Ο Ρίτσαρντ Κιντ έχει ενσαρκώσει ένα ευρύ φάσμα χαρακτήρων, από τον φανταστικό φίλο ενός παιδιού στο “Inside Out” της Pixar έως έναν γείτονα με ανθεκτική στα αντιβιοτικά ροζ κνίδωση στο “Only Murders in the Building”. Έχει υποδυθεί έναν ιδιοφυή φυσικό με σμηγματογόνο κύστη στο “A Serious Man” των αδελφών Κοέν, τον τελικό βασανιστή του Χοακίν Φίνιξ στο εφιαλτικό “Beau Is Afraid” και τον ανυπόφορο ξάδελφο του Λάρι Ντέιβιντ, τον Άντι, στο “Curb Your Enthusiasm”, όπου λογομάχησε για την σωστή κατεύθυνση περιστροφής μιας περιστρεφόμενης πιατέλας και έγινε συνεργός στη δολοφονία ενός κύκνου. “Πανταχού παρών;” ξεσπά ο Κιντ, με το στόμα του ανοιχτό σαν γραμματοκιβώτιο. “Είμαι παντού! Κανείς δεν δουλεύει περισσότερο από εμένα.”

Συναντηθήκαμε στο θέατρο Garrick του Λονδίνου, όπου ο ευγενικός 69χρονος ηθοποιός ξεκινά μια επτά εβδομάδων θητεία στο μουσικό έργο του Μελ Μπρουκς, “The Producers“, μια σάτιρα κατά των Ναζί. Ο Κιντ αναλαμβάνει προσωρινά τον ρόλο του Μπρόντγουεϊ απατεώνα Μαξ Μπιάλιστοκ, ο οποίος σχεδιάζει να εξαπατήσει τους επενδυτές του ανεβάζοντας ένα σίγουρο αποτυχημένο έργο με τίτλο “Springtime for Hitler” και να πάρει τα χρήματά τους όταν αυτό κλείσει πρόωρα.

Σήμερα, ο ηθοποιός κάνει μια αψεγάδιαστη μίμηση της Χρυσούλας. Δυσαρεστημένος με το αμυδρά φωτισμένο δωμάτιο όπου ξεκινά η συζήτησή μας, αποφασίζει ότι χρειάζεται να αλλάξουν χώρο. “Αν είναι πολύ σκοτεινά, αποκοιμάμαι”, λέει με την προφορά του Νιου Τζέρσεϊ, “και τότε θα μιλάς μόνο εσύ”. Μας οδηγεί στο έρημο φουαγιέ, όπου καθόμαστε στις σκάλες για λίγα λεπτά, μόνο για να μας πνίξει ο θόρυβος από τις πρόβες. “Πολύ θορυβώδες”, λέει, και φεύγει ξανά. Τελικά, καταλήγει στην είσοδο της πυροσβεστικής εξόδου, όπου τα παγκάκια και τα γλαστρικά φυτά κάνουν τον λιτό χώρο φιλόξενο.

Ο Κιντ έπαιξε τον Μαξ στο Μπρόντγουεϊ το 2004 και ξανά στο Hollywood Bowl, χωρητικότητας 17.500 θεατών, οκτώ χρόνια αργότερα. “Αυτός ο ρόλος είναι μια άσκηση”, λέει. “Όταν τον έκανα για πρώτη φορά, έχασα 15 κιλά. Τον αποκαλώ τη δίαιτα των ‘The Producers’. Είναι καλύτερη από τις ενέσεις.” Επανασυνδέεται με τους ραγδαίους μουσικούς αριθμούς του έργου, όπως το “The King of Broadway”, όπου οι στίχοι είναι πυκνοί, γρήγοροι και χυδαίοι: “Πάντα είχα τις μεγαλύτερες επιτυχίες / Τα μεγαλύτερα μπάνια στο Ritz / Οι χορεύτριές μου είχαν τα μεγαλύτερα στήθη / Δεν ήμουν ποτέ ο χειρότερος με κανένα τρόπο.” Ο Κιντ παραλληλίζει: “Μόλις τα μάθεις όλα, οι λέξεις ξεχύνονται από το στόμα σου σαν σούπα μπιζελιού από την Λίντα Μπλερ.”

Η ερμηνεία του Μαξ είναι πιο κοντά στην ενέργεια του μπουλντόζερ του Ζερό Μόστελ, ο οποίος δημιούργησε τον ρόλο στην βραβευμένη με Όσκαρ ταινία του 1967, παρά στον πιο κομψό Νέιθαν Λέιν, ο οποίος τον έπαιξε πρώτος στο Μπρόντγουεϊ. “Ο Νέιθαν γλιστράει”, λέει. “Εγώ είμαι μια μεγάλη αρκούδα. Βαδίζω βαριά.”

