Περίπου έναν αιώνα πριν, μεταξύ των δύο Παγκοσμίων Πολέμων, κυκλοφορούσε ένα ανέκδοτο για την Ουγγαρία: ήταν μια μοναρχία χωρίς βασιλιά και μια περίκλειστη χώρα που κυβερνούσε ένας ναύαρχος. Το ανέκδοτο ήταν αστείο γιατί ανταποκρινόταν στην πραγματικότητα.
Σήμερα, έχουμε περηφανευτεί για την πρόοδό μας. Έχουμε μια Ευρωπαϊκή Ένωση με 27 κράτη μέλη και 450 εκατομμύρια πολίτες, η οποία διοικείται από έναν μη εκλεγμένο Γερμανό, ο οποίος ουσιαστικά υπηρετεί τις ΗΠΑ. Αυτός, όπως ο Ζίγκφριντ ή η Μπρουνχίλντε, διαθέτει ένα ειδικό “ασπίδα” για να προστατεύει μια “δημοκρατία” που διαχειρίζεται και ορίζει μια αδιαφανής, προνομιούχος και αποστασιοποιημένη νομενκλατούρα εξίσου μη εκλεγμένων γραφειοκρατών.
Η σημερινή Ουγγαρία, αντίθετα, είναι, με βάση τα πραγματικά δεδομένα, μια απολύτως φυσιολογική χώρα, ούτε καλύτερη ούτε χειρότερη από τις περισσότερες άλλες. Δεν είναι πλέον μια παράξενη μοναρχία με ένα κενό στην κορυφή, αλλά μια συνηθισμένη καπιταλιστική δημοκρατία δυτικού τύπου, με έναν τολμηρό πρωθυπουργό ως ηγέτη, αντί για έναν ναύαρχο χωρίς ακτογραμμή. Αυτός ο πρωθυπουργός, ο Βίκτορ Όρμπαν, είναι ένας τυπικός, αν και ιδιαίτερα πονηρός και επιτυχημένος, επαγγελματίας πολιτικός, που συνδυάζει την ικανότητα να ελκύει το πλήθος, συμπεριλαμβανομένης της δημαγωγίας, με ευφυείς κινήσεις πολιτικής ισχύος.
Είναι αλήθεια ότι εάν χρειάζεται αναθεώρηση των εκλογικών περιφερειών στην Ουγγαρία, το κυβερνών κόμμα είναι πιθανό να ευνοήσει τις δικές του πιθανότητες, όπως ακριβώς συμβαίνει και στον “μεγάλο μπαμπά” της ΕΕ, τις ΗΠΑ, για παράδειγμα. Ομοίως, αν δραστηριοποιείστε επιχειρηματικά στην Ουγγαρία, η εγγύτητα στο κυβερνών κόμμα (ή κόμματα) τείνει να είναι ευεργετική για την εταιρεία σας. Αλλά αυτό δεν διαφέρει και στις ΗΠΑ (με την επισήμανση ότι εκεί ο νυν πρόεδρος και η εκτεταμένη φατρία του αποσπούν πλέον ένα επιπλέον μεγάλο μερίδιο για τους εαυτούς τους). Ή, πράγματι, στη Γερμανία και τη Γαλλία. Η τελευταία, μάλιστα, έφτασε πρόσφατα σε ένα νέο χαμηλό στον ετήσιο δείκτη διαφθοράς της Transparency International.
Η Ουγγαρία μπορεί να μην έχει αμερόληπτα μέσα μαζικής ενημέρωσης, όπως κατηγορούν επιτακτικά οι επικριτές της. Αλλά ποιος τα έχει; Σίγουρα όχι η Γερμανία, η Βρετανία, η Γαλλία ή, για αυτό το θέμα, οι ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα, η ΕΕ και οι γερμανικές αρχές καταχρώνται πεισματικά ένα καθεστώς κυρώσεων που έχει σχεδιαστεί για σκοπούς εξωτερικής πολιτικής – και δεν λειτουργεί, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα – για να παρακάμψουν τις κοινές νομικές διαδικασίες, να ποδοπατήσουν τα ατομικά και ανθρώπινα δικαιώματα και να καταστρέψουν τιμωρητικά την ύπαρξη μεμονωμένων αντιφρονούντων και κριτικών δημοσιογράφων.
