Στη Γάζα, η Μάχα αλ-Ρουμπάι, 56 ετών, βρίσκει νέο σκοπό ζωής υιοθετώντας τον εξάμηνο Χαμζά, ένα βρέφος που έχασε τους γονείς του σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή. Η Μάχα, η οποία μεγάλωσε τον πατέρα του Χαμζά, τον Ομάρ, μετά τον θάνατο του δικού του πατέρα στον πόλεμο της Γάζας το 2008, αναλαμβάνει τώρα τη φροντίδα του εγγονού της, χαρίζοντας ελπίδα και αγάπη σε ένα παιδί που δεν γνώρισε ποτέ τους γονείς του.
Η καθημερινότητα της Μάχα, που ζει σε μια πρώην σχολική αίθουσα, ξεκινά λίγο πριν την αυγή. Ελέγχει τη βαθιά ανάσα του μωρού που κοιμάται δίπλα της, αισθανόμενη την παρουσία του, πριν επιστρέψει στην άθλια στρωμνή της, όχι για ύπνο, αλλά για να τον παρακολουθεί. Παρά το γεγονός ότι δεν περίμενε ποτέ να γίνει μητέρα σε αυτή την ηλικία, η Μάχα, ανύπαντρη στα 56 της, είναι πλέον “Μαμά” για τον Χαμζά. Το χαμόγελο του μικρού, όταν την κοιτάζει, αποτελεί για εκείνη την μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Η Μάχα είναι θεία από την πλευρά του πατέρα του Χαμζά. Μαζί με την αδερφή της, Χούριγια, ανέλαβαν την ανατροφή του Ομάρ από τα 15 του, μαζί με τους δύο αδερφούς του, μετά τον θάνατο του πατέρα τους στον πόλεμο της Γάζας το 2008 και την επαναγαμοποίηση της μητέρας τους. “Μεγάλωσα τον πατέρα του παιδιού όταν ορφάνεψε ως παιδί, και τώρα μεγαλώνω τον γιο του, αφού κι εκείνος έγινε ορφανός”, λέει η Μάχα με θλίψη.
Η άμεση οικογένεια του Χαμζά χάθηκε στον πόλεμο της Γάζας. Στις 18 Μαρτίου 2024, μια βόμβα έπληξε το πενταόροφο σπίτι τους στη Γάζα, σκοτώνοντας τα τρία παιδιά του Ομάρ και της Ντιάνα – την 8χρονη Ντίμα, τον 6χρονο Άνας και τον 3χρονο Μοχάμεντ. Μαζί τους χάθηκαν ο αδερφός του Ομάρ, η σύζυγός του και τα δύο τους παιδιά.
Μετά τον θάνατο των παιδιών τους, η Ντιάνα έπεσε σε κατάθλιψη, ενώ ο Ομάρ αδυνατούσε να φάει από τη θλίψη. Λίγους μήνες αργότερα, προσπάθησαν να αποκτήσουν ξανά παιδί. Τη μέρα που επιβεβαιώθηκε η εγκυμοσύνη της Ντιάνα, “ο Ομάρ και η Ντιάνα έκλαιγαν υστερικά, ανάμεσα στη πικρή θλίψη για τα δολοφονημένα τους παιδιά και την ευτυχία για το μωρό που ερχόταν”, θυμάται η Μάχα.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 2025, η Ντιάνα ήταν εννέα μηνών έγκυος όταν η σκηνή τους βομβαρδίστηκε δίπλα στο σχολείο όπου ζουν η Μάχα και η υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα της Ντιάνα σκοτώθηκε, και το ετοιμοθάνατο ζευγάρι μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Η αδερφή της Ντιάνα, παρακάλεσε τους γιατρούς να σώσουν το μωρό, και μια έκτακτη καισαρική τομή έγινε στον διάδρομο του νοσοκομείου λίγο μετά τον θάνατο της Ντιάνα. “Φανταστείτε… η ημερομηνία γέννησής του είναι ίδια με την ημερομηνία θανάτου των γονιών του… των αγαπημένων του ανθρώπων”, λέει η Μάχα, με τη φωνή της να σπάει. “Λάβαμε πιστοποιητικό γέννησης και δύο πιστοποιητικά θανάτου ταυτόχρονα.”