Ένας φίλος του είπε κάποτε ότι μόνο δύο πράγματα στη Γη είναι ορατά από το διάστημα: το Σινικό Τείχος της Κίνας και κάθε υποκριτική επιλογή που έκανε ποτέ ο Κιντ. “Έχω γίνει καλύτερος ηθοποιός τα τελευταία 20 χρόνια”, λέει. “Αλλά αυτό είναι ένα υπερμεγέθες έργο, οπότε οι επιλογές μου είναι τεράστιες. Ο Μαξ είναι διασκεδαστικός στο παιχνίδι επειδή έχει επιθυμίες που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν. Όσο περισσότερα έχει, τόσο περισσότερο θέλει.”

Αυτή είναι μια συμπεριφορά πολύ “αντι-Κιντ”. Στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ο ηθοποιός αρκείται σε μικρούς αλλά ιδιόρρυθμους ρόλους. “Είμαι μαϊντανός σε ένα πιάτο κρέας και πατάτες. Πολύ καλός μαϊντανός. Όσο πράσινος και φρέσκος όσο μπορεί να γίνει ο μαϊντανός.”

Το θέατρο είναι διαφορετικό. “Έχω φτάσει στο σημείο να μπορώ να πω ‘όχι’ σε έναν θεατρικό ρόλο, εκτός αν είναι προκλητικός.” Δεν λαχταρά να είναι το κυρίως πιάτο στην οθόνη, επίσης; “Σίγουρα. Έχω εγώ. Αλλά κοιτάξτε. Οι άνθρωποι μπορεί να λένε, ‘Ω, μου αρέσει αυτός ο τύπος. Ό,τι κάνει είναι καλό.’ Κανείς δεν λέει, ‘Θα ξοδέψω 20 λίρες για να δω τον Ρίτσαρντ Κιντ σε μια ταινία.’ Αν το αποδεχτείς αυτό, μπορείς να είσαι χαρούμενος και ικανοποιημένος.”

Έκανε τα πρώτα του βήματα με το Second City, το τμήμα αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας του Σικάγο. Αργότερα ήρθε τηλεοπτική δουλειά με την κωμική τιτάνα Κάρολ Μπερνέτ και ρόλους σε sitcoms, συμπεριλαμβανομένου του Spin City μαζί με τον Μάικλ Τζ. Φοξ. Ένα αποτυχημένο κωμικό πιλοτικό επεισόδιο τον είχε συμπρωταγωνιστή τον Τζορτζ Κλούνεϊ, ο οποίος έγινε για λίγο συγκάτοικος του Κιντ και παραμένει στενός φίλος. Δεν τον ρωτώ γι’ αυτό – ο Κιντ είναι ένας γεννημένος καλλιτέχνης, αλλά το φως σβήνει στα μάτια του όποτε ένας συνεντευξιαστής αναφέρει τον διάσημο κολλητό του – αν και αναρωτιέμαι πώς νιώθει όταν ένας αγαπημένος φίλος δέχεται δημόσια προσβολές από τον πρόεδρο των ΗΠΑ, όπως έχει συμβεί με τον Κλούνεϊ. “Φρικτό”, αναστενάζει. “Είμαι πάντα πολύ προστατευτικός με τον Τζορτζ. Ούτε καν θέλω κριτικοί να μιλούν άσχημα για αυτόν. Και δεν θέλω να παίρνω τον Τραμπ στα σοβαρά.” Εξαπολύει μια δριμεία επίθεση κατά του προέδρου, αναμεμειγμένη με ύβρεις και απαράδεκτες κατηγορίες. “Ακούστε πόσο άσχημα μιλάω”, λέει, κάνοντας κριτική στον εαυτό του. Αν και τουλάχιστον αυτή η έκρηξη υποδηλώνει ότι έχει ό,τι χρειάζεται για να αναλάβει τον ρόλο που ελπίζει να παίξει κάποια μέρα: τον Ρόι Κον, τον χυδαίο μέντορα του Τραμπ, στο “Angels in America”. Υπάρχει κάτι που ο Κιντ δεν θα μπορούσε να κάνει; “Θα ήμουν τρομερός Blanche DuBois.”

Ο Ρίτσαρντ Κιντ παίζει στο “The Producers” στο θέατρο Garrick, Λονδίνο, από 23 Μαρτίου έως 9 Μαΐου. Ο Andy Nyman επιστρέφει από 11 Μαΐου.