Στον απόηχο μιας πληθώρας βιογραφιών που υμνούν την «χρυσή εποχή» της κωμωδίας, ο Benny Hill παραμένει, μέχρι στιγμής, απροστάτευτος από την μεταθανάτια αυτή εύνοια. Αυτή ακριβώς η παράλειψη είναι που οδηγεί το έργο του Mark Carey, ένα θεατρικό εγχείρημα που διερευνά τους λόγους πίσω από την αδικαιολόγητη, κατά την άποψη του συγγραφέα, απομάκρυνση του Hill από το πάνθεον της κωμωδίας. Οι λόγοι, αν και ευρέως γνωστοί, αναπαρατίθενται και εδώ: το χιούμορ του άλλοτε αγαπημένου προσώπου της τηλεόρασης, πλέον, θεωρείται από πολλούς σύγχρονους θεατές σεξιστικό, ρατσιστικό και θλιβερό. Παρά τις προσδοκίες για βαθύτερη ανάλυση σε μια παράσταση διάρκειας 100 λεπτών, η νέα αυτή προσπάθεια, αν και απολαυστική σε σημεία, δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικά καινούργιο.

Το έργο, που συνδυάζει θέατρο και τραγούδι, ξεδιπλώνει τη ζωή του Hill μέσα από μια σειρά αναδρομών, ξεκινώντας από τις τελευταίες του ημέρες ως “τρελός ερημίτης” που συνομιλεί με έναν δικηγόρο για τη διαθήκη του. Στον ρόλο όλων των υπόλοιπων χαρακτήρων, η Georgie Taylor αποδίδει με ζωντάνια την φιγούρα του πατέρα του Benny, “του Καπετάνιου”, ο οποίος εμπορευόταν προφυλακτικά, και παρουσιάζει τον Benny να γράφει γράμματα στη θεία του από τα καφέ που σύχναζε στη Γαλλία. Στο ενδιάμεσο, ένας καταιγισμός διαδικτυακών φωνών συζητά την αμφιλεγόμενη κληρονομιά του. Η Taylor αναλαμβάνει επίσης τον ρόλο μιας αφηγήτριας, που θυμίζει τον Ben Elton, έναν κωμικό της δεκαετίας του ’80, η γενιά του οποίου κατηγορείται εδώ για την ανελέητη και υποκριτική απόρριψη του Hill από τον χώρο της ψυχαγωγίας.

Ωστόσο, στις τελευταίες σκηνές, το έργο φαίνεται να συμφωνεί με την ιδέα ότι το χιούμορ του Hill, με τα γερόντα που παρακολούθησαν τις πλούσιες καλλονές, είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί. Γίνονται κινήσεις προς την υπεράσπιση του έργου του, ιδίως σε ένα σκετς που παίζει με ένα ρατσιστικό ανατολικοασιατικό στερεότυπο, και παραθέτει όλους τους σύγχρονους, πλέον αναγνωρισμένους, καλλιτέχνες που παρουσίασαν παρόμοιο υλικό. Όμως, όταν θα μπορούσε να παρουσιάσει μια πιο ουσιαστική επιχειρηματολογία για την υπεράσπιση του κωμικού, ούτε ο Hill ούτε το έργο προχωρούν πέρα από το “ή ένα αστείο είναι αστείο ή δεν είναι” και τις κατηγορίες για “πολιτική ορθότητα” που έχει ξεφύγει.

Η παράσταση δεν εμβαθύνει στην προσωπική ζωή του “άτακτου αγοριού που δεν μεγάλωσε ποτέ”. Αυτό που προσφέρει είναι μια ζωντανή υπενθύμιση του τι εκατομμύρια άνθρωποι κάποτε θεωρούσαν ξεκαρδιστικό, χάρη στην ερμηνεία του ίδιου του Carey, όπου ο Hill παραμένει αινιγματικός πίσω από τα πονηρά βλέμματα, τα μειδιάματα και τις ασταμάτητες ατάκες.

Η παράσταση παρουσιάζεται στο White Bear theatre, London, έως τις 24 Ιανουαρίου.