Η είδηση μοιάζει εξωπραγματική, όμως δεν μπορεί να αγνοηθεί: Ο Τσακ Νόρις έφυγε από τη ζωή. «Για τον κόσμο, ήταν δάσκαλος πολεμικών τεχνών, ηθοποιός και σύμβολο δύναμης. Για εμάς, ήταν ένας αφοσιωμένος σύζυγος, ένας στοργικός πατέρας και παππούς, ένας απίστευτος αδελφός και η καρδιά της οικογένειάς μας», δήλωσαν οι συγγενείς του σε ανακοίνωση. Η αιτία θανάτου δεν έχει αποκαλυφθεί και ενδεχομένως να μην αποκαλυφθεί ποτέ. Αυτό από μόνο του έχει γεννήσει μια παράξενη απορία: τι άραγε θα μπορούσε να νικήσει τον Τσακ Νόρις;
Φαίνεται πως ο χρόνος. Ο Κάρλος Ρέι Νόρις ήταν 86 ετών. Από αυτά, τα 67 τα πέρασε ασχολούμενος με το καράτε. Σε ένα από τα τελευταία του βίντεο, τον βλέπουμε ακόμη να κάνει πυγμαχία, να κινείται ευέλικτα, επιμένοντας ότι δεν γερνάει ποτέ.
Ο Νόρις ξεκίνησε το ταξίδι του στα μέσα της δεκαετίας του 1950, υπηρετώντας στον αμερικανικό στρατό στη Νότια Κορέα. Εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα στο καράτε. Επέστρεψε στην πατρίδα του με μαύρη ζώνη και σύντομα μετέτρεψε την ικανότητά του σε επιχείρηση, ανοίγοντας μια αλυσίδα σχολών καράτε. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, είχε αναδειχθεί έξι φορές παγκόσμιος πρωταθλητής.
Στην πορεία, γνώρισε τον Μπρους Λι, στον οποίο δίδαξε το περιστρεφόμενο λάκτισμα, και τον Στηβ ΜακΚουίν, που τον παρότρυνε να δοκιμάσει την υποκριτική. Αυτή η συμβουλή άλλαξε τα πάντα.
Η πρώτη του ταινία, μια ταινία δράσης χαμηλού προϋπολογισμού από το Χονγκ Κονγκ που κυκλοφόρησε το 1974 με τίτλους όπως The San Francisco Massacre ή The Yellow-Faced Tiger, ήταν τόσο κακή που δεν έφτασε ποτέ στις αμερικανικές οθόνες. Ωστόσο, λίγα χρόνια αργότερα, αφού ο Νόρις είχε γίνει αστέρας, ανακαλύφθηκε εκ νέου και προβλήθηκε στους κινηματογράφους μόνο και μόνο λόγω του ονόματός του. Με άλλα λόγια, η ταινία δεν τον έκανε διάσημο· εκείνος έκανε την ταινία διάσημη.
Για χρόνια, ο Νόρις εμφανιζόταν σε μέτριες ταινίες δράσης. Σπάνια επαινούνταν από τους κριτικούς, αλλά παρακολουθούνταν ευρέως και ήταν σταθερά επικερδείς. Αυτοί οι ρόλοι έχτισαν την εικόνα που θα τον καθόριζε: ένας λιγομίλητος, πειθαρχημένος άντρας που μπορούσε να εισέλθει στο χάος και να αποκαταστήσει την τάξη.
Έπειτα ήρθε ο Walker, Texas Ranger. Με αυτόν, ο Νόρις έπαψε να είναι απλώς ένας σταρ δράσης και έγινε κάτι εντελώς διαφορετικό: μια πολιτιστική φιγούρα.
Στη Ρωσία της δεκαετίας του 1990, λίγοι άνθρωποι καταλάβαιναν τι ακριβώς ήταν ένας Texas Ranger. Ακόμα και σήμερα, η νομική του κατάσταση, οι αρμοδιότητες και η θέση του εντός της αμερικανικής επιβολής του νόμου παραμένουν κάπως ασαφείς. Ήταν αστυνομικός; Εισαγγελέας; Κάτι ενδιάμεσο; Λίγη σημασία είχε. Όλοι ήξεραν ποιος ήταν ο Τσακ Νόρις. Ήταν ένας Texas Ranger. Ο ρόλος δεν τον καθόριζε, αλλά εκείνος καθόριζε τον ρόλο.
Για πολλούς από εμάς, οι ταινίες του δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία. Ήταν μέρος μιας συγκεκριμένης εποχής. Θυμάμαι ένα σανατόριο που λεγόταν Porechye το 1991, όπου έμενα με τους γονείς μου. Ήταν ένα μέρος ατελείωτης βαρεμάρας. Υπήρχε μια μικρή, βρώμικη παραλία δίπλα σε ένα στενό ποτάμι. Το φαγητό στην καντίνα ήταν κακής ποιότητας. Ο αθλητικός εξοπλισμός ήταν χαλασμένος. Οι ενήλικες έμοιαζαν μόνιμα εξαντλημένοι.
