Ο Johannes Radebe, γνωστός ως Jojo από το “Strictly”, αποδεικνύει για άλλη μια φορά γιατί είναι γεννημένος performer. Η σκηνική του παρουσία είναι μαγνητική, και όταν χορεύει, είναι αδύνατον να τον αποσπάσεις το βλέμμα σου. Ο ρόλος της drag queen Lola στο μιούζικαλ “Kinky Boots” μοιάζει να γράφτηκε για εκείνον. Οι εμφανίσεις του από μόνες τους είναι θέαμα: ανεβαίνοντας από μια καταπακτή, ντυμένος με μια αέρινη κόκκινη τουαλέτα και φορώντας μια σγουρή ξανθιά περούκα, θυμίζει κάτι από Diana Ross και κάτι από Whitney Houston.
Το μιούζικαλ βασίζεται στην ταινία του 2005, εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία ενός εργοστασίου παπουτσιών στο Northampton, το οποίο αλλάζει την παραγωγή του για να κατασκευάζει ψηλοτάκουνα μπότες για drag queens. Το αποτέλεσμα είναι ένας θρίαμβος από φτερά και παγιέτες, με τους σχεδιαστές Robert Jones και Tom Rogers να ξεπερνούν τον εαυτό τους στα κοστούμια.
Η αντίθεση στη λαμπερή glamour της Lola έρχεται από τον χαρακτήρα του Charlie Price (συνήθως τον υποδύεται ο νικητής του X Factor 2010, Matt Cardle, αλλά λόγω ασθένειας, ο ηθοποιός Liam Doyle ανέλαβε τον ρόλο στη βραδιά που παρακολουθήσαμε). Ο Charlie είναι συμπαθής, άτολμος, και επιστρέφει από το Λονδίνο, μετά τον θάνατο του πατέρα του, για να αναλάβει απρόθυμα την προβληματική οικογενειακή επιχείρηση. Μια τυχαία συνάντηση με τη Lola και τους φίλους της οδηγεί σε ένα τρελό σχέδιο διάσωσης του εργοστασίου, προκαλώντας κωμικές συγκρούσεις κουλτούρας. Το “Kinky Boots” προσεγγίζει το φύλο και τη σεξουαλικότητα με ζεστό, εύθυμο τρόπο, και εξερευνά διακριτικά θέματα πατεράδων και γιων, προσδοκιών και αποδοχής.
Το κείμενο του Harvey Fierstein, αν και προσφέρει αρκετές “αφηγήσεις” αντί για “δείξεις”, δεν στερείται ουσιαστικών στιγμών. Τα λόγια του Charlie, “Μπορεί να γεννηθήκαμε σε μια μικρή βιομηχανική πόλη, αλλά σίγουρα δεν σκοπεύω να μείνω!”, εκφράζουν την επιθυμία για αλλαγή. Οι στίχοι της Cyndi Lauper, αν και προβλέψιμοι σε pop ρυθμούς, συνοδεύουν δυναμικά την παράσταση. Η pop/rock ενέργεια των τραγουδιών της Lauper δίνει ρυθμό στο έργο, αποδεικνύοντας ότι η επανάληψη ενός ρεφρέν μπορεί να το κάνει ύμνο, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για μελωδίες που θα μείνουν στην ιστορία.
Ο σκηνοθέτης Nikolai Foster καθοδηγεί τους ηθοποιούς ώστε να δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό, αλλά η παράσταση θα μπορούσε να έχει περισσότερες στιγμές που ξεφεύγουν από το κυριολεκτικό. Όταν συμβαίνει αυτό, όπως όταν η Lola και ο “αντι-ήρωας” Don (Billy Roberts) ετοιμάζονται να αναμετρηθούν σε έναν αγώνα μποξ, αλλά πρώτα εκτελούν ένα σύντομο, παθιασμένο pasodoble, η σκηνή φωτίζεται.
Ο Radebe, παρότι δεν είναι εκπαιδευμένος ηθοποιός, διαθέτει πλούσιο τόνο φωνής, αν και το τραγούδι δεν είναι τόσο φυσικό γι’ αυτόν όσο ο χορός. Ωστόσο, η αστρική του χάρη όταν κινείται είναι σπάνια: φωτίζει τη σκηνή, το πρόσωπό του ζωντανεύει κάθε στιγμή, και προσθέτει ένα Latin στοιχείο στην ευέλικτη χορογραφία της Leah Hill. Αντίθετα, ο Radebe προσφέρει μια συγκινητική εκτέλεση του “Not My Father’s Son” σχεδόν ακίνητος, με κλειστά μάτια, δημιουργώντας μια αυθεντική στιγμή.
Η υποστήριξη από την Courtney Bowman ως εργάτρια Lauren και τον Scott Paige ως επιστάτη George είναι δυναμική. Ο George είναι αστείος, χειρίζεται άψογα τις χαμηλές νότες και διαθέτει απροσδόκητο ταλέντο στην “εξυπνάδα” του λόγου. Συνολικά, είναι μια απολαυστική βραδιά, μια ευφυώς απίθανη ιστορία, αλλά όσον αφορά την τέχνη του μουσικού θεάτρου, το “Kinky Boots” παραμένει κάπως προσγειωμένο.
Η παράσταση στο London Coliseum διαρκεί έως τις 11 Ιουλίου.
