Στην καρδιά μιας ερημικής πόλης της Καλιφόρνια, όπου η φτώχεια και η έλλειψη δημοτικότητας είναι καθημερινότητα, δύο δεκαεπτάχρονοι φίλοι, ο Tamma και ο Dan, βρίσκουν καταφύγιο στην κοινή τους αγάπη για την παραδοσιακή αναρρίχηση. Σε έναν κόσμο που σημαδεύεται από τον μηδενισμό της ύστερης καπιταλιστικής κουλτούρας, οι δύο τους, παρά τις δυσκολίες στις οικογενειακές τους ζωές, αναζητούν διέξοδο στους βράχους, συχνά με ελάχιστο ή καθόλου εξοπλισμό, βασιζόμενοι μόνο στα αιματωμένα τους χέρια και τα φθαρμένα τους παπούτσια.
Το “Crux”, το δεύτερο μυθιστόρημα του Gabriel Tallent, συγγραφέα του “My Absolute Darling”, εστιάζει στην ουσία μιας αθλητικής ιστορίας. Η γραφή του Tallent είναι ακριβής και συχνά εξαιρετική, αποτυπώνοντας με λεπτομέρεια κάθε δευτερόλεπτο κίνησης, αντανακλώντας την αδυσώπητη φύση της αναρρίχησης. Μέσα από λεπτομερείς περιγραφές γρανίτη και αχνών μισοφέγγαρων σε βράχους, ο συγγραφέας αναδεικνύει την “μυστικιστική ακμή” του κόσμου. Η ορολογία της αναρρίχησης, ένα “διάλεκτο” των “brainy dirtbags”, αποδεικνύεται πηγή έμπνευσης για τον συγγραφέα, με τους χαρακτήρες να μιλούν για “flashing bouldering problems” και “sending Fingerbang Princess”, ενώ μια λίστα διαδρομών με τη λέξη “Poodle” στον τίτλο περιλαμβάνει τίτλους όπως Poodle Smasher, Astropoodle, Poodle-Oids from the Deep, A Farewell to Poodles, και For Whom the Poodle Tolls. Επιπλέον, ο Tallent διαθέτει ένα εξαιρετικό ταλέντο στην περιγραφή τοπίων, παρουσιάζοντας έναν δρόμο “επικαλυμμένο με σκυφτές ερημικές κρίνους, ταραντούλες να θαρρούν την άσφαλτο σε ρυθμικό βηματισμό, τρέχοντας με όλη τους τη δύναμη πάνω στις σκιές τους, τα φώτα να καπνίζουν με αμμοθύελλα”.
Μία από τις χαρές του βιβλίου είναι η Tamma, ένας χαρακτήρας με δυσδιάκριτα δόντια, βρώμικη, αθυρόστομη, ακνεική, αλλά με μεγάλη καρδιά και αστείρευτη χαρά. Η Tamma εκφράζει το όνειρο της ζωής της ως εξής: «Θέλω να σκαρφαλώνω δύσκολες και επικίνδυνες διαδρομές που σε κάνουν να χέζεις από τον φόβο! Θέλω να ζω σε σπηλιές και να τρώω τροφή για σκύλους!». Όταν ένας γιατρός προσπαθεί να της συνταγογραφήσει αντισυλληπτικά, εκείνη βρίσκει όλο και πιο περίτεχνους και υπαινικτικούς τρόπους να του πει ότι είναι ομοφυλόφιλη, φτάνοντας στο σημείο να ρωτήσει: «Θα με βοηθήσουν αυτά αν εκθάψω το σώμα της Mary Wollstonecraft από τον ψυχρό, σκουληκοφάγο τάφο της και την επαναφέρω στη ζωή με ένα κεραυνό και εμείς οι δύο κάνουμε ανείπωτο λεσβιακό σεξ φορώντας γούνινα αιλουροειδή κοστούμια;». Παρόλο που διώκεται από κακοπροαίρετους ενήλικες, που την δαιμονοποιούν ως μια χαζή, burnout από την “white trash” κουλτούρα, κάτι που φαίνεται απίθανο δεδομένης της ευφυΐας, της γοητείας και της αμελητέας χρήσης ναρκωτικών, η Tamma παραμένει ένας μοναδικός χαρακτήρας. Όπως υποδηλώνουν όλα αυτά, είναι λίγο υπερβολικά καλή για να είναι αληθινή: εκλεπτυσμένη για την ηλικία της, ορμητική και ευαίσθητη, αλλά ποτέ ασεβής ή ανασφαλής. Με λίγα λόγια, είναι μια “manic pixie dream girl”, πάντα να σκαρφαλώνει στο παράθυρο του υπνοδωματίου του Dan, “χαμογελώντας από γομφίο σε γομφίο”. Ακόμα και στην πιο απίθανη στιγμή της, διαθέτει ακαταμάχητο χαρίσμα.