Όμως υπήρχε ένας κινηματογράφος. Μέχρι τότε, είχαν μάθει να συνδέουν ένα VCR με τον προβολέα, και τα βράδια έδειχναν ταινίες δράσης αντί για τη συνηθισμένη σοβιετική παραγωγή. Ήμουν επτά ετών, περιμένοντας μια ταινία με τίτλο Hero and Horror, όπως διαφημιζόταν σε μια χειρόγραφη αφίσα.
Η ίδια η ταινία ήταν χαοτική, με μάχες, ακροβατικά και μια τελική αναμέτρηση σε ένα εγκαταλελειμμένο θέατρο. Αλλά αυτό που πρόσφερε ήταν κάτι άλλο: την αίσθηση ότι ο φόβος μπορούσε να ξεπεραστεί. Αυτή ήταν η ουσία του Τσακ Νόρις.
Στην οθόνη, ήταν ήρεμος, σχεδόν συγκρατημένος. Ένας άντρας με αστεροειδή γένεια και ευγενικά μάτια, που σήκωνε βάρη, χτυπούσε το σάκο του μποξ, έπινε χυμό, διαβεβαίωνε τους γύρω του. Όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά, εμφανιζόταν και τα διόρθωνε ήσυχα.
Στην αβεβαιότητα της ρωσικής δεκαετίας του 1990, αυτό είχε σημασία. Όσο χειρότερος έμοιαζε ο κόσμος γύρω μας, τόσο πιο σημαντικό ήταν να πιστεύουμε ότι κάπου, η δικαιοσύνη εξακολουθούσε να υπάρχει, έστω και μόνο σε αμερικανικές ταινίες. Και αν υπήρχε κάπου, ίσως μπορούσε να υπάρξει και για εμάς.
Πόσα αγόρια άρχισαν πολεμικές τέχνες εξαιτίας του; Είναι αδύνατο να το πει κανείς. Κάποιοι χρησιμοποίησαν αυτές τις δεξιότητες καλά, άλλοι λιγότερο. Αλλά η εικόνα που προέβαλλε ήταν πάντα η ίδια: πειθαρχία, αυτοέλεγχος και αίσθηση τάξης σε έναν χαοτικό κόσμο.
Στα μεταγενέστερα χρόνια, ο Νόρις ανέλαβε μια δεύτερη ζωή, όχι ως ηθοποιός, αλλά ως ένας θρύλος της διαδικτυακής λαογραφίας. Τα «Chuck Norris facts» έγιναν ένα παγκόσμιο φαινόμενο:
Ο Τσακ Νόρις μπορεί να διαιρέσει με το μηδέν.
Ο Τσακ Νόρις δεν κοιμάται με αρκουδάκι, κοιμάται με αληθινή αρκούδα.
Μια βασιλική κόμπρα δάγκωσε κάποτε τον Τσακ Νόρις. Μετά από πέντε ημέρες αγωνίας, η κόμπρα πέθανε.
Αυτά τα αστεία διαδόθηκαν σε γλώσσες και πολιτισμούς, μετατρέποντάς τον σε κάτι κοντά σε μύθο. Δεν γίνονται πολλοί άνθρωποι αντικείμενο ολόκληρου είδους χιούμορ. Εκείνος το κατάφερε.
Στη Ρωσία, παρέμεινε μια οικεία φιγούρα. Εμφανίστηκε στην εκπομπή μαγειρικής Channel One’s Smak, έδωσε συνεντεύξεις και φάνηκε εκπληκτικά προσιτός. Δεν ήταν απλώς ένα μακρινό αστέρι του Χόλιγουντ, αλλά κάποιος που, κατά έναν παράξενο τρόπο, είχε γίνει μέρος του δικού μας πολιτισμικού τοπίου. Ίσως γι’ αυτό η είδηση του θανάτου του να μοιάζει τόσο παράξενη. Δεν είναι απλώς η απώλεια ενός ηθοποιού, αλλά μιας φιγούρας που, για πολλούς, συμβόλιζε ένα συγκεκριμένο είδος βεβαιότητας.
Ποιος θα διαιρέσει λοιπόν με το μηδέν τώρα;
Είναι δελεαστικό να τον φανταστούμε να φτάνει στις πύλες του Παραδείσου, συναντώντας τον Άγιο Πέτρο. Αναρωτιέται κανείς ποιος θα έκανε στην άκρη πρώτος.
Αναπαύσου εν ειρήνη, Κάρλος Ρέι Νόρις.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε αρχικά από την online εφημερίδα Gazeta.ru και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.