Η παγκόσμια κρίση επισιτισμού αποτελεί πλέον άμεση απειλή, καθώς οι διαταραχές στην εφοδιαστική αλυσίδα λιπασμάτων, οι οποίες προκαλούνται από τον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Iran, ενδέχεται να πυροδοτήσουν πολυετείς ελλείψεις τροφίμων παγκοσμίως. Την προειδοποίηση αυτή απηύθυνε ο Jose Andres, ιδρυτής της οργάνωσης World Central Kitchen (WCK).
Οι εντάσεις γύρω από το στενό του Hormuz έχουν ήδη οδηγήσει σε αύξηση των τιμών της ενέργειας, κλονίζοντας την παγκόσμια οικονομία και επηρεάζοντας μία από τις σημαντικότερες αρτηρίες εμπορίου στον πλανήτη. Μέσω της συγκεκριμένης διαδρομής διακινείται περίπου το 20% των παγκόσμιων εξαγωγών αργού πετρελαίου, ενώ αποτελεί κομβικό σημείο και για τις αποστολές λιπασμάτων αζωτούχου βάσης.
Σε δηλώσεις του στην εφημερίδα The Guardian την Πέμπτη, ο Jose Andres υπογράμμισε ότι οι καθυστερήσεις στις παραδόσεις λιπασμάτων θέτουν σε κίνδυνο τις κρίσιμες περιόδους σποράς. Αυτό αναμένεται να μειώσει τις αποδόσεις των μελλοντικών σοδειών, δημιουργώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση χαμηλότερης παραγωγής και υψηλότερων τιμών στα τρόφιμα. «Δεν είναι μόνο το πετρέλαιο που διέρχεται από το στενό του Hormuz. Προβλέπω μια πολύ μεγάλη αύξηση της πείνας σε όλο τον κόσμο έως το φθινόπωρο του 2026 και του 2027», δήλωσε χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας ότι οι αναταράξεις στη ναυτιλία συμπιέζουν ήδη την προσφορά και αυξάνουν το κόστος για τους αγρότες.
Η σύγκρουση έχει οδηγήσει, σύμφωνα με αναφορές, στο κλείσιμο εργοστασίων παραγωγής λιπασμάτων σε ολόκληρο τον Κόλπο, επιτείνοντας την πίεση στην εφοδιαστική αλυσίδα. Τα αζωτούχα λιπάσματα αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας χρήσης και υποστηρίζουν περίπου τη μισή παραγωγή τροφίμων παγκοσμίως. Ο Jose Andres προειδοποίησε ότι το μεγαλύτερο βάρος θα επωμιστούν τα φτωχότερα κράτη, όπως η Αϊτή, όπου οι συνέπειες θα είναι άμεσες και οδυνηρές για τον πληθυσμό.
Σύμφωνα με έκθεση του Προγράμματος Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών, έως και 32 εκατομμύρια άνθρωποι σε 162 χώρες ενδέχεται να ωθηθούν στη φτώχεια λόγω των οικονομικών επιπτώσεων του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Οι χώρες που εξαρτώνται από τις εισαγωγές, ιδιαίτερα σε τμήματα της Ασίας, της Υποσαχάριας Αφρικής και στα μικρά νησιωτικά κράτη, αντιμετωπίζουν τον μεγαλύτερο κίνδυνο.
