Η θρυλική Palais Garnier μεταμορφώνεται σε ένα πεδίο καλλιτεχνικής έκφρασης με την παρουσίαση δύο ιδιαίτερων χορογραφικών δημιουργιών: του «Arena» από το δίδυμο Jess and Morgs και του «Étude» από τον Ισπανό χορογράφο Marcos Morau. Η παράσταση, με γενικό τίτλο «Empreintes» (Αποτυπώματα), εξερευνά τις έννοιες της ταυτότητας, της ατομικότητας και της επιρροής του περιβάλλοντος στην εποχή της ψηφιακής επικοινωνίας και των κοινωνικών δικτύων.
Το «Arena», από τους Λονδρέζους Jess and Morgs, ξεχωρίζει για την τολμηρή μίξη χορογραφίας και ζωντανής κινηματογράφησης. Η παράσταση κορυφώνεται με μια εντυπωσιακή σκηνή όπου η Loup Marcault-Derouard, αφού αποχωρεί από τη σκηνή, εμφανίζεται σε μια γιγαντοθόνη να τρέχει μέσα στους επιβλητικούς χώρους και τις σκάλες της όπερας. Η δημιουργία αυτή μοιάζει με χορογράφους που βρίσκονται σε ένα «ζαχαροπλαστείο», αξιοποιώντας τον νέο διαθέσιμο χώρο μετά την επιτυχία του τεχνολογικά προσανατολισμένου τους έργου «Coppélia» για το Scottish Ballet το 2022.
Η παράσταση ξεκινά με μια ατμόσφαιρα υποτονικής, ρυθμικής ψυχρότητας, θυμίζοντας το «A Chorus Line». Μια ομάδα αθλητών κάνει προθέρμανση με αυτοπεποίθηση, ενώ μια φωνή-αφήγηση ανακοινώνει «Επόμενος παρακαλώ!». Ένας χειριστής κάμερας κινείται ανάμεσά τους, αποτυπώνοντας τα βλέμματα, τα χτυπήματα στο στήθος και τον ιδρώτα. Στην εποχή του Instagram, οι χορευτές είναι πάντα έτοιμοι για κοντινά πλάνα, και εδώ το «port de bras» συχνά οδηγεί σε αυστηρά πλαισιωμένα πρόσωπα. Ωστόσο, το «Arena» εκθέτει τους κινδύνους της υπερβολικά δικτυωμένης κουλτούρας και την ανάγκη για ανταγωνισμό, σύγκριση και συμμόρφωση. Τα κοστούμια της Annemarie Woods προσδίδουν ένα μονομάχο στοιχείο, σε έναν δυστοπικό διαγωνισμό που όμως μοιάζει ριζωμένος στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Ο χαρακτήρας της Marcault-Derouard λαμβάνει έναν αριθμό αντί για όνομα. Καθώς ο κόσμος του καταρρέει, βρίσκεται διχασμένος σε μανιασμένα σόλο κάτω από κόκκινο φίλτρο, αποπροσανατολισμένος ανάμεσα στο σώμα χορευτών ή απομονωμένος σε έναν περιστρεφόμενο χώρο ανάκρισης. Όταν βρεθεί στο φλας των καμερών των άλλων χορευτών, γεννάται η αίσθηση ότι όλοι μας είμαστε πλέον θύματα των παπαράτσι. Παρόλο που το έργο θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη συνοχή και συναισθηματική βαρύτητα, ξεχειλίζει από ιδέες και στυλ. Πέρα από τη σκοτεινή αρχή, υπάρχουν υπέροχες εκρήξεις ενέργειας τύπου Jerome Robbins, ενώ η σχέση μεταξύ χορευτών και χειριστή κάμερας (Nine Seropian) εξελίσσεται σε ένα παιχνιδιάρικο ντουέτο.
Το «Arena» συνδυάζεται με το «Étude» του Marcos Morau. Και τα δύο έργα, εξερευνούν πώς ο καθένας μας αφήνει το «αποτύπωμά» του σε μια κοινωνία «identikit». Ο Morau ωθεί την εξερεύνηση προς την περιοχή του «Invasion of the Body Snatchers». Η μουσική του Gustave Rudman αρχικά μοιάζει με ορχήστρα που κάνει πρόβα, αλλά ο Morau, ο οποίος έχει το χάρισμα να ανατρέπει τις συμβάσεις, ξεκινάει με ένα τέλος, καθώς η σολίστ Laurène Levy δέχεται τα συγχαρητήρια. Με ένα «χαμόγελο ρίγος» και μια κυβερνο-κενότητα, κρατάει την ανθοδέσμη της και μας παρακαλεί να χειροκροτήσουμε. Όταν το σώμα χορευτών την ακολουθεί, όλοι φορούν τα ίδια άκαμπτα τούτου και ο Morau βρίσκει την ανατριχιαστική ομοιότητα, όχι την ομοιόμορφη ομορφιά, στην εργοστασιακή τους ομοιομορφία. Παρά την ορχηστρική έκταση, τα «bourrées» τους μοιάζουν απελπισμένα, τα «pliés» ερπετοειδή. Το συνολικό αποτέλεσμα είναι αυτό της «σκαρφαλώματος» και όχι του «πετάγματος».
Ο Morau αφαιρεί το έργο μέχρι την αρχική του δημιουργία, αναπαριστώντας πρόβες σε μια μπάρα που φυλακίζει τους χορευτές και μας αφήνει να τους ακούμε να μετρούν τη μουσική. Ταυτόχρονα, όμως, αναστοχάζεται την επιφανειακή λάμψη του τελικού προϊόντος, με το σκηνικό του Max Glaenzel να καθιστά την ευρύτερη εικονογραφία του μπαλέτου τόσο ανατριχιαστική όσο και η χορογραφία του Morau. Ένα τεράστιο μοντέλο της πολυέλαιου του ακροθεάτρου κατεβαίνει στη σκηνή σαν μητρικό σκάφος, βουίζοντας, λικνιζόμενο και κρατώντας το βλέμμα των χορευτών για να αναρωτηθούμε τι μας κρατάει αιχμάλωτους στην «σοκολατένια» μεγαλοπρέπεια του μπαλέτου. Όπως και το «Arena», έτσι και το «Étude» αξιοποιεί πλήρως το βάθος της σκηνής και αναγνωρίζει και το υπόλοιπο κτίριο, υποδηλώνοντας άμεσα ότι η ανησυχητική συμπεριφορά των χορευτών είναι δική μας.
