Ο James Graham, η ψυχή των The Twilight Sad, έχει διανύσει μια επταετή διαδρομή γεμάτη προκλήσεις από το τελευταίο τους άλμπουμ. Η απώλεια της μητέρας του από άνοια, η γέννηση του παιδιού του και οι προσωπικές μάχες με την ψυχική του υγεία, που οδήγησαν ακόμη και στην ακύρωση μιας περιοδείας με τους The Cure, αποτελούν τα στίγματα αυτής της περιόδου. Η ημέρα της συνέντευξης συμπίπτει, τυχαία, με την επέτειο του θανάτου της μητέρας του, ένα γεγονός που ο Graham αντιμετωπίζει με αξιοσημείωτη ψυχραιμία.

Μιλώντας από το σπίτι του στη βορειοανατολική Σκωτία, ο Graham εκφράζεται με απόλυτη ειλικρίνεια για τις πρόσφατες εμπειρίες του, συγκινημένος συχνά καθώς αφηγείται τα γεγονότα. «Ήμουν τόσο άρρωστος σε κάποια σημεία κατά τη διάρκεια της συγγραφής αυτών των τραγουδιών που όλα είναι αρκετά θολά», λέει. «Όμως οι στιγμές επιστρέφουν – το γιατί έγραψα ένα συγκεκριμένο τραγούδι. Όταν ακούω ένα, μπορώ να το νιώσω, ‘Γαμώτο, ήσουν πραγματικά μέσα σε αυτό’.»

Το “It’s the Long Goodbye” αποτελεί, με κάθε έννοια, μια κατάφαση. Ο Graham αντιμετωπίζει τις εμπειρίες του κατά μέτωπο. Για όσους γνωρίζουν τους The Twilight Sad, αυτό δεν είναι κάτι λιγότερο από ό,τι θα περίμενε κανείς. Από το 2007 και το “Fourteen Autumns & Fifteen Winters”, το συγκρότημα παρουσιάζει ένα ήχο που αποπνέει την βιωματική του σύνδεση με τα τραγούδια του. Πρόκειται για τραγούδια ως θεραπεία – γύρω από την αποξένωση και την εσωτερική αναταραχή, πλούσια σε μεταφορές, με τον χαρακτηριστικό σκωτσέζικο βρόγχο του Graham να προσδίδει άλλοτε τρυφερότητα και άλλοτε απειλητικότητα πάνω στις ταραχώδεις κιθάρες του Andy MacFarlane.

Ωστόσο, σε αυτό το άλμπουμ, οι μεταφορές έχουν δώσει τη θέση τους στην αμεσότητα. Το αποτέλεσμα είναι μια σπλαχνική συλλογή κομματιών που λειτουργούν ως ημερολόγιο των πρόσφατων ετών του Graham. Το πρώτο single, “Waiting for the Phone Call”, αποτυπώνει την αγωνία της προετοιμασίας για τα χειρότερα, πάνω σε ένα παλμικό, δυνατό riff, ενώ στο “Attempt a Crash Landing – Theme” τραγουδάει «και αυτή τη φορά θα χάσουμε», παραδιδόμενος σε εκκωφαντικές κιθάρες. Ο τίτλος του άλμπουμ προέρχεται από την εμπειρία του να βλέπει κάποιον αγαπημένο του να εξαφανίζεται αργά μπροστά στα μάτια του. «Είναι επτά χρόνια που λέω αντίο τόσο πολλές φορές», λέει. «Η μητέρα μου έχασε τη φωνή της πολύ γρήγορα. Ήταν σαν την χειρότερη ταινία τρόμου. Προσπάθησα να βρω μια αχτίδα φωτός όταν ήμασταν μαζί, αλλά…» Η φωνή του σβήνει.

«Έχω πλέον δύο γιους. Ο Arthur γεννήθηκε πολύ κοντά στην περίοδο που η μητέρα μου διαγνώστηκε. Καθώς αναπτυσσόταν εκείνος, εκείνη υποχωρούσε, και σε κάποιο σημείο, συναντήθηκαν στη μέση. Ήταν ένα τεράστιο ψυχικό σοκ.»

