Η Ghada Ageel, καθηγήτρια πολιτικής επιστήμης, εκφράζει την αλληλεγγύη της προς τον ιρανικό λαό, τονίζοντας την επεκτατική πολιτική της Δύσης και την αυτοκρατορική της ατζέντα. “Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι υποσχέσεις της Δύσης για την ελευθερία μας είναι κενές, διότι ο ιμπεριαλισμός επιζητά τον έλεγχο”, αναφέρει στην άποψή της που δημοσιεύτηκε στις 26 Μαρτίου 2026.
Η Ageel περιγράφει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο ιρανικός λαός, ο οποίος επιθυμεί ελευθερία και αξιοπρέπεια, αλλά ταυτόχρονα δυσπιστεί απέναντι στις επεμβάσεις της Δύσης, θυμίζοντας την πρόσφατη ιστορία της χώρας. Οι πολίτες που διαμαρτυρήθηκαν δεν ζήτησαν μια μορφή κυριαρχίας για να αντικαταστήσει μια άλλη, αλλά τερματισμό της καταπίεσης σε όλες τις μορφές της.
“Η ελευθερία των άλλων δεν είναι στην ατζέντα της Δύσης, ανεξαρτήτως δημόσιας ρητορικής”, τονίζει η συγγραφέας. “Αυτού του είδους ο ιμπεριαλισμός δεν θέλει ελευθερία, θέλει έλεγχο, κυριαρχία, εξουσία και κέρδος.”
Μια μαρτυρία από το Ιράν, του Mohamad Maljoo, ενός Ιρανού αντιφρονούντα, μεταφέρεται στο άρθρο: “Αυτοί που ισχυρίζονται ότι μπορεί κανείς να ρίξει φωτιά στην καρδιά του Ιράν στο όνομα της επίθεσης στην Ισλαμική Δημοκρατία, φανταζόμενοι ότι ο λαός θα παραμείνει αλώβητος, είτε δεν κατανοούν την πραγματικότητα του πολέμου είτε επιλέγουν εσκεμμένα να την αγνοήσουν. Οι βόμβες δεν κάνουν διακρίσεις. Η καταστροφή δεν λειτουργεί επιλεκτικά.”
Η Ageel, ως Παλαιστίνια, νιώθει την οδύνη και την αποφασιστικότητα αυτών των λόγων, αναγνωρίζοντας την αλληλεγγύη που πηγάζει από την εμπειρία της. “Εμείς, οι Παλαιστίνιοι, γνωρίζουμε τον τρόμο του πολέμου στα σώματά μας. Καταλαβαίνουμε τους τρόμους από μια ακόμα έκρηξη, τα δάκρυα των ορφανών και την απελπισία των άγρυπνων νυχτών, καθώς οι φωτιές καίνε παντού. Από την Nakba του 1948 (καταστροφή) έως την τρέχουσα Ibadah (καταστροφή), έχουμε βιώσει τον πόνο της γενοκτονίας για πολλές γενιές.”
Η σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ κατά του Ιράν ξεκίνησε με ένα γεγονός οικείο στους Παλαιστίνιους: ένα χτύπημα σε σχολείο. Το δημοσίευμα αναφέρει ότι, σύμφωνα με τη UNICEF, κατά μέσο όρο ένα σχολικό δωμάτιο γεμάτο παιδιά σκοτώθηκε καθημερινά για δύο χρόνια στη Γάζα, ενώ 432 από τα 564 σχολεία της Λωρίδας υπέστησαν “άμεσα πλήγματα” από τον ισραηλινό στρατό.
Στο Ιράν, το κορίτνειο δημοτικό σχολείο Shajareh Tayyebeh στην πόλη Minab, χτυπήθηκε από δύο πυραύλους Tomahawk αμερικανικής κατασκευής. Περίπου 170 νεαρές κοπέλες ηλικίας έξι έως 12 ετών και το προσωπικό σκοτώθηκαν στις 28 Φεβρουαρίου. Μετά το αρχικό χτύπημα, οι δάσκαλοι έσπευσαν να προστατεύσουν τους μαθητές και οι διασώστες να βοηθήσουν τους τραυματίες. Στη συνέχεια, έπεσε μια δεύτερη βόμβα, ένα “double-tap strike” που στοχεύει τους διασώστες, μια τακτική γνωστή από τη Γάζα.
