Πιθανότατα δεν έχουμε αναλογιστεί επαρκώς την πίεση που ασκείται στη μελλοντική ηγεσία των αμερικανικών εταιρειών, πέρα από την επαγγελματική εξουθένωση, τις συγκρούσεις για την επιστροφή στο γραφείο ή την αποδέσμευση των εργαζομένων. Μια νέα, σημαντική παράμετρος αναδύεται: η κληρονομική περιουσία. Αυτή είναι μία από τις πιο ουσιαστικές ερωτήσεις που εγείρονται στο πλαίσιο της Μεγάλης Μεταφοράς Πλούτου (Great Wealth Transfer), καθώς τρισεκατομμύρια δολάρια μετακινούνται από τους μεγαλύτερους Αμερικανούς στους κληρονόμους τους. Το αποτέλεσμα; Λιγότεροι άνθρωποι ενδέχεται να αισθάνονται την ανάγκη να υπομείνουν τη μακρά και επίπονη πορεία προς τις ανώτερες διοικητικές θέσεις σε μεγάλες επιχειρήσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι η επόμενη γενιά θα σταματήσει να εργάζεται. Τα στοιχεία υποδηλώνουν ότι, κατά μέσο όρο, η κληρονομική περιουσία μειώνει την προσφορά εργασίας μόνο οριακά. Ωστόσο, αλλάζει την επιλογή καριέρας, παρέχοντας στα άτομα μεγαλύτερη ελευθερία να απορρίψουν γραφειοκρατικούς θεσμούς, αργούς κύκλους προαγωγών και συστήματα που βασίζονται σε αόριστες αναβολές ανταμοιβής.
Η χρονική στιγμή είναι αξιοσημείωτη. Οι νεότεροι εργαζόμενοι ήδη επαναπροσδιορίζουν την έννοια της φιλοδοξίας. Μόλις το 6% των ερωτηθέντων από τη Gen Z σε μια έρευνα της Deloitte δήλωσαν ότι η κατάκτηση μιας ηγετικής θέσης ήταν ο πρωταρχικός τους επαγγελματικός στόχος. Σχετική μετατόπιση επισημαίνει και η Korn Ferry. Όταν ο πλούτος δημιουργεί ένα μεγαλύτερο οικονομικό μαξιλάρι, οι εργαζόμενοι μπορεί να μην αποχωρήσουν άμεσα, αλλά μπορεί να σταματήσουν να υιοθετούν τις συμπεριφορές υψηλού στρες που απαιτεί εδώ και καιρό η πορεία προς τη διοικητική κορυφή (C-suite).
Αυτό θα μπορούσε να αφήσει την αμερικανική εταιρική σκηνή με λιγότερα άτομα πρόθυμα να κάνουν τους συμβιβασμούς που εξακολουθεί να απαιτεί η ανάβαση, με πραγματικές επιπτώσεις για τη διαδοχή στην κορυφή.