Στο τέλος του 2023, η μητέρα του βρισκόταν στους τελευταίους της μήνες, ενώ το συγκρότημα ετοιμαζόταν να συνοδεύσει τους The Cure σε περιοδεία στη Νότια Αμερική, μετά από προηγούμενες εμφανίσεις τους στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική. Ο Graham έφτασε στο σημείο θραύσης. «Ένα πρωί, ξύπνησα και δεν μπορούσα να κινηθώ. Απλώς είπα, ‘Δεν μπορώ να το κάνω αυτό’.» Η φωνή του σπάει καθώς μιλάει. «Τηλεφώνησα στον μάνατζέρ μας και η απόφαση πάρθηκε εκτός των δικών μου χεριών. Έλαβα ένα email από τον Robert αμέσως, λέγοντας απλώς, ‘Τίποτα από αυτά δεν έχει σημασία. Γίνε καλά’.»

Ο Robert είναι ο Robert Smith, ο τραγουδιστής των The Cure, γνωστός πλέον στον Graham και τον MacFarlane ως Rab. Είναι σχεδόν αχώριστοι από τότε που ο Smith ζήτησε από το συγκρότημα να συμμετάσχει στην παγκόσμια περιοδεία των The Cure το 2016. Κάτι που ο Graham ακόμη δυσκολεύεται να κατανοήσει. «Από όλα τα συγκροτήματα», λέει, «δεν ξέρω γιατί επέλεξε εμάς.»

Ο Smith βρίσκει ευκολότερη την εξήγηση. Μου λέει ότι «ερωτεύτηκε αμέσως τη στάση, την ένταση, το συναίσθημα, το πνεύμα, τις μελωδίες, τις υφές, τους στίχους και τη φωνή» αφού ο Stuart Braithwaite των Mogwai του πρότεινε να ακούσει το “Fourteen Autumns”. «Αγόρασα κάθε επόμενη κυκλοφορία και ήμουν σχεδόν ορκισμένος θαυμαστής όταν μου ζήτησαν να καλύψω ένα τραγούδι το 2015.» Αυτό ήταν το “There’s a Girl in the Corner”. «Πέρασα πολύ χρόνο μαζί τους σε εκείνη την πρώτη παγκόσμια περιοδεία. Γίναμε πολύ καλοί φίλοι. Τα τελευταία 10 χρόνια, αυτή η φιλία έχει ανθίσει και έχει γίνει πολύτιμο πράγμα για μένα.»

Θυμούμενος την περιοδεία του 2016, ο Graham λέει με δυσπιστία: «Μερικές μέρες ήμασταν μόνο εμείς και εκείνος στα παρασκήνια, ακούγοντας μουσική, κάνοντας αστεία. Και ήταν σαν, ‘Μπορείς να το πιστέψεις αυτό;’ Είναι ένας από τους καλύτερους τραγουδοποιούς όλων των εποχών, να σου λέει ότι τα τραγούδια που γράφεις δεν είναι απλώς καλά, αλλά ότι τα αγαπάει.»

Ο Smith συμμετέχει σε τρία κομμάτια στο “It’s the Long Goodbye”. Όμως, όπως λέει ο MacFarlane, μιλώντας σε ένα καφέ στο Λονδίνο την επομένη της συνομιλίας μου με τον Graham, «δεν έπαιζε απλώς κιθάρα, βοηθούσε δίνοντας συμβουλές για ενορχηστρώσεις και τέτοια». Θυμάται επίσης τον Smith να τους δίνει συμβουλές στις demos: «Βγάζει από την τσάντα του ένα τετράδιο γεμάτο σημειώσεις για κάθε τραγούδι. Ήταν σαν να παρακολουθούμε διάλεξη από τον δάσκαλο.»

Ο Smith βοήθησε στο να τελειοποιηθεί ένα άλμπουμ που αναπτύχθηκε για επτά χρόνια από τον Graham και τον MacFarlane, οι οποίοι πλέον είναι 41 ετών και οι μόνοι εναπομείναντες αρχικοί μουσικοί του συγκροτήματος. «Έγραφα όποτε μπορούσα και ένιωθα ότι έπρεπε», λέει ο Graham, ενώ ο MacFarlane επικεντρώθηκε στις κιθάρες αντί για τα παγωμένα synths που χρησιμοποιούσαν επίσης. «Είναι το γιν και το γιανγκ. Υπάρχει μια ενέργεια και μια θετικότητα σε αυτό, για να πάνε κόντρα στο ρεύμα των στίχων.»

