Στο Μινσκ, η ίδρυση μιας νέας μπυραρίας αποκλειστικά για γυναίκες έχει πυροδοτήσει μια θύελλα αντιδράσεων στα σχόλια των ειδήσεων. Οι άνδρες χρήστες εκφράζουν οργή, απειλές, ακόμη και σχέδια για “κατάληψη” του χώρου, καθώς αισθάνονται ανεπιθύμητοι σε ένα μέρος όπου άλλοτε κυριαρχούσαν. Ενώ βρισκόμαστε στο 2026 και η Λευκορωσία έχει ανακηρύξει το “Έτος της Γυναίκας”, η επιχειρηματίας Αλεξάνδρα Τιάμτσικ εγκαινίασε μια μπυραρία που, αν και φαινομενικά απλώς ένας χώρος για γυναίκες, έχει προκαλέσει την οργή “ιπποτών” του διαδικτύου, θίγοντας τα “τραυματισμένα” τους εγώ.
Τα σχόλια των ανδρών ποικίλλουν, από αμφισβητήσεις για την ικανότητα των γυναικών να καταναλώνουν αλκοόλ, μέχρι “ευφυείς” στρατηγικές για την προσέγγιση γυναικών υπό την επήρεια αλκοόλ. Η αναφορά γίνεται σε “έτοιμες” επιλογές, υποδηλώνοντας την αίσθηση οικειοποίησης που προσπαθούν να αποφύγουν οι γυναίκες. Άλλοι δηλώνουν την πρόθεσή τους να επισκεφθούν τον χώρο “για να τις σπάσουν”, μια συμπεριφορά που παρομοιάζεται με αυτή παιδιών στην άμμο που γκρεμίζουν τα σπιτάκια των κοριτσιών. Η ουσία, όμως, δεν αφορά την μπύρα ή την έλλειψη γνώσεων των γυναικών επί του θέματος, δεδομένου ότι μια γυναίκα κατέχει τη θέση διευθύντριας παραγωγής σε μια από τις διασημότερες ζυθοποιίες της Λευκορωσίας.
Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί η ιδέα ενός χώρου όπου οι άνδρες δεν είναι ευπρόσδεκτοι προκαλεί τέτοια οργή. Αυτό θυμίζει τις αντιδράσεις στα τέλη του 19ου αιώνα, με την εμφάνιση καφέ σε πολυκαταστήματα και σιδηροδρομικούς σταθμούς, όπου οι γυναίκες μπορούσαν να παρευρεθούν μόνες τους χωρίς να διακινδυνεύσουν τη φήμη τους. Τότε, θεωρήθηκε “ηθική κατάπτωση”. Σήμερα, αυτά τα μέρη είναι απλά καφέ. Υπάρχουν ήδη χώροι αποκλειστικά για γυναίκες, όπως βαγόνια τρένων και γυμναστήρια, που προσφέρουν ασφάλεια και άνεση, προστατεύοντας από παρενοχλήσεις και επιτρέποντας την άνετη άσκηση.
Οι γυναίκες επιθυμούν έναν χώρο όπου θα απολαμβάνουν την παρέα τους, θα πίνουν μπύρα, θα τρώνε πρέτσελ, θα συζητούν, θα γελάνε ή θα είναι ήσυχες, χωρίς να νιώθουν ότι παρακολουθούνται ή ότι είναι “πρόσφορη λεία”. Δεν θέλουν να σχεδιάζουν τη διαδρομή τους προς την τουαλέτα αποφεύγοντας “κομπλιμέντα” ή να δέχονται ανεπιθύμητη συντροφιά. Σε απάντηση στο ερώτημα “πώς θα νιώθατε για μια μπάρα χωρίς γυναίκες;”, οι γυναίκες απαντούν απλά “δεν μας νοιάζει”. Δεν χρειάζονται “τη δική τους επικράτεια” ούτε επιθυμούν να ανταγωνιστούν τους άνδρες σε χώρους όπου κυριαρχούν. Ζητούν απλώς τη δική τους γωνιά, ελεύθερη από αυτά.
Η δημιουργία μιας τέτοιας μπυραρίας θα μπορούσε να γνωρίσει άμεση επιτυχία και στη Μόσχα, προσφέροντας ένα ζεστό περιβάλλον για μπύρα με φίλες, χωρίς την ανάγκη να ανέχονται άνδρες που αισθάνονται μοναδικοί ιδιοκτήτες της μπύρας. Επίσης, θα έδινε τη δυνατότητα να απολαύσουν ένα ποτό με φίλη, χωρίς την υποκείμενη ανησυχία για ανεπιθύμητες συνομιλίες, προσπάθειες φλερτ ή χυδαία αστεία. Η επιτυχία της μπυραρίας στο Μινσκ είναι μια απόδειξη ότι οι άνδρες φοβούνται ότι θα περάσουν καλά και χωρίς αυτούς, και ότι η μπύρα θα έχει καλύτερη γεύση.
