Σε μια περίοδο που η τέχνη αναζητά τρόπους να αγγίξει το κοινό, η παράσταση “The Fear of 13”, σε κείμενο της Lindsey Ferrentino, προσφέρει μια ειλικρινή και προσβάσιμη αφήγηση. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Νικ Γιαρις, ο οποίος αθώος φυλακίστηκε για δεκαετίες, το έργο εξερευνά τη μάχη ενός ανθρώπου για δικαιοσύνη. Η Ferrentino και ο σκηνοθέτης David Cromer επιχειρούν να αναδείξουν τη θεατρικότητα της ιστορίας, χρησιμοποιώντας τεχνικές που θυμίζουν τον Brecht, με τους ηθοποιούς να απευθύνονται απευθείας στο κοινό και σκηνές που παρουσιάζονται ως “πίνακες”.
Παρά τις προσπάθειες να δημιουργηθεί κάτι grand, το κείμενο παραμένει σχετικά συμβατικό. Η παράσταση εστιάζει στις ανταλλαγές του Γιαρις με την Jackie, η οποία τον βοήθησε να αθωωθεί, ενώ η σχέση τους, που θα μπορούσε να είναι πηγή έμπνευσης, παρουσιάζεται βιαστικά. Αν και υπάρχουν στιγμές σπάνιας ομορφιάς, όπως ένα μουσικό ιντερλούδιο μεταξύ δύο ερωτευμένων κρατουμένων, η γραφή της Ferrentino, αν και άλλοτε ευκρινής, καταλήγει σε αοριστία και κλισέ όταν επιχειρεί να γίνει πιο λυρική.
Η δομή του έργου είναι επίσης άνισα κατανεμημένη. Ενώ αφιερώνεται πολύς χρόνος στην προετοιμασία της σχέσης του Νικ και της Jackie, η ανάπτυξη αυτής της σχέσης παρουσιάζεται βιαστικά, πιθανόν για να διατηρηθεί η διάρκεια της παράστασης στα 110 λεπτά χωρίς διάλειμμα. Νιώθουμε την απελπισία και τους περιορισμούς της ζωής του Γιαρις στη φυλακή, αλλά όχι επαρκώς την αφοσιωμένη αγάπη που μοιράζονταν, η οποία τον βοήθησε να ξεπεράσει την απόγνωση. Η Jackie, αν και υποδύεται με ζεστασιά και διακριτικότητα η Tessa Thompson, καταλήγει περισσότερο ως εργαλείο πλοκής παρά ως ισότιμος συνεργάτης.
Ο Adrien Brody, που επαναλαμβάνει τον ρόλο του Νικ Γιαρις μετά από μια επιτυχημένη εμφάνιση στο Λονδίνο, είναι πιο “θεατρικός” στον ρόλο του. Αν και η ερμηνεία του είναι πιο έντονη, καταφέρνει να συμπληρώσει την Thompson, με τις πιο συγκινητικές του στιγμές να είναι αυτές που αποτυπώνουν την οικειότητα μεταξύ του Νικ και της Jackie. Ωστόσο, στο τέλος της παράστασης, καθώς η ιστορία γίνεται πιο γενική αναφορά στην ομορφιά της καθημερινότητας, η παράσταση δεν καταφέρνει να αφήσει μια βαθιά, διαρκή εντύπωση. Ενώ η αδικία που βίωσε ο Γιαρις είναι τρομακτική και το ταξίδι του προς την ελευθερία συγκινητικό, η εμπειρία είναι φευγαλέα. Η παράσταση “The Fear of 13” είναι ευγενική, αλλά καθησυχάζει αντί να “καίει”.
