Ο θείος Barry Gilson, καλωσορίζοντας τους παρευρισκόμενους, ρωτάει: “Κανείς δεν έχει έρθει εδώ ποτέ;” Τα χέρια υψώνονται σε όλη την έκταση του πράσινου χώρου μπροσροστά του, και ο άνδρας της φυλής Wadawurrung χαμογελά: “Καλώς ήρθατε στην οικογένεια. Ποτέ δεν θα φύγετε από αυτό το μέρος.”
Πράγματι, η αίσθηση του “σπιτιού” είναι διάχυτη. Κατά τη διάρκεια δύο ημερών και νυχτών, το Golden Plains μεταμορφώνει μια απέραντη αγροτική φάρμα σε ένα εναλλακτικό σύμπαν: ομάδες φίλων με φανταχτερά κοστούμια χορεύουν κάτω από φωτεινά φαναράκια, μπροστά σε μια θάλασσα από καναπέδες διάσπαρτους γύρω από το Supernatural Amphitheatre – τη μοναδική σκηνή του φεστιβάλ, γνωστή στους θαμώνες ως “the Sup”. Φέτος, προστέθηκαν και μερικές φουσκωτές πισίνες. Η αίσθηση κοινότητας είναι έντονη: μπορεί να συναντήσεις τον γείτονά σου, τον συνάδελφό σου ή, όπως συνέβη σε εμένα, κάποιον από τον οποίο είχες πουλήσει μια ηλεκτρική σκούπα μέσω Marketplace. Όποιον κι αν συναντήσεις, θα λάβεις ένα ζεστό χαμόγελο.
Το Golden Plains, που φέτος γιορτάζει την 18η διοργάνωσή του, ένα φεστιβάλ κάμπινγκ στην επαρχία της Βικτώριας, κατέχει μια μοναδική θέση στο διαρκώς συρρικνούμενο ημερολόγιο φεστιβάλ της Αυστραλίας. Από αγαπημένο cult event, έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο περιζήτητα εισιτήρια της χρονιάς, με αιτήματα για τελευταίας στιγμής βραχιολάκια να πλημμυρίζουν τις ροές των κοινωνικών μέσων τις εβδομάδες που προηγούνται.
Το Golden Plains και το αδελφό φεστιβάλ του, το Meredith, τηρούν αυστηρή πολιτική κατά των εταιρικών χορηγιών και υιοθετούν ένα καυστικό “κανόνα μη-ηλιθίων” – ο τελευταίος ήταν ιδιαίτερα εμφανής φέτος, όταν οι αγαπημένοι electro- ήρωες της πόλης, οι Cut Copy, διέκοψαν τη συναυλία τους λόγω ενός ιατρικού περιστατικού στο κοινό. Οι παρευρισκόμενοι ακολούθησαν αμέσως τις οδηγίες για να δημιουργήσουν χώρο για την απομάκρυνση του ατόμου, και το πάρτι ξεκίνησε ξανά με ελάχιστη αναστάτωση, κορυφώνοντας με τα εκστατικά κλαμπ-αγαπημένα “Hearts on Fire” και “Lights & Music”.
Υπήρχε άφθονο “πυρ” στις φετινές εμφανίσεις: οι Melbourne punks Public Figures, με το εναρκτήριο τραγούδι, αμέσως στην ουσία, με την αιχμαλωστική frontwoman Evie Vlah να ζητά “divas και έγχρωμους μπροστά” ενώ κλωτσά και ουρλιάζει στη σκηνή. Η Rachel Brown, από το συγκρότημα του Brooklyn Water From Your Eyes, στέλνει ένα μήνυμα στη χώρα της: “Πιστεύω σε μια ελεύθερη Παλαιστίνη· πιστεύω στην επιστροφή της γης. Υπάρχει ειρήνη στο μέλλον μας, αλλά μόνο αν υπάρχει δικαιοσύνη, οπότε γαμήστε τις ΗΠΑ!”
Η μπάντα της είναι υπνωτική, μεταπηδώντας από είδος σε είδος, με κορύφωση το “Playing Classics”, όπου η μονότονη ομιλία-τραγούδι της Brown αντιπαραβάλλεται απολαυστικά με την πολυάσχολη μουσική υπόκρουση. Ο bandmate Nate Amos έχει διπλό ρόλο, εμφανιζόμενος ξανά την Κυριακή ως This Is Lorelei.
Η ενέργεια συνεχίζει να ανεβαίνει με τον Νιγηριανό Obongjayar, με έντονο βλέμμα και εστίαση, να διοικεί το πλήθος. Εμπλέκεται τόσο πολύ που το πουκάμισό του βγαίνει, και όταν το σετ κορυφώνεται με το funky πολυρυθμικό single “Not in Surrender” και το κάλεσμα και απάντηση “αλληλούια”, η αίσθηση είναι σαν να βρίσκεσαι σε εκκλησία.
