Η ιστορία διαδραματίζεται ένα πρωινό του καλοκαιριού στο Εδιμβούργο, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, όμως το δίωρο έργο του David Ireland, που πρωτοπαρουσιάστηκε ως ανάγνωση το 2012, αποκτά μια παράξενη χριστουγεννιάτικη αύρα, η οποία ενισχύεται από την χρονική συγκυρία της πρεμιέρας του στο Λονδίνο.
Για να γίνει κατανοητό, απαιτούνται κάποιες αποκαλύψεις για τις παράξενες ανατροπές του. Ωστόσο, το σκηνικό είναι όσο πιο απλό γίνεται. Σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου Travelodge, ένα ζευγάρι ξυπνά μετά από μια νυχτερινή γνωριμία. Εκείνη βρίσκεται στο ντους, ενώ εκείνος απολαμβάνει ένα κουβά KFC για πρωινό. Όταν εκείνη βγαίνει, η Mary από τη Γλασκώβη (Lauren Lyle) γλείφει τα χείλη της και απολαμβάνει την ανάμνηση του απίστευτου σεξ τους, ενώ ο Mike από την Ιντιάνα (Alexander Arnold) επιφυλάσσει τη οργασμική του ευχαρίστηση για τα παϊδάκια. «Ήταν υπέροχα χθες το βράδυ;» ρωτάει. «Ήταν κάτι άλλο», απαντά εκείνος, και μισή ώρα αργότερα, μαθαίνουμε τι ακριβώς εννοεί.
Πολύ μακριά από μια τυχαία γνωριμία, αυτή η μονοήμερη περιπέτεια είναι αποτέλεσμα ξεχωριστών αποστολών. Η Mary έχει περάσει μήνες προσπαθώντας να μείνει έγκυος, έχοντας γνωρίσει διάφορους άνδρες. Ο Mike, του οποίου η φαινομενική αφέλεια γίνεται όλο και πιο ύποπτη, αποκαλύπτεται ότι στάλθηκε ακριβώς για αυτόν τον σκοπό. Και είναι σαφώς καθήκον – έχει σχεδιάσει τη σύλληψη σαν ένα επαγγελματικό ταξίδι.
Πέρα από την παράξενη κωμωδία παρεξηγήσεων και μερικά έξυπνα αστεία (κυρίως από την Mary), ο Ireland εξετάζει, αν και πολύ πιο φευγαλέα, παρόμοια ζητήματα κοσμικής και θρησκευτικής πίστης, επιβεβαίωσης, αυτοπεποίθησης και απλής καλής θέλησης, όπως και στο πρόσφατο δίωρο έργο του, The Fifth Step. Η ελαφρότητα της σχέσης των Lyle και Arnold σημαίνει ότι η σοβαρότητα δεν αναδύεται πάντα, αλλά παραμένουν ένα συναρπαστικό δίδυμο καθώς αλλάζουν τα δεδομένα. Κάθε χαρακτήρας έχει στιγμές συγκινητικής τρυφερότητας, ιδιαίτερα γύρω από το δώρο της εγκυμοσύνης της Mary, ανάμεσα σε αστεία που αναφέρονται στους πολύ διαφορετικούς κόσμους τους. Μαζί αποτυπώνουν την άβολη πρωινή μείξη οικειότητας και ανωνυμίας, η οποία ενισχύεται από τη σκηνογραφία της Ceci Calf, που διαθέτει τα σωστά απαλά χρώματα και την αποπνικτική ατμόσφαιρα (τα παραθυρόφυλλα ανοίγουν αποκαλύπτοντας την γοητευτική θέα ενός τούβλινου τοίχου).
Το χιούμορ δεν είναι ποτέ τόσο εκκεντρικό όσο στις σκοτεινές κωμωδίες του Ireland, Ulster American και Cyprus Avenue, και η παραγωγή του Max Elton θα μπορούσε ίσως να ωφεληθεί αν δανειζόταν περισσότερο από την αίσθηση του αποπροσανατολισμού και της έντασης του fringe. Σε αυτό που θα μπορούσε σχεδόν να είναι πιλότος τηλεοπτικής σειράς, το σενάριο παραδίδεται με την φινέτσα μιας καλοφτιαγμένης ιστορίας, αλλά αποτελεί μια αναζωογονητικά ειλικρινή εξέταση του θείου και του απόλυτα ανθρώπινου. Οι ρίζες του βρίσκονται σε μια σειρά από “dream plays” που οραματίστηκε το Traverse του Εδιμβούργου, επιτρέποντας στους θεατρικούς συγγραφείς να υλοποιήσουν ιδέες που θα ήταν αλλιώς αδιανόητες. Στα 45 λεπτά, το αποτέλεσμα είναι αστείο και ουσιαστικό, αλλά αφήνει μια αίσθηση λαχτάρας για κάτι παραπάνω. Soho Theatre, Λονδίνο, έως 24 Ιανουαρίου.