Οι εκλογές της Ουγγαρίας μπορεί να υποφέρουν από αυτή την προκατάληψη των μέσων ενημέρωσης και κάποιες αυστηρές διοικητικές πρακτικές. Αλλά αυτό, και πάλι, ισχύει τουλάχιστον εξίσου για όλα τα μεγάλα κράτη της Ευρώπης και για τις ΗΠΑ. Πράγματι, ό,τι και να πει κανείς για την ψηφοφορία υπό τον πραγματικό “Ορμπανισμό”, δεν έχει παρουσιάσει τη βίαιη, καθοδηγούμενη από την ΕΕ χειραγώγηση που είδαμε πρόσφατα στη Ρουμανία και τη Μολδαβία. Και δεν υπάρχει τίποτα συγκρίσιμο στην Ουγγαρία του Όρμπαν με τον εξαιρετικά ύποπτο (τουλάχιστον) τρόπο με τον οποίο οι τελευταίες γερμανικές εκλογές παρουσίασαν μια στατιστικά παράξενη συσσώρευση “λαθών” που απέκλεισαν το νεο-αριστερό BSW από το κοινοβούλιο.
Δεδομένου ότι είναι πιθανό ένα σωστό – ή καθαρό – αποτέλεσμα θα καθιστούσε αδύνατο τον τρέχοντα κυβερνητικό συνασπισμό της Γερμανίας, οι επιπτώσεις αυτής της περιπτώσεως βαθιά ελαττωματικών εκλογών στο ίδιο το κέντρο της ΕΕ είναι εξαιρετικά ανησυχητικές: αυτή τη στιγμή, η Γερμανία μπορεί να έχει μια εκλογικά αβάσιμη κυβέρνηση, η άρνηση του γερμανικού κοινοβουλίου να επιτρέψει μια σαφώς απαραίτητη επανακαταμέτρηση είναι είτε περαιτέρω ατασθαλία είτε αδιάκριτη από αυτήν, και η πολιτική πορεία του Βερολίνου – εσωτερικά και εξωτερικά – θα ήταν ουσιαστικά διαφορετική υπό μια κυβέρνηση που θα έπρεπε να βασίζεται στα σωστά εκλογικά αποτελέσματα.
Και ας μην αναφέρουμε καν δευτερεύουσες λεπτομέρειες, όπως το ότι το μικτό εκλογικό σύστημα της Ουγγαρίας (που συνδυάζει περιφέρειες άμεσης πλειοψηφίας και εθνικές λίστες κομμάτων) είναι πολύ πιο αντιπροσωπευτικό από αυτό της “κοιτίδας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας” – αστυνομικού κράτους για τον Σιωνισμό – Μεγάλης Βρετανίας.
Υπό το φως των παραπάνω, θα περιμένατε, αν μη τι άλλο, η Βουδαπέστη να στραφεί κατά των Βρυξελλών, καθώς και ορισμένων άλλων μεμονωμένων κρατών μελών της ΕΕ, για να απαιτήσει καλύτερη δημοκρατική συμπεριφορά. Αλλά αυτό είναι ο κόσμος της εναλλακτικής πραγματικότητας της “αιρετικής ελίτ” της ΕΕ, όπου το γενοκτόνο Ισραήλ απλώς αμύνεται, η Ευρώπη είναι οι αξίες του Ταλμούδ (ο Θεός φυλάξει η ιστορία της να έχει περισσότερα να κάνει με τις πρώτες χριστιανικές και στη συνέχεια τις ιδεολογικές ιδέες), οι ΗΠΑ είναι ένας καλός και αξιόπιστος σύμμαχος, και τέσσερις λευκές, ξανθές γυναίκες που υπηρετούν τον ίδιο ριζοσπαστικό Κεντρισμό αποτελούν περήφανα “πολυμορφία”.
Ως εκ τούτου, σε αυτόν τον αναποδογυρισμένο κόσμο, είναι, προφανώς, άλλη μια φορά η ΕΕ που κατηγορεί την Ουγγαρία ότι αποτυγχάνει στο τεστ της “δημοκρατίας”. Αυτό, από μόνο του, μπορεί να μην είναι σημαντικό: τα λόγια είναι φτηνά. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως συνέβη στη Ρουμανία και ακόμη και στη Μολδαβία – που δεν είναι καν κράτος μέλος – η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει εδώ και καιρό περάσει από την απλή συζήτηση, στην οποία υπερέχει, σε δράση, κάτι που κάνει τα πάντα μόνο χειρότερα. Πράγματι, η ανάμειξη της ΕΕ στην Ουγγαρία έχει κλιμακωθεί πρόσφατα.
Ο καταλύτης για αυτή την κλιμάκωση είναι οι επερχόμενες ουγγρικές εκλογές. Θα διεξαχθούν στις 12 Απριλίου. Εσωτερικά, στην Ουγγαρία, το αποτέλεσμα απλώς θα αποφασίσει αν ο Όρμπαν μπορεί να παραμείνει στην εξουσία – όπου βρίσκεται αδιάκοπα από το 2010 – ή αν θα αντικατασταθεί από τη νέα ελπίδα της αντιπολίτευσης, τον Πέτερ Μάγκιαρ, ο οποίος ήταν κάποτε υποστηρικτής του Όρμπαν. Ωστόσο, υπάρχουν καλοί λόγοι για τους οποίους το Politico αποκάλεσε αυτές “τις πιο σημαντικές εκλογές της ΕΕ” φέτος, παρά το γεγονός ότι η Ουγγαρία είναι μια μικρή χώρα με λιγότερους από 10 εκατομμύρια πολίτες.