Μετά τη γέννησή του, το νεογέννητο μεταφέρθηκε σε άλλο νοσοκομείο για εντατική νεογνική φροντίδα, καθώς δυσκολευόταν να αναπνεύσει. Η Μάχα είδε για πρώτη φορά το μωρό μέσα στην θερμοκοιτίδα, καθώς οι γιατροί του τοποθετούσαν σωλήνα αναπνοής. “Μετά από πέντε μέρες, το πρόσωπό του βελτιώθηκε, και τον ονομάσαμε Χαμζά”, λέει η Μάχα, εξηγώντας ότι ο Ομάρ ήθελε ένα όνομα διαφορετικό από αυτά των νεκρών παιδιών του, γι’ αυτό επέλεξαν το Χαμζά, ένα όνομα που αγαπούσε.
Η Μάχα θυμάται την πρώτη φορά που τον κράτησε. “Το πρόσωπό του ήταν όμορφο, λαμπερό. … Βλέποντάς τον, ανακουφίστηκε κάποιος από τη θλίψη και τον πόνο από τις καρδιές μας, μέσα σε όλη τη δυστυχία που μας περιέβαλλε.”
Ο Χαμζά ζει πλέον με τη θεία του, τη Μάχα, σε ένα δωμάτιο που έχει μετατραπεί σε καταφύγιο. Η ζωή της Μάχα είναι γεμάτη αϋπνίες, εξάντληση, συνεχή φροντίδα και επαγρύπνηση. Ζεσταίνει νερό καθημερινά πάνω σε φωτιά με ξύλα, που παράγει πυκνό καπνό και καταπονεί τους πνεύμονές της, για να ετοιμάσει γάλα, να κάνει μπάνιο στον Χαμζά και να πλύνει τα ρούχα τους.
Η Μάχα πάσχει από νευρικά προβλήματα και δεν έχει πάντα τη δύναμη ή την αίσθηση στα χέρια της για να σηκώσει τον Χαμζά και να εκτελέσει τις καθημερινές της εργασίες. Ονειρεύεται να έχει παιχνίδια για εκείνον και ένα καρότσι, γιατί τα χέρια της κουράζονται από το να τον κουβαλά.
Η Μάχα και ο Χαμζά ζουν μαζί με την αδερφή της, Χούριγια, και τον ανιψιό τους, Αμπντουλσαλάμ. Δύο αδερφές και ένας ανιψιός μοιράζονται επίσης τον χώρο, βοηθώντας όταν μπορούν, όπως και συγγενείς που ζουν πίσω από ένα πανί που στέκεται στη θέση πόρτας.
Το βράδυ, η Μάχα ξαγρυπνά, σε επαγρύπνηση και έτοιμη να παρηγορήσει και να ταΐσει τον Χαμζά πριν εκείνος αρχίσει να κλαίει. Τις ημέρες, συχνά θέλει να ξαπλώσει για να ξεκουραστεί, αλλά εκείνος την κοιτάζει προσδοκώντας. “Αναγκάζομαι να σηκωθώ και να παίξω μαζί του”, λέει, κοιτάζοντας στα μάτια του Χαμζά και γελώντας μαζί του. “Δεν αντέχω να τον βλέπω λυπημένο. Έχει υποφέρει αρκετά – ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνει ακόμη”, προσθέτει.
Το σπίτι της Μάχα και πολλά μέλη της οικογένειάς της έχουν χαθεί. “Αλλά αυτό το παιδί έμεινε”, λέει, δίνοντας στον υιοθετημένο γιο της το μπιμπερό του. “Ο Χαμζά μου έδωσε λόγο να ζω.”
Απομακρύνει από το μυαλό της σκέψεις για την εύθραυστη υγεία της, προσευχόμενη να ζήσει για να “τον μεγαλώσει και να περπατήσει μαζί του στο ταξίδι της ζωής του”. Ονειρεύεται να τον μεγαλώσει σε ένα ασφαλές μέρος και να του προσφέρει μια καλή εκπαίδευση. “Θέλω… να μεγαλώσει και να παντρευτεί, για να μην αισθάνεται μόνος”, λέει. “Είθε ο Θεός να μακρύνει τη ζωή μου, ώστε να μπορέσω να γίνω μάρτυρας της παιδικής του ηλικίας – και της χαράς του.”