Αυτή η βιβλική αίσθηση συνεχίζεται με τον Marlon Williams: προς το τέλος της εμφάνισης του Νεοζηλανδού μουσικού, αρχίζει να βρέχει σταθερά, αλλά παρά αυτό – ή ίσως λόγω αυτού – η αίσθηση είναι ευφορική. Η ερμηνεία του Williams είναι συγκινητική και χαρούμενη: συνοδευόμενος από την τοπική ομάδα Māori Ngā Mātai Pūrua σε φωνητικά, παρουσιάζει το άλμπουμ του “Te Whare Tiwekaweka” για το 2025, τραγουδισμένο εξ ολοκλήρου σε te reo Māori. Μια παράσταση haka μετατρέπει το σετ σε έναν μεταδοτικό πολιτιστικό εορτασμό που διαπερνά το πλήθος.
Το πρωί της Κυριακής ξεκινά με τους Way Dynamic, την αδιαμφισβήτητα λαμπρή, γλυκιά, ηλιόλουστη folk-pop του αινιγματικού Dylan Young. Ο Andy Le, ένας τοπικός DJ που έπαιζε μουσική στα ενδιάμεσα του προηγούμενου απογεύματος, βρίσκεται παράδοξα στη γωνία να ετοιμάζει κάτι, και το πλήθος ζητωκραυγάζει όταν σερβίρει σάντουιτς στη μπάντα – μια κλασική, παράξενη στιγμή του Plains.
Υπάρχει ένα “μπουφέ” στυλ καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, από το συντριπτικό punk της αμερικανικής μπάντας Upchuck μέχρι την Τουρκογερμανίδα μουσικό Derya Yıldırım και την μπάντα της Grup Şimşek, που προσφέρουν μια νέα ματιά στην ψυχεδέλεια με εκτεταμένα instrumental jams. Αργότερα, ο Γάλλος DJ François K κυκλοφορεί ένα υπέροχο remix του “Once in a Lifetime” των Talking Heads, που γίνεται μία από τις στιγμές που συζητήθηκαν περισσότερο του Σαββατοκύριακου.
Καθώς η μέρα μετατρέπεται σε νύχτα, οι Bleak Squad ανεβαίνουν στη σκηνή: η νέα supergroup που περιλαμβάνει μέλη των Magic Dirt, Bad Seeds, Dirty Three και Art of Fighting. Η Adalita ακούγεται όσο δυναμική όσο ποτέ σε ένα κατάλληλα σκοτεινό σετ· ένα cover του “Pleasure and Pain” των Divinyls χτίζεται από φωνή και κιθάρα σε κάτι κατακλυσμικό. Ο Jalen Ngonda φέρνει ξανά το φως, με ένα θαυματουργό, απαλό falsetto· το Motown-εμπνευσμένο σετ του είναι ενεργητικό και ψυχικό, ακούγεται σαν να προέρχεται απευθείας από τα 60s.
Η νύχτα κορυφώνεται με ένα μαγευτικό σόου από τους Basement Jaxx, οι οποίοι “σκίζουν” ένα σετ υψηλής ενέργειας που κάνει το Sup να μοιάζει με ένα σφύζοντα κλαμπ. Αισθητικά μεγαλομανές, η σκηνή μεταμορφώνεται σε ένα τσίρκο των αρχών των 00s, με συνεχώς περιστρεφόμενα οπτικά, χορευτές να κάνουν ακροβατικά και διαρκώς μεταβαλλόμενα κοστούμια. Είναι ονειρικό – στο “Raindrops”, ένας χορευτής γίνεται ένα τεράστιο, ημιδιαφανές λουλούδι, τα “πέταλα” ξεδιπλώνονται υπνωτικά. Αλλού, μπαλαρίνοι έρχονται σε αντίθεση με το τρεμάμενο μπάσο και τα grooves. Τα “Where’s Your Head At” και “Do Your Thing” λαμβάνουν τις πιο δυνατές ζητωκραυγές, πυροδοτώντας ένα πάρτι όλης της νύχτας που διατηρείται από καλλιτέχνες όπως οι Crazy P και OK Williams.
Σε μια σκοτεινή εποχή όπου η χαρά και η κοινότητα είναι απαραίτητα βάλσαμα, το Golden Plains συνεχίζει να φέρνει φως. Ο θείος Barry είχε δίκιο: πάνω από μια δεκαετία μετά την πρώτη μου εμπειρία στο Sup, έχω επιστρέψει ξανά και ξανά, όπως ήταν πάντα.