Ο Dan, ωστόσο, δεν αποδίδεται ποτέ με σαφήνεια. Το θεμελιώδες πρόβλημα έγκειται στο ότι οι συνέπειες της πλοκής του δεν είναι πειστικές. Είναι ένας άριστος μαθητής, καταθλιπτικός για όσο θυμάται τον εαυτό του, του οποίου η σύγκρουση ενηλικίωσης είναι μια επιλογή μεταξύ του να γίνει αναρριχητής (το μόνο πράγμα που έχει νόημα γι’ αυτόν) και του να πάει στο κολέγιο (κάτι που οι γονείς του, που ποτέ δεν σπούδασαν, θέλουν απεγνωσμένα). Ωστόσο, είναι δύσκολο για τον αναγνώστη να εμπλακεί συναισθηματικά, καθώς είναι προφανές ότι θα μπορούσε να πάει στο κολέγιο και να συνεχίσει να ασχολείται με την αναρρίχηση. Αυτός θα μπορούσε να είναι ένας συμβιβασμός, αλλά είναι μια προφανής λύση που μοιάζει με μια αρκετά καλή συμφωνία. Έτσι, γίνεται εξαιρετικά απογοητευτικό ότι ο Dan δεν το λαμβάνει ποτέ υπόψη, ξοδεύοντας αντίθετα σελίδα με σελίδα σε αγωνία για την απόφασή του “ή/ή”.
Η μητέρα του Dan, η Alexandra, είναι ένας εξίσου μη ικανοποιητικός χαρακτήρας. Στα εφηβικά της χρόνια, ως άστεγη απόφοιτη λυκείου που εργαζόταν ως σερβιτόρα σε diner, έγραψε ένα μυθιστόρημα 900 σελίδων σε οκτώ μήνες, το οποίο έγινε best-seller. (Ο Tallent παρουσιάζει αυτή την πληροφορία με τον Dan να αναζητά τη μητέρα του στο Wikipedia.) Τώρα άρρωστη και ακόμη πιο καταθλιπτική από τον Dan, έχει εγκαταλείψει τη συγγραφή και βγαίνει από το δωμάτιό της μόνο για να εκφωνήσει μονόλογους αυτολύπησης στον γιο της. «Κατάλαβα κάτι, τότε. Ξαπλωμένος εκεί σε εκείνο το νοσοκομειακό κρεβάτι… η αλήθεια ήταν ότι οι άνθρωποι δεν είναι τίποτα ο ένας για τον άλλον και ο κόσμος στον οποίο ζουν είναι τελικά ανούσιος και άδειος.» Εκείνος την ακούει με μαρτυρικό σιωπή, ενώ έχει εξίσου δραματικές σκέψεις: «Ο Dan μπορούσε να το δει, ότι ήταν μια σπουδαία καλλιτέχνιδα, άδικα ταλαιπωρημένη από τον κόσμο, και η οξύτητα με την οποία το ένιωθε, και η εχθρότητα με την οποία μιλούσε τώρα, ήταν μέρος της ιδιοφυΐας της.» Υπάρχουν σελίδες αυτού του υλικού, και όλο αυτό που εξυπηρετεί είναι να σπρώχνει τον Dan μπρος-πίσω στην επιλογή μεταξύ κολεγίου και αναρρίχησης.
Το “Crux” είναι ένα βιβλίο που περιπλανιέται από τη μεγαλοπρέπεια στη μετριότητα, με περιστασιακές πτώσεις σε ωμό μπανάλ. Για πολλούς αναγνώστες, η εξαιρετική αθλητική γραφή και η αγαπητή ηρωίδα θα καταστήσουν τα ελαττώματά του αδιάφορα. Ωστόσο, όποιος δεν μπορεί να ξεπεράσει την πλοκή επιπέδου B-movie, θα πρέπει να το παραλείψει.
Το “Crux” του Gabriel Tallent εκδίδεται από την Fig Tree (£18.99). Για να υποστηρίξετε τον Guardian, παραγγείλετε το αντίγραφό σας στο guardianbookshop.com. Ενδέχεται να ισχύουν χρεώσεις παράδοσης.
