Η μεταφορά ενός κλασικού Hollywood western σε μιούζικαλ για το West End αποτελεί μια ιδιαίτερη εμπειρία. Στην παραγωγή της Thea Sharrock, αυτή η μεταμόρφωση επιτυγχάνεται μέσω της προσθήκης τραγουδιών, κυρίως του Bruce Springsteen, σκηνών line dancing και της εντυπωσιακής παρουσίας του Billy Crudup. Αρχικά, η παράσταση μοιάζει κάπως άκαμπτη, με σύντομες κινηματογραφικές σκηνές και ένα σκηνικό που θυμίζει ξύλινο σαλόνι.
Ωστόσο, η θεατρική σύνθεση βρίσκει σταδιακά τον ρυθμό της. Η παράσταση αναδεικνύεται ιδιαίτερα ως ένα “debate play”, καθώς η ένταση κλιμακώνεται προς την τελική αναμέτρηση μεταξύ του Frank Miller (James Doherty), ο οποίος επιστρέφει σε ένα “μικρό, βρώμικο χωριό στη μέση του πουθενά”, και του σερίφη Will Kane (Crudup), που τον είχε φυλακίσει. Η απροσδόκητη και επιτακτική επικαιρότητα αυτής της ιστορίας του 1952, που εξετάζει τις κοινωνικές ευθύνες μιας κοινότητας απέναντι σε θεσμικές παραβάσεις, προσδίδει στην παράσταση μια “ατμομηχανική” ενέργεια.
Αρχικά, η ταινία αποτέλεσε αλληγορία του Μακαρθισμού, καθώς ο σεναριογράφος Carl Foreman είχε πέσει θύμα της “μαύρης λίστας”. Η ιστορία εστιάζει στην αντίθεση μεταξύ της δειλίας των πολλών και του θάρρους των λίγων, με τον ήρωα Kane να αντιμετωπίζει μόνος του τον Miller και τους άντρες του, αφού έχει απορριφθεί από τους χωρικούς. Η ταινία είχε δεχθεί κριτική από τον John Wayne ως αντιαμερικανική λόγω της κριτικής στάσης της απέναντι στην κοινότητα. Η θεατρική παραγωγή αναδεικνύει με επιτυχία τις συζητήσεις για τη συλλογική αδράνεια ή δράση, ενώ φαίνεται να αντικατοπτρίζει άμεσα τα διλήμματα που αντιμετωπίζει η “χώρα των καουμπόι” στην Αμερική του Trump, με τη “shooting in Minneapolis” να αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το σενάριο του Eric Roth, ενώ χρησιμοποιεί πολλές ατάκες από το αρχικό σενάριο του Foreman, εμβαθύνει στις συζητήσεις για την ηθική στάση μιας κοινότητας μπροστά στην παραβατικότητα και στους παρεξηγημένους αμερικανικούς μύθους γύρω από τη μετανάστευση.
Στο επίκεντρο βρίσκεται το ταλέντο του Crudup και της ευέλικτης Denise Gough, που υποδύονται το κεντρικό ζευγάρι την ημέρα του γάμου τους. Η Gough ενσαρκώνει την Amy Fowler, μια Quakεr που αποστρέφεται τη βία, ενώ ο Crudup είναι ο σερίφης που μόλις έχει παραδώσει την “ασημένια πλάκα” του για να ξεκινήσει μια νέα ζωή ως καταστηματάρχης. Αυτό, βέβαια, αλλάζει δραματικά όταν φτάνει η είδηση ότι ο Miller θα φτάσει με το μεσημεριανό τρένο.
Ο Gary Cooper είχε αποδώσει τον ρόλο με μοναδικό τρόπο, η ακεραιότητά του συγκρίσιμη μόνο με τον Atticus Finch του Gregory Peck στο “To Kill a Mockingbird”. Ο Crudup καλείται να διαχειριστεί αυτή τη βαριά σκιά. Καταφέρνει να αποδώσει τον ρόλο ως ένας έντιμος, ειλικρινής και ολοένα και πιο απελπισμένος άντρας. Η Gough προσδίδει στον ρόλο της περισσότερη σκληρότητα και νεωτερικότητα σε σχέση με την Grace Kelly της ταινίας. Το ζευγάρι είναι πειστικό, αν και η σχετικά περιορισμένη χαρακτηρολογική τους ανάπτυξη δεν επιτρέπει την πλήρη ανάδειξη των δυνατοτήτων τους.
Άλλοι χαρακτήρες, όπως ο υπασπιστής Billy Howle στον ρόλο του Harvey Pell, ή η Rosa Salazar ως η Μεξικανίδα επιχειρηματίας Helen, φαίνονται κάπως αδύναμοι. Ωστόσο, η αλληλεγγύη μεταξύ της Helen και της Amy είναι ευχάριστη, και ο Roth προσδίδει περισσότερη φωνή και υφή σε αυτές τις γυναικείες παρουσίες συνολικά.
Ορισμένα τραγούδια του Springsteen φέρνουν τη δική τους αμερικανική πολιτική ατζέντα, από την αισιοδοξία των συνόρων στο “Land of Hope and Dreams” μέχρι το “The Rising”, γραμμένο μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Κάποια τραγούδια, κυρίως από την Gough, που είναι δυνατή τραγουδίστρια με φωνή που εκπέμπει θλίψη, ακούγονται a cappella. Η επανάληψη του “I’m on Fire” είναι, ωστόσο, υπερβολική.
Παρά τις αρχικές δυσκολίες, η παράσταση κερδίζει σε δυναμική και περιλαμβάνει συγκινητικές στιγμές. Το πολιτικό της μήνυμα είναι το ισχυρότερο, συνδέοντας τον φόβο του Μακαρθισμού της εποχής εκείνης με τον τρόμο της εποχής Trump. Το έργο παρουσιάζεται στο Harold Pinter Theatre του Λονδίνου έως τις 6 Μαρτίου.