«Λυπόμουν πολύ τον Andy», λέει ο Graham. «Την ποσότητα του χάλια που έπρεπε να ακούσει. Τον απολογήθηκα αρκετά συχνά. Αλλά κι εκείνος έχασε έναν γονέα, οπότε ήταν εκεί για μένα.» Ο MacFarlane, του οποίου ο πατέρας πέθανε από καρκίνο περίπου την εποχή που ξεκίνησε το συγκρότημα, αναγνώρισε την επίδραση του να βλέπεις «κάποιον να μικραίνει. Καταλαβαίνω το αίσθημα της απώλειας ενός γονέα και τη μεταφορά του στη μουσική.»

Καθώς το συγκρότημα ετοιμάζεται να ξανασυναντήσει τους The Cure σε περιοδεία αυτό το καλοκαίρι, υπάρχει ενθουσιασμός αλλά και τρόμος. Αυτή τη στιγμή, ο Graham νιώθει διαφορετικός. Οι προτεραιότητές του έχουν αλλάξει, ο κόσμος του έχει μεταμορφωθεί. Στο «μικροσκοπικό, λιλιπούτειο χωριό» όπου ζει πλέον, «όλοι με ξέρουν απλώς ως ‘τον μπαμπά του Arthur και της Norrie’. Είναι υπέροχο.» Τα παιδιά του – «το ένα πράγμα που με έκανε να σηκώνομαι κάθε πρωί» – είναι το επίκεντρο του και ο Graham λέει ότι είναι «ακόμη πιο περήφανος που κατάφερα να παραμείνω παρών ως μέλος της οικογένειας και πατέρας, παρά για αυτό το άλμπουμ».

Αναδρομικά, η μη συμμετοχή στην περιοδεία της Νότιας Αμερικής το 2023 μοιάζει με κομβική στιγμή. «Είχε προγραμματιστεί να ξεκινήσει τον Νοέμβριο», λέει ο Graham. «Η μητέρα μου πέθανε τον Ιανουάριο. Ξέρω, μέχρι σήμερα, ότι αν είχα κάνει εκείνη την περιοδεία, θα ήταν καταστροφή. Ξεκίνησα αμέσως φαρμακευτική αγωγή. Και χρειάστηκε από εκείνη τη στιγμή μέχρι το τέλος του περασμένου έτους για να αρχίσω πραγματικά να νιώθω… δεν θέλω να πω εντάξει… Αλλά να αρχίσω να νιώθω μια αίσθηση ευτυχίας.»

Η φωνή του αρχίζει ξανά να σπάει. «Έχω βαρεθεί τόσο πολύ να είμαι πίσω εκεί», δείχνει με το χέρι του. «Ξέρω τι σκέφτονται οι άνθρωποι. ‘Ο James είναι δυστυχισμένος μπλα μπλα’. Και ξέρω ότι αυτό είναι μέρος μου.» Σταματά, παίρνει μια βαθιά ανάσα. «Αλλά είμαι τόσο έτοιμος να είμαι ευτυχισμένος.» Οι λέξεις κρέμονται στον αέρα. «Είμαι έτοιμος να δείξω στους ανθρώπους ότι μπορείς να περάσεις μέσα από αυτό και να βγεις στην άλλη πλευρά.» Γελάει, χαμηλόφωνα. «Κοίτα με, κάθομαι εδώ και κλαίω μπροστά σου. Αλλά είμαι πραγματικά ενθουσιασμένος που μου δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία.» Αυτή η ελπίδα ακούγεται στο τελευταίο κομμάτι του νέου άλμπουμ, “TV People Still Throwing TVs at People”, καθώς ο Graham επαναλαμβάνει τη φράση: «Είναι εντάξει να νιώθεις έτσι».

«Ήταν η συνειδητοποίησή μου ότι δεν υπάρχει κανένα εγχειρίδιο που να λέει πώς θα νιώσεις», λέει. «Προέρχομαι από την κεντρική ζώνη της Σκωτίας, όπου οι άντρες δεν μιλούν πολύ για τα συναισθήματά τους. Και υπάρχει ένα στοιχείο, στο τέλος του άλμπουμ, όπου έχεις ακόμα εκείνες τις αμφιβολίες επειδή σου είπαν να τις καταπιέσεις και να προχωρήσεις. Αλλά σε αυτή την πιο ακραία περίσταση, είναι σαν, ‘Γιατί στο διάολο μιλάμε γι’ αυτό;’» Το “It’s the Long Goodbye” κυκλοφορεί μέσω της Rock Action στις 27 Μαρτίου.