Σε κάθε σύγκρουση, το ημερολόγιο έχει την ίδια βαρύτητα με τα κανόνια. Ο πόλεμος που έχει ξεσπάσει στον Κόλπο μεταξύ των ΗΠΑ, του Ισραήλ και του Ιράν δεν αποτελεί εξαίρεση. Πέρα από τους κύριους αντιπάλους τους, οι τρεις πρωταγωνιστές δίνουν μάχη με τον χρόνο, λειτουργώντας βάσει διαφορετικών πολιτικών ρολογιών και ερχόμενοι αντιμέτωποι με μοιραίες προθεσμίες.

Η Ουάσιγκτον κινείται στον ρυθμό των ενδιάμεσων εκλογών. Τον Ιανουάριο του 2025, ο Donald Trump επέστρεψε στο αξίωμά του με μια φιλοσοφία ταχείας διπλωματίας, δίνοντας προτεραιότητα στη συμφωνία έναντι της πολεμικής μηχανής. Έστειλε τον Steve Witkoff στο Ομάν θέτοντας προθεσμία 60 ημερών, πιστεύοντας ότι ένα ισχυρό σοκ στην ηγεσία του Ιράν θα προκαλούσε κατάρρευση του καθεστώτος μέσα σε λίγες ημέρες. Αυτό όμως δεν συνέβη.

Όταν η γρήγορη νίκη δεν υλοποιήθηκε, οι ΗΠΑ βρέθηκαν εγκλωβισμένες σε έναν πόλεμο φθοράς. Ο καθηγητής John Mearsheimer από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο υπήρξε κατηγορηματικός: «Ο Trump διέπραξε ένα κολοσσιαίο σφάλμα». Το πρόβλημα είναι δομικό: Το Ιράν διατηρεί σημαντική επιρροή στην παγκόσμια οικονομία μέσω των Στενών του Ορμούζ και της ικανότητάς του να διαπερνά τις αμυντικές ασπίδες στον Κόλπο και στο Ισραήλ, αφήνοντας τις ΗΠΑ χωρίς σαφή στρατηγική εξόδου. Το εγχώριο πολιτικό κόστος είναι ήδη βαρύ, με την τιμή του αργού πετρελαίου να ξεπερνά τα 90 δολάρια το βαρέλι και τον πληθωρισμό να σκαρφαλώνει στο 3,3% τον Μάρτιο του 2026, πλήττοντας τη δημοτικότητα του προέδρου ενόψει των εκλογών.

Στην Τεχεράνη, το υπολογιστικό μοντέλο είναι αντίστροφο. Για το Ιράν, η επιβίωση εξαρτάται από την αντοχή. Παρά τις τεράστιες απώλειες μετά τις 28 Φεβρουαρίου 2026, συμπεριλαμβανομένου του θανάτου του ανώτατου ηγέτη Ali Khamenei, το καθεστώς δεν έχει καταρρεύσει. Η στρατηγική του Ιράν είναι να απορροφήσει τους κραδασμούς μέχρι να εξαντληθεί ο πολιτικός χρόνος της Ουάσιγκτον.

Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ αποτελεί τον καθρέφτη των αμερικανικών συμφερόντων. Ο Netanyahu, αντιμέτωπος με δικαστικές διαδικασίες και επερχόμενες εκλογές, έχει κάθε κίνητρο να διατηρήσει τη σύγκρουση ενεργή επ’ αόριστον, καθώς ο πόλεμος συσπειρώνει το εκλογικό σώμα και του παρέχει πολιτική κάλυψη για τις φιλοδοξίες του στον Λίβανο. Όπως επισημαίνει ο Gideon Levy από τη Haaretz, η ισραηλινή πολιτική κουλτούρα συχνά επιλέγει τη στρατιωτική λύση παρακάμπτοντας τη διπλωματία.

Καθώς τα τρία ρολόγια χτυπούν προς διαφορετικές κατευθύνσεις, το μέλλον παραμένει αβέβαιο. Ο Mearsheimer εκτιμά ότι το Ιράν έχει ήδη κερδίσει τον πόλεμο απλώς επιβιώνοντας, ενώ η ιστορία μπορεί τελικά να αποδείξει πως ο μόνος παράγοντας που δεν μπορεί να νικηθεί με βόμβες είναι ο ίδιος ο χρόνος.