Ο κόσμος του θεάτρου και όχι μόνο αποχαιρετά τον Tom Stoppard, έναν σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα, του οποίου η συμβολή στην τέχνη και η ηθική του στάση άφησαν ανεξίτηλο σημάδι. Η Natalia Kaliada και ο Nicolai Khalezin, καλλιτεχνικοί διευθυντές του Belarus Free Theatre, μοιράζονται την εμπειρία τους με τον Stoppard, τονίζοντας τη συμβολή του στον αγώνα κατά της τελευταίας δικτατορίας στην Ευρώπη. “Μια δικτατορία δεν είναι πολιτική κατηγορία, είναι ηθική,” δήλωσε ο Stoppard, αναδεικνύοντας την ηθική του πυξίδα. Τονίζουν ότι η επιρροή του στην πολιτική προερχόταν από την ικανότητά του να δημιουργεί σπουδαία έργα και παραγωγές, κερδίζοντας έτσι την προσοχή του κοινού.
Η Carrie Cracknell, σκηνοθέτις του “Arcadia”, αναφέρει πώς ο Stoppard έβαλε τέλος στην πρώιμη, αδιάφορη θεατρική της καριέρα, ωθώντας την προς τη σκηνοθεσία. Η συνάντησή τους, μέσω Zoom, χαρακτηρίστηκε από το χαρακτηριστικό “διαβολικό” χαμόγελο του Stoppard, ενώ η αφοσίωσή του στην τέχνη του παρέμεινε αμείωτη, ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία. Η Cracknell εκφράζει τη θλίψη της για την απώλεια του “πνευματικού γίγαντα” που καθοδηγούσε με σπάνια ταπεινότητα και ενθουσιασμό.
Η Nina Raine, σκηνοθέτις του “Rock’n’Roll” στο Hampstead Theatre, περιγράφει τον Stoppard ως μια “περίεργη μίξη αντιφάσεων”, γοητευτικό αλλά και ωμό στην υπηρεσία των έργων του. Θυμάται μια σκηνή από τις πρόβες στην Μόσχα, όπου ο Stoppard άσκησε κριτική σε έναν ηθοποιό με χιούμορ. Η Raine περιγράφει επίσης τη συνεργασία τους για το “Rock’n’Roll” στο Λονδίνο, όπου η αρχική του πρόθεση για ρεαλισμό αντικαταστάθηκε σταδιακά από μια πιο τολμηρή σκηνοθετική προσέγγιση. Μάλιστα, ο Stoppard, παρά τις αρχικές του επιφυλάξεις, πρότεινε τελικά να σκηνοθετηθεί μια πολυσύχναστη σκηνή μπαρ πάνω σε ένα τραπέζι, αποδεικνύοντας ότι μπορούσε να γίνει πιο ριζοσπαστικός ακόμη και από τη σκηνοθέτη.
