Η έκθεση “The Music Is Black: A British Story” στο V&A East Museum του Λονδίνου, που ανοίγει τις πύλες της στις 18 Απριλίου, παρουσιάζει έναν μοναδικό διάλογο ανάμεσα στη μουσική και την οπτική τέχνη, μέσα από τις μαρτυρίες κορυφαίων καλλιτεχνών. Κάθε φωτογραφία ξεδιπλώνει μια ιστορία, μια ανάμνηση, μια βαθιά σύνδεση με τη μουσική κληρονομιά, αναδεικνύοντας την πολυμορφία και τη διαχρονική επιρροή της.
Η Goldie, αναφερόμενη στο δίπτυχο “Kemistry and Storm (The Diptych)” του Eddie Otchere, θυμάται την πρώτη συνάντησή της με την Kemistry, μια «απίστευτη» κοκκινομάλλα με ξανθές αφέλειες, και πώς αυτή και η Storm την εισήγαγαν στον κόσμο του drum’n’bass και των θρυλικών βραδιών Rage. «Μπορούν να παίξουν; Μπορούν να θαμψουν ανθρώπους; Ναι», δηλώνει χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η ταυτότητα του φύλου τους δεν είχε καμία σημασία. Μιλά για την τραγική αγάπη της Kemistry, η οποία γνώριζε ότι θα πεθάνει νέα, και για την παντοτινή παρουσία της στη ζωή της.
Η Estelle, θαυμάστρια του Slick Rick, εξηγεί πώς η φωτογραφία του καλλιτέχνη από τη Janette Beckman (1989) παραμένει σύγχρονη. «Είναι ο θρύλος μας», λέει, αναγνωρίζοντας στον Slick Rick τον θεμελιωτή του βρετανικού hip-hop, του οποίου το στυλ και η αφήγηση έθεσαν τις βάσεις για την εγχώρια σκηνή. «Στη βρετανική μαύρη μουσική, λέμε ιστορίες», υπογραμμίζει, τονίζοντας τη σημασία του καλλιτέχνη για την αυθεντικότητα και την προσέγγιση που διακρίνει τη μουσική του Ηνωμένου Βασιλείου.
Ο Dennis Bovell, αναπολώντας τη συνεργασία του με τον Linton Kwesi Johnson και τον Darcus Howe στα γραφεία του Race Today το 1979, περιγράφει τις εκδόσεις τους ως «εξαιρετικές» και «ανεπανάληπτες». Η εμπλοκή του με τον Johnson ξεκίνησε μέσω μιας συνέντευξης για την ομάδα του, Matumbi, και εξελίχθηκε σε μουσική συνεργασία, υποστηρίζοντας τους στίχους του Johnson που «τόλμησαν να πουν ό,τι όλοι οι άλλοι σκεφτόντουσαν», αναδεικνύοντας την περιθωριοποίηση και την ανάγκη για έκφραση.
Ο Roland Gift των Fine Young Cannibals, μιλώντας για την αφίσα του ντεμπούτου άλμπουμ τους, “I Just Can’t Stop It” (1980), περιγράφει τις συναυλίες της εποχής ως «άγριες και έτοιμες», γεμάτες συγκρούσεις μεταξύ διαφορετικών υποκουλτούρων. Η μετακίνηση των Akrylykz, της προηγούμενης μπάντας του, σε tour με τους The Beat, αλλά και η μετέπειτα δημιουργία των Fine Young Cannibals, αποτελούν κομμάτια μιας έντονης μουσικής πορείας.
Η Arlo Parks, θαυμάζοντας τη φωτογραφία του Fabio και Grooverider από τον Dave Swindells (1988) σε ένα street party στο Tottenham Court Road, εκφράζει την αγάπη της για την «ευφορία» και την «ζωή» που αποπνέει. Παρομοιάζει την ατμόσφαιρα με πρόσφατη εμπειρία της σε ένα Juneteenth street party στη Νέα Υόρκη, τονίζοντας την «ειδική αίσθηση μαγείας» που προσφέρουν τα δημόσια πάρτι, την «επιπλέον διάσταση γιορτής και κοινότητας».
Ο Courtney Pine, συνδέεται με την ιστορία του Leslie “Jiver” Hutchinson, ενός Τζαμαϊκανού τρομπετίστα που υπηρέτησε στον στρατό και έγινε αρχηγός στρατιωτικής μπάντας. «Η σύνδεσή μου μαζί του είναι κάπως τρομακτική», παραδέχεται, επισημαίνοντας κοινά στοιχεία όπως η ημερομηνία γέννησης. Τονίζει πώς ο Hutchinson «έθεσε τις βάσεις» για μεταγενέστερους μουσικούς, όπως ο ίδιος, και την προσπάθεια διατήρησης της μνήμης και της συνεισφοράς μουσικών από την Καραϊβική στον χώρο της τζαζ.
Ο AJ Tracey, αναφερόμενος σε μια φωτογραφία με πέντε κορίτσια στο Notting Hill Carnival (2010), υμνεί το πνεύμα του καρναβαλιού, την «ενέργεια της ημέρας» και την αφοσίωση στην «γιορτή του πολιτισμού μας». Ως Τρινιδαδός, βλέπει το καρναβάλι ως αναπόσπαστο κομμάτι της κουλτούρας του, με επιρροές από soca, dancehall, reggae και ragga, που επηρεάζουν τη μουσική του. Η εμπειρία της συμμετοχής του στο καρναβάλι, στη γειτονιά όπου μεγάλωσε, είναι «εντελώς διαφορετική» από κάθε άλλη.
Τέλος, οι Stella, Renée και Jorja από το συγκρότημα Flo, θυμούνται την απονομή του πρώτου τους Brit award, το 2022, ένα βραβείο που σχεδιάστηκε από τον Νιγηριανό καλλιτέχνη Slawn. «Ήταν απίστευτο που η κληρονομιά του αναδείχθηκε», δηλώνει η Renée, τονίζοντας τη σημασία της προβολής της καταγωγής και της επιρροής. Οι Flo θεωρούν ότι δέχονται βραβεία «για όλες τις γυναικείες μπάντες που ήρθαν πριν από αυτές», ιδίως εκείνες με μαύρα βρετανικά μέλη, αναγνωρίζοντας την επιρροή τους.
