Για την Γιοχάνα Μερσιέ, επικεφαλής εμπορικών υποθέσεων και εταιρικών σχέσεων της Gilead Sciences, η ηγεσία ξεκινά με μια σαφή καταγραφή των παραγόντων που διατηρούν την απόδοση σε έναν παγκόσμιο ρόλο. Σε μια θέση που σπάνια υπακούει σε σταθερές ώρες, εστιάζει στην ενέργειά της: τι την εξαντλεί, τι την ανανεώνει και πώς να προστατεύσει αρκετή από αυτήν για να ηγηθεί με σταθερότητα σε έναν κλάδο όπου το διακύβευμα μετριέται σε ζωές ασθενών.
Η Μερσιέ περιγράφει την ενέργεια ως ένα είδος αποθεματικού, κάτι που παρακολουθεί με πρόθεση. «Το σκέφτομαι σαν ένα κουμπαρά», δήλωσε στο Fortune Next to Lead. Ορισμένες συναντήσεις, εργασίες και αποφάσεις την εξαντλούν σε μεγάλο βαθμό, ιδίως οι μακρές συζητήσεις που περιστρέφονται σε κύκλους, οι εσωτερικές διαμάχες που απαιτούν υπερβολικά πολύ χρόνο για να επιλυθούν και οι περίοδοι κατά τις οποίες η λήψη μιας απόφασης καθυστερεί από υπερβολικά γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Άλλες πτυχές της εργασίας της την ανανεώνουν: επισκέψεις σε ομάδες σε όλο τον κόσμο, ακούγοντας τι δημιουργούν, ανταλλάσσοντας βέλτιστες πρακτικές, υποστηρίζοντας τοπικές στρατηγικές, αίροντας εμπόδια και παραμένοντας κοντά στις ιστορίες των ασθενών, τους επαγγελματίες υγείας και τις κοινότητες που εξυπηρετεί η Gilead.
Το σημαντικό είναι πώς αντιδρά όταν αυτό το αποθεματικό αρχίζει να εξαντλείται. «Είναι θέμα να κάνεις μια παύση και να κάνεις ένα βήμα πίσω», λέει, «και να είσαι πολύ στρατηγική ως προς το πώς ξοδεύω τον χρόνο μου εκεί». Η συνήθεια αυτή αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη πειθαρχία: σε έναν ρόλο με συνεχείς απαιτήσεις σε διάφορες αγορές και ζώνες ώρας – και όπου η αποστολή φέρει επιπρόσθετο βάρος – η Μερσιέ προστατεύει την ενέργειά της παραμένοντας κοντά στην εργασία που δημιουργεί δυναμική και περιορίζοντας πόσο από τον εαυτό της αφιερώνει σε συζητήσεις που δεν την ενισχύουν.
Αυτό το πλαίσιο γίνεται ιδιαίτερα σημαντικό στην ανάπτυξη φαρμάκων, όπου οι περισσότερες προσπάθειες εγκαταλείπονται πολύ πριν ένα φάρμακο φτάσει στην αγορά. Η Μερσιέ το αποκαλεί «επιστημονική καρδιοπάθεια» επειδή οι ομάδες δένονται με τη δυναμική ενός φαρμάκου και με το τι θα μπορούσε να προσφέρει στους ασθενείς.
Ηγείται σε αυτές τις στιγμές τοποθετώντας κάθε αναποδιά μέσα στην ευρύτερη πορεία της κλινικής ανακάλυψης. Η Μερσιέ επισημαίνει το Lenacapavir, το φάρμακο πρόληψης του HIV της Gilead, το οποίο χρειάστηκε 17 χρόνια για να λάβει την πρώτη του έγκριση και εμφανίστηκε μόνο αφού οι επιστήμονες επεξεργάστηκαν περίπου 3.000 υποψήφια μόρια. Στη Gilead, όπου είναι ενεργά περισσότερα από 50 κλινικά προγράμματα στις φάσεις ένα έως τρία, αυτό το είδος απώλειας είναι ένα συνεχές χαρακτηριστικό της εργασίας. Ο ρόλος της, λοιπόν, δεν είναι να αρνείται το πόνο ενός ακυρωμένου προγράμματος, αλλά να βοηθά τις ομάδες να μετατρέψουν την απογοήτευση σε μάθηση και να συνεχίσουν προς την επόμενη βιώσιμη ανακάλυψη, λέει. Και για την Μερσιέ, εκεί επιστρέφει η ενέργεια.
