Η οικονομία της Γάζας έχει καταρρεύσει, αφήνοντας δεκάδες χιλιάδες νέους Παλαιστίνιους χωρίς εργασία και με αβέβαιο μέλλον, λόγω του αποκλεισμού που επιβάλλει το Ισραήλ. Με ποσοστό ανεργίας που αγγίζει το 80%, η γενιά αυτή αντιμετωπίζει μια πρωτοφανή οικονομική κρίση.
Ο Μαχμούντ Σαμία, απόφοιτος βασικής εκπαίδευσης, ο οποίος ονειρευόταν να γίνει δάσκαλος, βλέπει την καθημερινότητά του να περιορίζεται στη συλλογή νερού και καυσόξυλων, ζώντας μέσα σε μια σκηνή. «Η κατοχή και αυτός ο πόλεμος κατέστρεψαν κάθε ίχνος εκπαίδευσης στη Γάζα», δηλώνει. «Σήμερα, είμαστε άσκοποι, άνεργοι και απελπισμένοι. Ζούμε μια θανατηφόρα ρουτίνα».
Οι συνέπειες της ισραηλινής στρατιωτικής δράσης, η οποία περιγράφεται από τον ΟΗΕ και διεθνείς μελετητές ως γενοκτονία, είναι καταστροφικές. Περίπου το 70% των κατοίκων της Γάζας είναι κάτω των 30 ετών και βιώνουν μια πραγματικότητα που ο ΟΗΕ χαρακτηρίζει ως την ταχύτερη και πιο καταστροφική οικονομική κατάρρευση που έχει καταγραφεί ποτέ. Σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία, η ανεργία στη Λωρίδα της Γάζας έχει αυξηθεί στο 80%. Το τοπικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ) έχει υποχωρήσει κατά 87% τα τελευταία δύο χρόνια, φτάνοντας μόλις τα 362 εκατομμύρια δολάρια, με το κατά κεφαλήν ΑΕΠ να έχει μειωθεί στα 161 δολάρια.
Οικονομολόγοι εκτιμούν ότι αυτό έχει ουσιαστικά διαγράψει 22 χρόνια ανάπτυξης, αποκόπτοντας τη νεολαία της περιοχής από τον έξω κόσμο και στερούμενη τη δυνατότητα να σπουδάσει, να εργαστεί ή να εξασφαλίσει τη βασική της επιβίωση.
Η συστηματική καταστροφή της εκπαιδευτικής υποδομής της Γάζας έχει ουσιαστικά παγώσει τις ζωές των φοιτητών που έχουν εγκλωβιστεί στην πολιορκημένη περιοχή. Η Μόνα Αλ-Μασχαραουί, η οποία είχε εξασφαλίσει θέση στο Πανεπιστήμιο Houari Boumediene στην Αλγερία, βρέθηκε παγιδευμένη στη Λωρίδα της Γάζας μετά την έναρξη του πολέμου τον Οκτώβριο του 2023 και το επακόλουθο κλείσιμο των συνόρων από τον ισραηλινό στρατό. «Δύο χρόνια της ζωής μου έχουν χαθεί, και τώρα μπαίνω στο τρίτο. Αυτά τα χρόνια εξαφανίζονται αυτόματα από τις ζωές μας», δήλωσε η Αλ-Μασχαραουί στην Al Jazeera. «Είναι δικαίωμά μου να ολοκληρώσω την εκπαίδευσή μου. Θα έπρεπε να είμαι στο τρίτο έτος του πανεπιστημίου, αλλά σήμερα δυστυχώς είμαι ακόμα απλώς απόφοιτη λυκείου».
Για όσους είχαν δημιουργήσει επιχειρήσεις και καριέρες, ο πόλεμος έχει σβήσει χρόνια σκληρής δουλειάς σε μια στιγμή. Η κυβέρνηση της Γάζας εκτιμά ότι το 90% όλων των τομέων, συμπεριλαμβανομένης της στέγασης και των υποδομών, έχει καταστραφεί, με τις συνολικές οικονομικές απώλειες να ανέρχονται σε 70 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο ιδιωτικός τομέας, που ιστορικά αποτελούσε την κύρια οικονομική κινητήρια δύναμη της Γάζας, συνεισφέροντας στο 52% της τοπικής απασχόλησης, έχει σήμερα διαλυθεί.
Ο Μουχάνναντ Κασέμ, πρωταθλητής bodybuilder και προπονητής φυσικής κατάστασης, κάποτε διέθετε ένα ακμάζον γυμναστήριο, το οποίο καταστράφηκε κατά τη διάρκεια ισραηλινής χερσαίας εισβολής. Ο Κασέμ αναγκάστηκε να πουλήσει τον ελάχιστο εξοπλισμό που κατάφερε να διασώσει από τα ερείπια για να θρέψει την οικογένειά του. «Το ενοίκιο ενός νέου χώρου είναι εξωφρενικά υψηλό και ανέφικτο», εξηγεί. «Η εισαγωγή εξοπλισμού είναι αδύνατη. Αν δεν επιτρέπεται η εισαγωγή τροφίμων και ποτών αυτή τη στιγμή, πώς μπορούμε να φέρουμε εξοπλισμό γυμναστικής;»
Η εξαφάνιση της οικονομίας της Γάζας επιδεινώνεται από έναν πλήρη αποκλεισμό που έχει αποστραγγίσει την περιοχή από βασικά αγαθά και πρώτες ύλες. Περίπου το 80% του πληθυσμού βασίζεται πλέον αποκλειστικά στη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια για να επιβιώσει. Ωστόσο, η βοήθεια που εισέρχεται στην περιοχή υστερεί δραστικά σε σχέση με τον ημερήσιο στόχο των 2.000 τόνων, καθώς μόνο δύο περάσματα – η Ράφα και ο Κάρεμ Αμπού Σαλέμ – παραμένουν ανοιχτά και οι ισραηλινές αρχές περιορίζουν αυστηρά τις παραδόσεις.
Για τους νέους που έχουν εγκλωβιστεί πίσω από αυτά τα κλειστά σύνορα, η έλλειψη βασικής διατροφής αντικατοπτρίζει την έλλειψη ευκαιριών. Καθώς ο Σαμία στέκεται δίπλα στη θάλασσα, κοιτάζοντας έναν ορίζοντα που δεν μπορεί να διασχίσει, η πραγματικότητα ενός κλεμμένου μέλλοντος γίνεται αισθητή. «Τα χρόνια μας κλάπηκαν, και το μαχαίρι του χρόνου συνεχίζει να μας κλέβει», λέει. «Γερνάμε χωρίς στόχο».
