Η ρεμπέκα Σόλνιτ, γνωστή για το πρωτοποριακό της έργο στο πεδίο του φεμινισμού και του όρου “mansplaining”, εκφράζει την αισιοδοξία της για τις αλλαγές που συντελούνται, τονίζοντας παράλληλα την ανάγκη για διατήρηση της ιστορικής μνήμης. Στο νέο της βιβλίο, “The Beginning Comes After the End: Notes on a World of Change”, η Σόλνιτ υιοθετεί ένα πρακτικό και θετικό ύφος, καλώντας τους αναγνώστες να μην υποκύπτουν στην απελπισία.
“Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος αγωνίζεται να γεννηθεί: τώρα είναι η εποχή των τεράτων,” είχε δηλώσει ο Ιταλός πολιτικός φιλόσοφος Αντόνιο Γκράμσι. Η Σόλνιτ, αν και αναγνωρίζει ότι βρισκόμαστε σε μια περίοδο μεγάλων πολιτικών αναταραχών, υποστηρίζει ότι η πραγματική επανάσταση είναι μια αργή, σταδιακή μετατόπιση στάσεων και αντιλήψεων που συντελείται από τη δεκαετία του 1950. Αυτές οι αλλαγές αφορούν θέματα όπως η ισότητα των φύλων, η φυλή, η σεξουαλικότητα, η επιστήμη και το κλίμα. Η συγγραφέας τονίζει ότι κάθε αγώνας, ακόμα και αν φαίνεται μικρός, χτίζεται πάνω σε προηγούμενες νίκες, καθιστώντας τη μνήμη και την ιστορία κρίσιμα όπλα απέναντι στις δυνάμεις της οπισθοδρόμησης.
Η Σόλνιτ αναφέρεται στην πρόσφατη χειραποκάλυψη του πρίγκιπα Andrew Mountbatten-Windsor, χαρακτηρίζοντάς την ως “φεμινιστική γαλοπούλα” και ως ένα παράδειγμα της τάσης του “mansplaining”. Εξηγεί ότι, ενώ ο κόσμος αντιμετωπίζει καθημερινά τρομακτικές εξελίξεις, η πραγματική επανάσταση είναι σιωπηλή και βαθιά.
“Συχνά νιώθω σαν χελώνα σε ένα πάρτι μαγών”, λέει η Σόλνιτ, αναφερόμενη στην τάση των ανθρώπων να ξεχνούν το παρελθόν. “Οι άνθρωποι συχνά ζουν σε έναν αέναο παρόντα χρόνο. Κάποιοι βρίσκουν αυτό παρήγορο, ότι τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ. Κάποιοι το βρίσκουν απελπιστικό, επειδή τίποτα δεν θα αλλάξει ποτέ. Ήθελα, σε αυτή τη φρικτή στιγμή, να υπενθυμίσω στους ανθρώπους ότι αυτό που κάνει η ακροδεξιά παγκοσμίως, είναι σε μεγάλο βαθμό αντίδραση. Μια νέα τάξη πραγμάτων γεννιέται, και εκείνοι προσπαθούν ουσιαστικά να την εκτρώσουν.”
Η Σόλνιτ υπενθυμίζει ότι οι αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών, η φυλετική ισότητα και η περιβαλλοντική προστασία είναι αποτέλεσμα ηρωικών αγώνων. “Οι νίκες μας, ιδιαίτερα στον τομέα του περιβάλλοντος, συχνά δεν είναι ορατές: το ποτάμι που δεν φράχτηκε, το δάσος που δεν κόπηκε, το είδος που δεν εξαφανίστηκε. Δεν μπορείς να τις δεις, αλλά ήταν αποτέλεσμα ηρωικού αγώνα, και η γνώση αυτού σημαίνει ότι έχουμε τεράστια δύναμη. Αυτά τα πράγματα εξαρτήθηκαν από εμάς να είμαστε εκεί, να κάνουμε τη δουλειά. Πρέπει να συνεχίσουμε να είμαστε εκεί και να συνεχίσουμε να κάνουμε τη δουλειά.”
Τέλος, η Σόλνιτ τονίζει ότι η αισιοδοξία, η απαισιοδοξία, ακόμα και ο κλιματικός “doomerism” και ο κυνισμός, υποθέτουν ότι γνωρίζουμε το μέλλον, και ως εκ τούτου, τίποτα δεν απαιτείται από εμάς. “Πιστεύω ότι το μέλλον είναι ριζικά αβέβαιο, και επομένως, πολλά απαιτούνται από εμάς.”
