Η ταινία “One Battle After Another” του Paul Thomas Anderson, ένα δράμα-θρίλερ με αντικουλτουρικό χαρακτήρα, εμπνευσμένο από το μυθιστόρημα “Vineland” του Thomas Pynchon, αποτελεί ένα τυπικό αίνιγμα που έχει προβληματίσει, προκαλέσει και μαγέψει, με το τέλος της χρονιάς να μην αφήνει σαφή ομοφωνία ως προς το ακριβές της νόημα. Μια σπάνια αρνητική φωνή προέρχεται από τον σεναριογράφο και σκηνοθέτη Paul Schrader, ο οποίος σχολίασε συνοπτικά διαδικτυακά: «Σκηνοθεσία σε επίπεδο Α+, αλλά όσο και αν προσπάθησα, δεν μπόρεσα να συγκεντρώσω ούτε ίχνος συμπάθειας για τους Leo DiCaprio ή Sean Penn. Συνέχεια περίμενα να πεθάνουν.»
Αυτό, όμως, είναι και το στοιχείο που κάνει την ταινία συναρπαστική: πράγματι, δεν υπάρχει καμία συμπάθεια για τους δύο μη συμπαθείς πρωταγωνιστές, και η θνητότητα και η ευαλωτότητά τους έχουν μια ιδιότυπη, εντροπική ενέργεια. Οδεύουν προς την καταστροφή. Και ναι, η σκηνοθεσία είναι Α+ ή Α++; είναι υπερφορτισμένη με ευχαρίστηση για τη δική της τόλμη και τεχνογνωσία. Πρόκειται για κινηματογράφηση με μια ύστερη κομψότητα Kubrick και μια γνώριμη θεατρικότητα, που κορυφώνεται σε μια συναρπαστική αλλά και ανατριχιαστικά παράξενη καταδίωξη με αυτοκίνητα σε έναν κυματιστό αυτοκινητόδρομο. Αυτό δεν είναι στυλ χωρίς ουσία, αλλά σίγουρα είναι μια ταινία που δεν μπορεί παρά να προωθεί το αυτο-επίγνωμο στυλ της σε ίση μοίρα με το θέμα της: μια μικρο-τυραννική Αμερική του παρόντος και του μέλλοντος, και εκείνους που θα μεγαλώσουν αντιστεκόμενοι από μέσα.
Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο είναι πότε και πού υποτίθεται ότι διαδραματίζεται. Η Αμερική πριν από 10 ή 20 χρόνια; Ή μια εναλλακτική, φανταστική εκδοχή της Αμερικής στο παρόν· μια παράξενη Αμερική; Αυτή η “κίνηση του ίππου” που κάνει μακριά από έναν αναγνωρίσιμο σύγχρονο κόσμο, είναι εν μέρει αποτέλεσμα της προσαρμογής του Pynchon, με τη παιχνιδιάρικη, καρτουνίστικη φαντασία του, και επιπλέον της επικαιροποίησης του μυθιστορήματός του, του οποίου η δράση στο παρόν υποτίθεται ότι διαδραματιζόταν στη Ρεϊγκανική δεκαετία του ’80, με αναδρομές στις φρικιαστικές δεκαετίες του ’60. Η ιστορία έχει πλέον μεταφερθεί κάπου μεταξύ της εποχής Ομπάμα και Τραμπ – ή διαγώνια σε κάποια νέα αφηγηματική ζώνη. Ο τίτλος οραματίζεται ατελείωτες κρίσεις και τον αέναο πολιτισμικό πόλεμο της σύγχρονης ζωής.
Ο Leonardo DiCaprio υποδύεται τον Bob, έναν πρώην επαναστάτη που κάποτε ανήκε σε ένα ακτιβιστικό κύτταρο που επιτίθετο σε φυλακές συγκέντρωσης μεταναστών στα σύνορα με το Μεξικό. Έχει γεράσει άσχημα, μεταμορφωμένος σε έναν γκρινιάρη, αλκοολικό, ατημέλητο αποτυχημένο. Η σύντροφός του στις δόξες του ήταν η Perfidia, την οποία υποδύεται η ραδιενεργά χαρισματική Teyana Taylor. Η Perfidia κατάφερε να μαγέψει σεξουαλικά τον “ταύρο” που ηγούνταν της αντικατασκοπείας, τον συνταγματάρχη Steven Lockjaw, τον οποίο υποδύεται με ερπετιλική φανατισμό ο Sean Penn.
Η εμμονή του Lockjaw μαζί της, όπου ο ρατσιστικός φετιχισμός συνδυάζεται με μια συγκινητικά αβυσσαλέα λατρεία, είναι κάτι που η Perfidia προσπαθεί να εκμεταλλευτεί, για να ελέγξει τη στρατιωτική αντιπαράθεση. Όμως, όλα πάνε τρομερά στραβά, αυτή μένει έγκυος, και η κόρη της, Willa, την οποία υποδύεται η Chase Infiniti, πρόκειται να γίνει αντικείμενο της κρίσης πατρότητας της ταινίας. Ποιος είναι ο αυθεντικός γονέας της Αμερικής: ο αντιδραστικός ή ο ριζοσπάστης;
Οι DiCaprio, Penn, Taylor και Infiniti είναι όλοι τους καθηλωτικά λαμπροί και η μουσική του Jonny Greenwood είναι υπέροχη. Το “One Battle After Another” είναι ένα τραγούδι διαμαρτυρίας, του οποίου οι στίχοι μιλούν για τη σκληρότητα, τον δεσποτισμό και τον ηρωισμό της αντίστασης. https://www.youtube.com/watch?v=feOQFKv2Lw4