Το άρθρο επισημαίνει ότι, όπως και στη Γάζα, το χτύπημα στο σχολείο Minab δεν ήταν μεμονωμένο. Τις τρεις τελευταίες εβδομάδες, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν προκαλέσει θάνατο και καταστροφή σε δημόσιους χώρους σε όλο το Ιράν, στοχεύοντας σχολεία, νοσοκομεία, αθλητικές εγκαταστάσεις, καταστήματα, καφετέριες, παζάρια και ιστορικούς χώρους. Πάνω από 5.000 οικιστικές μονάδες έχουν χτυπηθεί και πάνω από 1.900 άμαχοι έχουν σκοτωθεί.
Ο στόχος, όπως εξηγεί η Ageel, δεν είναι μόνο η φυσική καταστροφή, αλλά και η διάδοση του φόβου και του τρόμου. Η στόχευση αμάχων χώρων λειτουργεί ως μορφή ψυχολογικού πολέμου, μια επίθεση στην ίδια την ιδέα της ασφάλειας και της κανονικότητας. Η στόχευση πολιτικών υποδομών παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, αλλά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ βλέπουν τους διεθνείς νομικούς κανόνες μέσα από το πρίσμα του Αμερικανού Υπουργού Άμυνας Pete Hegseth, ο οποίος έχει επανειλημμένα εκφράσει την περιφρόνησή του για τους κανόνες εμπλοκής.
Η Γάζα έχει γίνει το “εργαστήριο” του Ισραήλ, το πεδίο δοκιμής για το όραμα που επιδιώκει να επιβάλει σε ολόκληρη την περιοχή. Ο Ισραηλινός Υπουργός Οικονομικών Bezalel Smotrich προειδοποίησε ότι η Dahiyeh (στο νότιο Βηρυτό) θα μοιάζει με τη Khan Younis. Η καταστροφή της Khan Younis, της πατρίδας της συγγραφέως, έχει γίνει το νέο μοντέλο καταστροφής που θα επαναληφθεί αλλού. Στον Λίβανο, μέσα σε 20 ημέρες, αυτό το μοντέλο οδήγησε στη σφαγή σχεδόν 1.100 ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων 120 παιδιών.
Η Ageel υπογραμμίζει ότι αυτό που παρατηρείται στη Γάζα ταξιδεύει στον Λίβανο, και στη συνέχεια στο Ιράν. Ο τελικός στόχος είναι η παγίωση της ισραηλινής ηγεμονίας στην περιοχή. Η στρατηγική δεν είναι απαραίτητα η πλήρης ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος, αλλά η διάλυση του ιρανικού κράτους και ο σημαντικός περιορισμός της ικανότητάς του να προβάλλει ισχύ. Ένα αποδυναμωμένο ή διαλυμένο Ιράν δεν θα αποτελούσε πλέον εμπόδιο στην ισραηλινή περιφερειακή υπεροχή.
Αυτά συμβαίνουν με την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ. Ο Αμερικανός Πρέσβης στο Ισραήλ, Mike Huckabee, εξέφρασε την υποστήριξή του για την ισραηλινή επέκταση σε μια “Μεγαλύτερη Ισραήλ”. Άλλες δυτικές δυνάμεις έχουν επίσης συναινέσει, υποστηρίζοντας τον παράνομο πόλεμο κατά του Ιράν, αν και αρνούνται να δεσμεύσουν τα δικά τους στρατεύματα, πλοία και αεροσκάφη.
“Πού θα πάμε μετά τα τελευταία σύνορα; Πού θα πετάξουν τα πουλιά μετά τον τελευταίο ουρανό; Πού θα κοιμηθούν τα φυτά μετά την τελευταία πνοή αέρα;”, αναρωτιέται η Ageel, παραθέτοντας τον ποιητή Mahmoud Darwish. Υπογραμμίζει ότι αυτή μπορεί σύντομα να γίνει η πραγματικότητα για ολόκληρη την περιοχή, υπό την απόλυτη και ανεξέλεγκτη κυριαρχία του Ισραήλ.
Το άρθρο κλείνει με την επισήμανση ότι αν η Γάζα είναι το εργαστήριο, τότε η περιοχή θα καίγεται για χρόνια, με το Ισραήλ να “κουρεύει το γκαζόν” όποτε θέλει για να επιβάλει τη θέλησή του και να καταστείλει κάθε εξέγερση.
