Η διαδικασία αποστολής του βιογραφικού σας, σαν να το ρίχνετε σε ένα άγνωστο κενό, δεν έχει νιώσει ποτέ πιο μάταιη. Μόνο τον Φεβρουάριο, οι εργοδότες μείωσαν 92.000 θέσεις εργασίας, ενώ η ανεργία μεταξύ των εργαζομένων αρχικού επιπέδου κορυφώθηκε τον περασμένο Ιούλιο στο 13,3%, ποσοστό που αποτελεί το χειρότερο ρεκόρ των τελευταίων 37 ετών. Δύο στα τρία εταιρείες έχουν παγώσει τις προσλήψεις, αναμένοντας να δουν πώς η τεχνητή νοημοσύνη (AI) μπορεί να καλύψει τα κενά, με αποτέλεσμα 1,17 εκατομμύρια θέσεις εργασίας να έχουν κοπεί από πέρυσι.
Μπροστά σε αυτή την πραγματικότητα, πολλοί καταφεύγουν στην AI για να συντάξουν μια συνοδευτική επιστολή που υπερβάλλει ελαφρώς τον ρόλο που είχαν κατά τα φοιτητικά τους χρόνια. Και αυτό είναι απολύτως λογικό, δεδομένου ότι τρία τέταρτα των βιογραφικών δεν φτάνουν ποτέ στα χέρια ενός ανθρώπου. Ουσιαστικά, χρησιμοποιείτε AI για να γράψετε κάτι που θα διαβαστεί από AI, μια παρανοϊκή κυκλική διαδικασία που θα προβλημάτιζε ακόμη και φιλοσόφους.
Ο Judd Kessler, καθηγητής Οικονομικών Επιχειρήσεων στο Wharton και συγγραφέας του βιβλίου “Lucky by Design: The Hidden Economics You Need to Get More of What You Want”, προτείνει μια απλή εναλλακτική: απορρίψτε τον ψεύτικο ενθουσιασμό και πάρτε το τηλέφωνο. Πιστεύει ακράδαντα ότι το τέλος της συνοδευτικής επιστολής πλησιάζει. “Περιμένω ότι στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, οι συνοδευτικές επιστολές θα έχουν εξαφανιστεί”, δήλωσε ο Kessler στο Fortune. “Είτε θα εξακολουθούν να απαιτούνται και όλοι θα τις γράφουν με AI, με αποτέλεσμα να αγνοούνται, είτε οι εργοδότες θα σταματήσουν να τις ζητούν, συνειδητοποιώντας ότι δεν τις διαβάζουν και ότι δεν προσθέτουν αξία.”
Ο Kessler επισημαίνει ότι η αναζήτηση εργασίας αρχίζει να μοιάζει με τις παλιές καλές εποχές: όλα εξαρτώνται από το ποιον γνωρίζεις. Ο πυρήνας της ανάλυσής του είναι η έννοια της “κρυφής αγοράς”: κάθε σύστημα που πρέπει να κατανείμει κάτι αξιόλογο χωρίς να επιτρέπει απλώς στον υψηλότερο πλειοδότη να κερδίσει. Σκεφτείτε την Taylor Swift να πουλάει εισιτήρια για συναυλίες στα 99 δολάρια, ενώ εκατομμύρια θα πλήρωναν δεκαπλάσια τιμή, ή ένα πανεπιστήμιο με 50.000 αιτήσεις για 2.000 θέσεις πρωτοετών. Η τιμή από μόνη της δεν μπορεί να αποφασίσει ποιος παίρνει τι, οπότε αναλαμβάνουν άλλες “σ rules” – κανόνες όπως η γνώση ενός τεχνικού που μπορεί να σας φέρει στα παρασκήνια, ή ένας απόφοιτος που εγγυάται για εσάς. Αυτά είναι όλα “σήματα” σε μια κρυφή αγορά.
