Ο βραβευμένος σκηνοθέτης Κεν Λοατς, γνωστός για τις κοινωνικά ευαίσθητες ταινίες του, μίλησε για την έμπνευση και τη δημιουργία της ταινίας “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ”, αποκαλύπτοντας την αλήθεια πίσω από την σκληρή πραγματικότητα που απεικονίζει. Η ταινία, που κυκλοφόρησε το 2016, αντανακλά μια εποχή όπου η αναλγησία κυριαρχούσε, τιμωρώντας τους ευάλωτους αντί να τους υποστηρίζει.
Ο Λοατς τόνισε ότι το “Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ” είναι μια σφαγιαστική μαρτυρία της σκληρότητας του συστήματος, το οποίο αποδίδει την ευθύνη της φτώχειας στους φτωχούς. “Δεν προσπαθείς αρκετά, δεν κάνεις αρκετές αιτήσεις εργασίας”, είναι το μήνυμα που στέλνει το σύστημα, όπως περιγράφεται μέσω του χαρακτήρα του Ντάνιελ Μπλέικ, ο οποίος επιθυμεί να εργαστεί, αλλά οι συνθήκες καθιστούν τη ζωή του εξαιρετικά δύσκολη.
Ο σεναριογράφος Πολ Λαβέρτι πραγματοποίησε εκτεταμένη έρευνα για το σενάριο. Μια συνάντηση με έναν νεαρό σε μια άδεια κατοικία, όπου το ψυγείο ήταν άδειο και ο ίδιος δεν είχε φάει για μέρες, συγκλόνισε την ομάδα. Η Hayley Squires, που υποδύθηκε την Katie, επιλέχθηκε για την αυθεντικότητα, την ειλικρίνεια και τη ζεστασιά της, στοιχεία που είναι απαραίτητα για να νοιαστεί το κοινό για έναν χαρακτήρα.
Η συγκλονιστική σκηνή με την Katie να τρώει κρύα φασόλια από κονσέρβα, προερχόμενη από μια πραγματική ιστορία που άκουσε ο Λαβέρτι σε μια τράπεζα τροφίμων της Γλασκώβης, αποτέλεσε ένα συναισθηματικό αποκορύφωμα. Ο Λοατς επέλεξε να την ελαχιστοποιήσει, δίνοντας την οδηγία μόνο στην Squires. Η σκηνή γυρίστηκε μόνο δύο φορές, με την πρώτη λήψη να χρησιμοποιείται λόγω της έντασης των συναισθημάτων. Η ταινία αρχικά έθετε το ερώτημα αν οι τράπεζες τροφίμων είναι αποδεκτές, ενώ σήμερα έχουν γίνει θεσμός. “Είναι εκπληκτικό ότι δεχόμαστε πως οι άνθρωποι θα λιμοκτονούν εκτός αν λάβουν τρόφιμα από μια φιλανθρωπική οργάνωση”, ανέφερε ο σκηνοθέτης.
Ο υπουργός των Συντηρητικών, Damian Green, χαρακτήρισε την ταινία “έργο μυθοπλασίας”. Ωστόσο, ο Λοατς αντέτεινε ότι, ενώ οι χαρακτήρες είναι φανταστικοί, όλες οι ιστορίες είναι αληθινές και η ουσία τους είναι αληθινή, κάτι που η κυβέρνηση δεν ήθελε να αντιμετωπίσει.
Η Hayley Squires μοιράστηκε την εμπειρία της, περιγράφοντας την αρχική νευρικότητα και τον θαυμασμό της προς τον Λοατς. Εξηγεί πώς η Katie έχασε το σπίτι της στο Λονδίνο λόγω απάνθρωπης συμπεριφοράς του ιδιοκτήτη και της προτάθηκε να μετακομίσει στο Newcastle, διαφορετικά θα θεωρούνταν “εθελοντικά άστεγη”.
Κατά τις ακροάσεις, οι ηθοποιοί Dave Johns και Hayley Squires δεν διάβαζαν από σενάριο, αλλά ακολουθούσαν τις οδηγίες του Λοατς για τον χαρακτήρα και το θέμα συζήτησης. Η Squires αποκάλυψε ότι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, ημερήσιες σελίδες παραδίδονταν λίγο πριν, και η δουλειά γινόταν χρονολογικά. Η γνώση ότι η Katie θα βίωνε ακραία δυσκολία και πείνα την οδήγησε στο να μειώσει συνειδητά την πρόσληψη τροφής, για να αποδώσει καλύτερα την εξάντληση και τον πανικό που προκαλεί η πείνα.
Η γνωριμία της με μια ευάλωτη γυναίκα σε τράπεζα τροφίμων ενίσχυσε την αίσθηση ευθύνης της. “Περιμέναμε να το αποδώσουμε με τον πιο αληθινό τρόπο”, είπε. Η σκηνή της τράπεζας τροφίμων, που γυρίστηκε με ησυχία και αμοιβαία κατανόηση μεταξύ σκηνοθέτη και ηθοποιού, χαρακτηρίστηκε ως “μυστικό”. “Όλοι συνεισέφεραν σε αυτό που προσπαθούσαμε να κάνουμε”, πρόσθεσε. Η ειρωνεία της κατάστασης, όπου η ανθρωπιά αναδύεται μέσα από την απελπισία, αποδίδεται στον τρόπο που στήθηκε η σκηνή από τον Λοατς και τον κινηματογραφιστή Robbie Ryan, επιτρέποντας στην συμπάθεια να αναδυθεί.
