Η συστηματική επίθεση του Ισραήλ στις υποδομές ύδρευσης του Λιβάνου αποτελεί τη νέα διάσταση του πολέμου, ακολουθώντας τακτικές που έχουν ήδη εφαρμοστεί στη Γάζα. Σύμφωνα με αναλυτές, η σκόπιμη καταστροφή κρίσιμων δικτύων, δεξαμενών και αντλιοστασίων μετατρέπει την πρόσβαση στο νερό σε ένα ισχυρό πολεμικό εργαλείο, με σκοπό τον αναγκαστικό εκτοπισμό των κατοίκων από τον νότιο Λίβανο.
Η χρήση του νερού ως όπλου, η οποία αποτελεί κεντρικό άξονα της στρατηγικής αυτής, καταγγέλλεται έντονα από διεθνείς οργανώσεις. Ο Bachir Ayoub, διευθυντής της Oxfam στον Λίβανο, υπογραμμίζει πως η ατιμωρησία που απολαμβάνει το Ισραήλ μετά τις ενέργειές του στη Γάζα συνεχίζεται, με τους αμάχους να επωμίζονται το βαρύτερο τίμημα. Από τις 2 Μαρτίου 2026, όταν κλιμακώθηκε εκ νέου η σύγκρουση μετά από ανταλλαγή πυρών μεταξύ της Hezbollah και των ισραηλινών δυνάμεων, περισσότεροι από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί.
Ο Πρωθυπουργός Benjamin Netanyahu έχει δηλώσει ανοιχτά την πρόθεση της χώρας του να διατηρήσει μια «ενισχυμένη ζώνη ασφαλείας» βάθους 10 χιλιομέτρων, καθιστώντας την περιοχή μη βιώσιμη για τους ντόπιους. Ο Rami Zurayk, καθηγητής στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού (American University of Beirut), εξηγεί πως η καταστροφή των πηγών νερού αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού για την πρόληψη της επιστροφής των πληθυσμών στα χωριά τους.
Το μέγεθος της καταστροφής είναι ήδη ορατό στην κοιλάδα Μπεκάα (Bekaa Valley), όπου επλήγησαν υποδομές στο Britel, το Nabi Chit και το Marjayoun, αφήνοντας χιλιάδες ανθρώπους χωρίς πρόσβαση σε πόσιμο νερό. Ο Nadim Farajalla, περιβαλλοντικός μηχανικός στο Λιβανέζικο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο (Lebanese American University), σημειώνει πως οι επιθέσεις είναι άμεσες —στοχεύοντας αντλιοστάσια και εργάτες— αλλά και έμμεσες, μέσω της καταστροφής του ηλεκτρικού δικτύου που καθιστά αδύνατη τη λειτουργία των υδρευτικών συστημάτων.
Παρά τις διεθνείς συνθήκες που επιβάλλουν την προστασία των υποδομών ζωτικής σημασίας σε περιόδους συγκρούσεων, το Ισραήλ δεν έχει λογοδοτήσει για αυτές τις ενέργειες. Οι ειδικοί προειδοποιούν ότι η στέρηση του νερού δεν προκαλεί μόνο άμεση εκτόπιση, αλλά δημιουργεί κινδύνους για την εμφάνιση υδατογενών ασθενειών, χαρακτηρίζοντας τις πρακτικές αυτές ως «έμμεσα βιολογικά όπλα» που απειλούν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων.