Και η αγορά εργασίας είναι μία από τις μεγαλύτερες κρυφές αγορές όλων. “Θέλουμε να κατανείμουμε σπάνιους πόρους και δεν θέλουμε να αφήσουμε την τιμή να κάνει όλη τη δουλειά”, είπε ο Kessler. “Βρίσκουμε πιο αποτελεσματικό να έχουμε μια διαδικασία αναζήτησης, όπου εντοπίζουμε το καλύτερο άτομο για τον ρόλο.”
Σε αυτό το δυναμικό, σήματα όπως η συνοδευτική επιστολή είχαν κάποτε σημασία, επειδή υποδήλωναν ότι οι υποψήφιοι αφιέρωναν χρόνο και προσπάθεια για να δείξουν τον ενθουσιασμό τους. “Ήταν ένα δαπανηρό σήμα που ένας υποψήφιος μπορούσε να στείλει, δείχνοντας ότι ενδιαφερόταν πραγματικά για έναν συγκεκριμένο ρόλο”, εξήγησε ο Kessler. “Και ήταν δαπανηρό, διότι η σύνταξη μιας καλής επιστολής ήταν δύσκολη και απαιτούσε χρόνο, και δεν μπορούσες να το κάνεις για κάθε εταιρεία.” Το σήμα ήταν δύσκολο να αγνοηθεί: αυτός ο υποψήφιος ήταν σοβαρός, άλλωστε, είχε γράψει μια συνοδευτική επιστολή.
Η “ουροβόρος” της AI
Όλα αυτά άλλαξαν όταν η AI κατέστησε εύκολη τη “χειραγώγηση” του ενθουσιασμού σε τρεις ασήμαντες παραγράφους. “Έρχεται η παραγωγική AI, και κάτι που παλιά απαιτούσε λίγες ώρες για να γίνει καλά, τώρα απαιτεί λίγα δευτερόλεπτα, ή ίσως λίγα λεπτά”, είπε ο Kessler. “Και ξαφνικά, αυτό το σήμα που παλιά ήταν δαπανηρό, τώρα είναι πολύ φθηνό. Οι οικονομολόγοι θα το ονόμαζαν ‘φθηνή κουβέντα’: μπορείς να κάνεις να φαίνεται ότι είσαι πραγματικά παρακινημένος να ενταχθείς σε αυτή την εταιρεία, ότι η δουλειά σχεδιάστηκε για εσένα, αλλά μπορείς να δημιουργήσεις αυτό το σήμα πολύ φθηνά.”
Η έρευνα τον υποστηρίζει. Ο Kessler αναφέρθηκε σε μια μελέτη των οικονομολόγων Jingyi Cui, Gabriel Dias και Justin Ye, η οποία κατέγραψε τι συνέβη όταν μια μεγάλη πλατφόρμα εύρεσης εργασίας εισήγαγε έναν βοηθό σύνταξης συνοδευτικών επιστολών με AI. Η ποιότητα των επιστολών βελτιώθηκε, καθώς ήταν καλύτερα στοχευμένες, και οι καλά στοχευμένες επιστολές οδηγούσαν σε περισσότερες συνεντεύξεις. Αλλά καθώς το εργαλείο διαδόθηκε, “οι εργοδότες σταμάτησαν να βασίζονται στις συνοδευτικές επιστολές στις αποφάσεις πρόσληψής τους”, είπε ο Kessler. “Οι συνοδευτικές επιστολές βελτιώθηκαν, και έγιναν ένα λιγότερο χρήσιμο εργαλείο συνολικά.”
“Στις παλιές εποχές, υπήρχαν λίγες καλές συνοδευτικές επιστολές, και έτσι μπορούσες να αναγνωρίσεις τους καλύτερους υποψηφίους”, είπε. “Τώρα, όλες οι συνοδευτικές επιστολές περνούν κάποιο κατώφλι. Γίνονται προαπαιτούμενο παρά διαφοροποιητής.”
