας μια εξαιρετική φωνητική ερμηνεία.
Η προσέγγιση στο τραγούδι δεν ήταν εορταστική, γι’ αυτό και δεν προστέθηκαν χριστουγεννιάτικα στοιχεία όπως καμπάνες. Η δεύτερη εκδοχή, με την αλλαγή στίχου σε “a winter’s day”, διατηρεί παρόμοια χαρακτηριστικά. Ωστόσο, ο μηχανικός μίξης στο Λος Άντζελες πρόσθεσε έναν “lucky snare” στην εκδοχή αυτή, ένα εφέ που είχε χρησιμοποιηθεί σε πολλά τραγούδια που έγιναν Νο1.
Πριν την κυκλοφορία της ταινίας, το τραγούδι είχε σχεδόν ξεχαστεί και δεν παιζόταν ζωντανά. Ξαφνικά, έγινε μια τεράστια επιτυχία. Ο Öfwerman δεν συνάντησε ποτέ τους Richard Gere ή Julia Roberts, αλλά θυμάται έντονα την πρώτη μέρα στο στούντιο, με τα μπλουζάκια που έγραφαν “Today Sweden, tomorrow the world”. Γελούσαν τότε, πιστεύοντας ότι κάτι τέτοιο είχε συμβεί στους Abba, αλλά δεν θα επαναλαμβανόταν. Και όμως, συνέβη. Η συλλογή “Don’t Bore Us – Get to the Chorus! Roxette’s Greatest Hits (30th anniversary edition)” κυκλοφορεί τώρα.