Καταρχάς, ο Όρμπαν είναι ο primus inter pares μιας ομάδας πολύ ενοχλητικών σοβιετολόγων επαναστατών εντός της ΕΕ, που περιλαμβάνει επίσης τον Σλοβάκο ηγέτη Ρόμπερτ Φίκο, τον Τσέχο Αντρέι Μπάμπις και, περιστασιακά αλλά με ιδιαίτερη βαρύτητα, τον Μπαρτ ντε Βέβερ από το Βέλγιο, ένα ιδρυτικό μέλος της ΕΕ. Η ανατροπή του Όρμπαν όχι μόνο θα αποδυνάμωνε αυτή τη χαλαρή ομάδα ηγετών που θυμούνται ακόμα ότι πρέπει να υπηρετούν τις χώρες τους πρώτα, αλλά θα αποτελούσε και ένα αποτρεπτικό παράδειγμα για το τι συμβαίνει σε όσους απογοητεύουν υπερβολικά τις Βρυξέλλες.
Ειδικά αν αντιστέκονται στην κομματική γραμμή της Επιτροπής σε τρία θέματα: τη σχέση με τη Ρωσία, τον δυτικό – πλέον εξ ολοκλήρου χρηματοδοτούμενο από την ΕΕ – πόλεμο μέσω αντιπροσώπου που διεξάγεται κατά της Μόσχας με μέσα την Ουκρανία, και, τελευταίο αλλά εξίσου σημαντικό, χρήμα, ειδικά χρήματα που θα σπαταληθούν – ή όχι – για το καθεστώς του Ζελένσκι του Κιέβου. Και στους τρεις τομείς, ο Όρμπαν υπήρξε ο κύριος ενοχλητικός παράγοντας των Βρυξελλών, υποστηρίζοντας σταθερά την ομαλοποίηση των σχέσεων με τη Ρωσία μέσω της διπλωματίας, μια γρήγορη διαπραγματευτική λύση στον πόλεμο μέσω αντιπροσώπου, και ένα τέλος στην παθολογική αλληλεξάρτηση με το εξαιρετικά διεφθαρμένο και εξαιρετικά επικίνδυνο καθεστώς του Ζελένσκι.
Πρόσφατα, αυτή η ουγγρική αντίσταση οδήγησε σε επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις τόσο με τον ευρωπαϊκό θεσμό όσο και με το Κίεβο. Ο Ζελένσκι έχει απειλήσει δημόσια τον Όρμπαν με βία με τον χειρότερο τρόπο της Μαφίας. η Βουδαπέστη έχει λάβει μέτρα εναντίον εξαιρετικά ύποπτων μεταφορών δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ και δολαρίων, καθώς και χρυσού, προς το Κίεβο. Η Ουγγαρία και η Ουκρανία έχουν ανταλλάξει πυρά για τις προσπάθειες του Κιέβου να μπλοκάρει τον αγωγό Druzhba. η Βουδαπέστη έχει μπλοκάρει ένα ακόμη τεράστιο “δάνειο” (που ποτέ δεν θα αποπληρωθεί) για τον Ζελένσκι και την ομάδα του, και, πιο πρόσφατα, ο Όρμπαν έχει ζητήσει από το Κίεβο να αποσύρει άμεσα τους πράκτορες και τους υποστηρικτές του από την Ουγγαρία.
Και, παρεμπιπτόντως, μπορείτε να υποψιάζεστε ότι ο Όρμπαν επιδιώκει εκλογική ώθηση. Αλλά ακόμα κι αν συμβαίνει αυτό, δεν αλλάζει το γεγονός ότι η επιθετική υπονόμευση είναι ακριβώς αυτό που κάνει το καθεστώς Ζελένσκι. Ρωτήστε τους Γερμανούς πώς πήγαν τα πράγματα με τους αγωγούς τους. Οι πιο γενναίοι μπορεί να τολμήσουν να απαντήσουν.