Μόλις κάθε αίτηση φαίνεται άρτια, καμία δεν ξεχωρίζει – και ο ορθολογικός εργοδότης είτε αναθέτει την ανάγνωση στην AI είτε σταματά εντελώς να τις διαβάζει. “Τότε είναι που θα την παραδώσεις στην AI για να αναλάβει την ευθύνη”, είπε ο Kessler.
Ο Kessler έχει δει αυτό να συμβαίνει και στη δική του διαδικασία πρόσληψης. Παρά το γεγονός ότι επιλέγει βοηθούς έρευνας στο Wharton τα τελευταία 15 χρόνια, “όλες οι καλύτερες συνοδευτικές επιστολές έχουν έρθει τους τελευταίους 12 μήνες”, είπε με ένα γέλιο, όλες αναφερόμενες ξαφνικά στις ερευνητικές του εργασίες. “Αυτό παλιά ήταν ένας τρόπος να καταλάβω ποιος ήταν πραγματικά παρακινημένος”, είπε. “Αλλά τώρα όλοι το κάνουν, και μαντεύω ότι δεν είναι επειδή όλοι έχουν διαβάσει αυτή την έρευνα. Όλοι έχουν καταλάβει ότι η AI μπορεί να γράψει μια καλή περίληψη της δουλειάς μου και να την ενσωματώσει σε μια αφήγηση. Και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορώ πλέον να χρησιμοποιήσω τη συνοδευτική επιστολή ως καλή ένδειξη ότι κάποιος είναι παρακινημένος να εργαστεί μαζί μου.”
Αντί να βασίζεται σε μια περίληψη των δικών του ερευνών γραμμένη από AI, ο Kessler επικεντρώνεται τώρα σε άλλα σήματα της κρυφής αγοράς: “Παρακολουθούν το μάθημά μου; Έρχονται στις ώρες γραφείου; Προσπαθούν να συναντηθούν μαζί μου προσωπικά; Αυτά είναι τα σήματα στα οποία αρχίζω να βασίζομαι περισσότερο, επειδή η συνοδευτική επιστολή είναι ανεπαρκής.”
Επιστροφή στην «καφετιέρα»
Η συνοδευτική επιστολή έχει πεθάνει, λέει ο Kessler, και ως αποτέλεσμα, τα σήματα πηγαίνουν στην παλιά σχολή: η προσέγγιση και η κλασική δικτύωση. “Για το συγκεκριμένο σήμα ‘θέλω πραγματικά να εργαστώ σε αυτή την εταιρεία’, το οποίο είναι ένα σήμα που ο ίδιος ο υποψήφιος μπορεί να στείλει, θα είναι περισσότερα πράγματα που δεν μπορούν να αναπαραχθούν με AI”, είπε. “Θα είναι η προσωπική δικτύωση με μέλη της ηγετικής ομάδας στην εταιρεία, η πρόσκληση ανθρώπων που εργάζονται στην εταιρεία για έναν καφέ, η παρακολούθηση του καφέ που οργανώνει η εταιρεία. Και αυτά είναι πραγματικά δαπανηρά σήματα, επειδή δεν μπορούν να αναπαραχθούν με AI”, πρόσθεσε. “Όταν επιλέγω να μιλήσω με ανθρώπους σε μια εταιρεία, χρησιμοποιώ ώρες που δεν μπορώ να αφιερώσω μιλώντας με ανθρώπους σε άλλη εταιρεία.”
Ενώ η “καφετιέρα” δεν είναι κάτι καινούργιο, ο Kessler είπε ότι η επιστροφή στις συναντήσεις ανθρώπων και η επίδειξη άλλων σημάτων σηματοδοτεί το αναπόφευκτο τέλος της συνοδευτικής επιστολής. “Συχνά περιγράφω αυτή την περίοδο ως το τέλος της εποχής της συνοδευτικής επιστολής”, είπε ο Kessler. “Η AI σκότωσε τη συνοδευτική επιστολή.”
