Από το Λονδίνο, οι Femcels αναδύονται ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα νέα ονόματα της indie pop σκηνής, προτείνοντας έναν ήχο που χαρακτηρίζεται από την ευφορία αλλά και τη μελαγχολία, συχνά ειρωνικό αλλά κυρίως ειλικρινή, με γρήγορο ρυθμό και ακατέργαστα, έντονα φωνητικά. Η μουσική τους θυμίζει μια αναβίωση του twee των δεκαετιών του ’80 και ’90, και πέρα από το αμφιλεγόμενο όνομα του συγκροτήματος, η Rowan Miles και η Gabriella Turton προσφέρουν μια βαθιά εξερεύνηση των συναισθημάτων της νεαρής γυναικείας ταυτότητας στην πόλη του Λονδίνου της δεκαετίας του 2020.
Ακολουθώντας τα βήματα συγκροτημάτων όπως οι Heavenly και Tiger Trap, οι στίχοι τους, άλλοτε τραγουδιστοί και άλλοτε απαγγελμένοι, είναι συγκεκριμένα και αναμφισβήτητα θηλυκοί, προσαρμοσμένοι στη σύγχρονη εποχή. Το ντεμπούτο άλμπουμ τους, “I Have to Get Hotter”, που κυκλοφόρησε νωρίτερα φέτος, θίγει θέματα όπως η καταστροφική εικόνα σώματος, ο κόσμος του διαδικτύου, η δημοσιότητα και οι άντρες που ενδιαφέρονται περισσότερο για τα κινητά τους παρά για τους ανθρώπους γύρω τους. Όλα αυτά είναι επικαλυμμένα με ειρωνεία, αλλά υπάρχουν και πολλές αλήθειες, ωμές και σκοτεινά αστείες, στη μουσική των Femcels.
Αισθητικά, οι Femcels αντλούν έμπνευση από το electroclash και την indie-pop των αρχών της δεκαετίας του 2000 και του 2010. Ο ήχος του “I Have to Get Hotter”, υπό την επιμέλεια των Ike Clateman (Bassvictim) και Leo Fincham (Worldpeace DMT), είναι ένα αφρώδες, αχρονολόγητο μείγμα ειδών που αντλεί ελεύθερα από συγκροτήματα όπως οι CSS, Edward Sharpe and the Magnetic Zeroes, Vampire Weekend, Grouplove και πολλά άλλα από εκείνη την εποχή. Το άλμπουμ περιλαμβάνει επίσης μια διασκευή του “He Needs Me” της Shelley Duval, στο ύφος των The Teenagers. Η ωμή ενέργεια που εκπέμπει η μουσική των Femcels καθιστά εύκολο να αγνοήσουμε την εξερεύνηση του “κακού γούστου” – το “I Have to Get Hotter” είναι παράξενο, αιχμηρό και παρατηρητικό, ένας τέλειος, αμαρτωλός συνδυασμός για την εποχή μας.