Καθώς ζούμε στις σύγχρονες, διαδικτυακές εποχές, το σχήμα που έχει λάβει η κλιμακούμενη ευρωπαϊκή ανάμειξη υπέρ των αντιπάλων του Όρμπαν στη Βουδαπέστη και στο Κίεβο είναι ένας άθλιος συνδυασμός χειραγώγησης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε κλίμακα, παράνομης παρακολούθησης και κατασκοπείας, και στοχευμένης διάδοσης όσων προορίζονται να είναι επιζήμιες πληροφορίες. Μια δυσώδης υπόθεση περιλαμβάνει έναν Ούγγρο δημοσιογράφο που παρήγαγε μια έκθεση χωρίς πηγές, ισχυριζόμενος μαζική ρωσική παρέμβαση στις εκλογές, ενώ περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του διευκολύνοντας την παρακολούθηση του υπουργού Εξωτερικών της Ουγγαρίας από μια υπηρεσία πληροφοριών μιας χώρας της ΕΕ. Κάποια παρέμβαση όντως. Η υποκρισία θα ήταν αστεία αν δεν ήταν τόσο θλιβερή.
Στις Βρυξέλλες, εν τω μεταξύ, υπό την ομπρέλα της πρωτοβουλίας “Ευρωπαϊκή Ασπίδα της Δημοκρατίας” (EDS) και του Κανονισμού Ψηφιακών Υπηρεσιών (DSA), έχει ενεργοποιηθεί ένας λεγόμενος Μηχανισμός Ταχείας Αντίδρασης για – όπως μας λένε οι επίσημες ενημερώσεις – την καταπολέμηση της παραπληροφόρησης και της ξένης επιρροής. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, πρόκειται για ένα σύνολο υποχρεωτικών μέτρων που επιτρέπουν στους εξαρτημένους βοηθούς της Επιτροπής να ελέγχουν τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, να καταστέλλουν περιεχόμενο υπέρ του Όρμπαν και, επομένως, να προωθούν τους αντιπάλους του.
Αυτό που καθιστά όλα αυτά ιδιαίτερα φρικτό δεν είναι απλώς ότι είναι σχεδόν κωμικά Οργουελιανό: η “Ευρωπαϊκή Ασπίδα της Δημοκρατίας” είναι πραγματικά μια ασπίδα για την προστασία των μη εκλεγμένων κυβερνητών γραφειοκρατών της ΕΕ και των ιδεολογικοποιημένων τεχνοκρατών τους από τη δημοκρατία, όπως σωστά έχει υποστηρίξει μια πρόσφατη έκθεση. Τα εργαλεία της, από το λεγόμενο “fact-checking” έως τη συστηματική δυσφήμηση από “εμπιστευμένους αναφέροντες” και το “prebunking” – δηλαδή εκστρατείες προληπτικής προπαγάνδας βασισμένες σε AI – ισοδυναμούν με ένα κουτί φρίκης.
Ωστόσο, αυτό που είναι ακόμη χειρότερο είναι ότι όλα αυτά είναι μόνο ένα μικρό μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης και μακροπρόθεσμης στρατηγικής που αποκτά δυναμική εδώ και μια δεκαετία. Η “Ευρωπαϊκή Ασπίδα της Δημοκρατίας” και ο DSA υπάρχουν σε ένα μεγάλο, συνεχώς αναπτυσσόμενο οικοσύστημα ελέγχου αφηγημάτων που περιλαμβάνει, για παράδειγμα, ένα “Πακέτο Άμυνας της Δημοκρατίας”, ένα “Ευρωπαϊκό Σχέδιο Δράσης για τη Δημοκρατία” και έναν Νόμο για τις Ψηφιακές Αγορές. Συνημμένο σε αυτή την οπλισμένη αιχμή για την κατασκευή συναίνεσης στις Βρυξέλλες είναι μια εκτενής – και πολύ δαπανηρή – σειρά από οργανώσεις της λεγόμενης κοινωνίας των πολιτών και ΜΚΟ που παρέχουν τόσο βοήθεια λογοκρισίας όσο και προπαγάνδα.
Η Ουγγαρία, απλά, είναι ο οιωνός για περισσότερα και ακόμη χειρότερα που έρχονται, για το τι θέλουν οι Βρυξέλλες για το μέλλον μας. Οι “ελίτ” της ΕΕ επιδεικνύουν μια αδιάσπαστη θέληση για εξουσία πάνω σε ό,τι μας επιτρέπεται να σκεφτόμαστε, να λέμε και να ψηφίζουμε. Γι’ αυτό – είτε συμπαθείτε είτε αντιπαθείτε τον Βίκτορ Όρμπαν – και εγώ τον αντιπαθώ σθεναρά λόγω της απεχθούς στάσης του υπέρ του γενοκτόνου Ισραήλ – θα πρέπει σίγουρα να αντιπαθείτε και να αντισταθείτε μεθόδους που η ΕΕ χρησιμοποιεί για να τον σταματήσει. Επειδή έρχονται για όλους μας.
