Πριν γίνει εκατομμυριούχος σταρ της τηλεόρασης και ζει την πολυτέλεια στη Wisteria Lane ως Gabrielle Solis στο “Desperate Housewives”, η Eva Longoria έζησε μια παράλληλη ζωή, χτίζοντας μια αυτοκρατορία headhunting από το καμαρίνι της, όπου γυριζόταν η σαπουνόπερα. Η Longoria, που πλέον διαθέτει περιουσία άνω των 80 εκατομμυρίων δολαρίων, αποφάσισε από την πρώτη κιόλας μέρα της άφιξής της στο Λος Άντζελες να μην είναι “ηθοποιός σε δυσκολίες”.
Αντί να περιμένει για οντισιόν ή να δουλεύει ως σερβιτόρα, η 51χρονη σταρ εξασφάλισε μια θέση σε εταιρεία εύρεσης στελεχών (headhunting) ως temp. Ακόμη και αφότου έλαβε τον πρώτο της πραγματικό ρόλο στην τηλεοπτική σειρά “The Young and the Restless”, συνέχισε να διαπραγματεύεται μισθούς, να αξιολογεί υποψηφίους και να ολοκληρώνει τοποθετήσεις, όλα αυτά ανάμεσα στα γυρίσματα.
“Στο καμαρίνι μου, έκανα την εύρεση στελεχών,” αναφέρει η Longoria. “Διαπραγματευόμουν 401(k)s και μισθούς, έκανα συνεντεύξεις, διάβαζα βιογραφικά και τοποθετούσα ανθρώπους. Και μετά μου έλεγαν, ‘Eva, είσαι έτοιμη στο πλατό’. Έκλεινα το τηλέφωνο στη μέση της κλήσης, πήγαινα να παίξω, επέστρεφα και συνέχιζα ακριβώς από εκεί που είχα σταματήσει.”
Για χρόνια, η Longoria ζούσε αυτή τη διπλή ζωή, καθώς η αμοιβή από την εύρεση στελεχών ήταν υψηλότερη από αυτήν της υποκριτικής. Τελικά, αποχώρησε από τον εταιρικό κόσμο κατά το τρίτο έτος της συμμετοχής της στη σειρά, όταν μια αύξηση αποδοχών έκανε την υποκριτική οικονομικά βιώσιμη. “Ήξερα ότι πάντα μπορούσα να επιστρέψω στον εταιρικό κόσμο αν η υποκριτική δεν λειτουργούσε,” δηλώνει. Λίγο αργότερα, πρωταγωνίστησε στο “Desperate Housewives”, γράφοντας ιστορία στην τηλεόραση.
Η Longoria, η νεότερη σε μια οικογένεια με πολλές γυναίκες, μεγάλωσε περιτριγυρισμένη από ανεξάρτητες οικονομικά γυναίκες. Από έφηβη στο Τέξας, εργαζόταν σε fast food για 3,35 δολάρια την ώρα, ανεβαίνοντας σταδιακά τις θέσεις. “Αν πρόκειται να το κάνω, θα το κάνω καλά,” σκεφτόταν, εργαζόμενη υπερωρίες και τα Σαββατοκύριακα.
Αυτή η εργασιακή ηθική την ακολούθησε και στο Λος Άντζελες. Όταν εντάχθηκε στην εταιρεία εύρεσης στελεχών, ο διευθύνων σύμβουλος της έδωσε την επιλογή: σταθερός βασικός μισθός ή απεριόριστες προμήθειες. “Δεν ήξερα αυτές τις λέξεις,” θυμάται. “Μου είπε, ‘Λοιπόν, ο βασικός μισθός σημαίνει ότι θα κερδίζεις μόνο αυτό το ποσό, αλλά οι προμήθειες σημαίνουν ότι μπορείς να κερδίσεις όσα θέλεις’. Και είπα, ‘Αυτό. Το θέλω αυτό.'” Μέσα σε ένα μήνα, δήλωσε ότι κέρδιζε τρεις φορές τον βασικό μισθό.
Ο πρώην προϊστάμενός της, εντυπωσιασμένος από την παραγωγικότητά της, προσπάθησε να επαναδιαπραγματευτεί την προμήθειά της, καθώς “δεν είχε σχεδιαστεί για τον όγκο” της δουλειάς της. Όταν τελικά του είπε ότι έφευγε για την υποκριτική, εκείνος προσπάθησε να την αποτρέψει. “Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί δεν έμεινα στον εταιρικό κόσμο,” λέει. “Απλά δεν ήταν το κάλεσμά μου, αλλά ήμουν πολύ καλή σε αυτό.”
Η Longoria συμβουλεύει τη Gen Z να “το βρει”: “Πολλές φορές εμποδίζουμε την πρόοδο λόγω τελειότητας. ‘Δεν ξέρω ακριβώς πώς να το κάνω, οπότε δεν θα το κάνω’ – αυτή η νοοτροπία, για μένα, είναι τρελή.” Η ικανότητα να βρίσκεις λύσεις, όπως το να ψάχνεις ποιοι είναι οι “gatekeepers” (οι φύλακες της πόρτας) στις ευκαιρίες και πώς να τους προσεγγίσεις, είναι, κατά την άποψή της, καθοριστική.
