Μια πρεμιέρα σε έναν από τους σπουδαιότερους ρόλους του μπαλέτου είναι πάντα γεγονός, αλλά αποκτά ιδιαίτερη σημασία όταν πρωταγωνιστεί χορεύτρια που κατέχει τη θέση της «πρώτης καλλιτέχνιδας», τρεις βαθμίδες κάτω από την κορυφή. Η 25χρονη Μαριάννα Τσεμπενχόι, με καταγωγή από την Ουκρανία, αναδεικνύεται σε ανερχόμενο αστέρι, και η εμπιστοσύνη της Royal Ballet φαίνεται να δικαιώνεται πλήρως από την πρώτη της εμφάνιση ως η τραγική χωριατοπούλα Ζιζέλ.
Από την πρώτη της είσοδο στη σκηνή, με ανάλαφρη κίνηση, η Τσεμπενχόι εντυπωσιάζει με την αίσθηση ανύψωσης, σαν το βάρος της να αγγίζει ελάχιστα το έδαφος. Η Ζιζέλ της, με τα λαμπερά μάτια και τη νεανική της παρουσία, αποπνέει την αθωότητα και την καλοσύνη. Τεχνικά, είναι μια χορεύτρια με ακρίβεια, με μακριά χέρια που λικνίζονται σαν κλαδιά ιτιάς.
Η Τσεμπενχόι δεν είναι η μόνη που κάνει το ντεμπούτο της απόψε. Μαζί της, ο Τζόζεφ Σίσενς στον ρόλο του Άλμπρεχτ. Ο ρόλος αυτός είναι δύσκολος: αγαπά πραγματικά ο Άλμπρεχτ τη Ζιζέλ, ενώ είναι ευγενής, αρραβωνιασμένος με άλλη και προσποιείται τον χωρικό; Ο Σίσενς υιοθετεί μια διακριτική προσέγγιση, αποπνέοντας την έμφυτη αυτοπεποίθηση του προνομιούχου. Δεν χρειάζεται τα πλούσια ενδύματά του για να αποδείξει την ήρεμη σιγουριά κάποιου που πάντα παίρνει αυτό που θέλει. Ενδιαφέρεται για τη Ζιζέλ, και ο χορός του είναι γεμάτος φροντίδα, με τα γρήγορα χτυπήματα των ποδιών του και τον τρόπο που ελίσσει κάθε φράση.
Η Ζιζέλ είναι ένας ρόλος που όλοι επιθυμούν, καθώς μέσα σε δύο ώρες, η ηρωίδα μεταμορφώνεται από την αθωότητα στην δυσπιστία, την τρέλα, και τελικά στον κόσμο των πνευμάτων. Η Τσεμπενχόι, στην «σκηνή της τρέλας», χρησιμοποιεί την ακινησία για να τραβήξει την προσοχή μας, προτού βυθιστεί στην παράνοια. Στην μετά θάνατον ζωή του δεύτερου πράξης, η νεανικότητά της έχει εξαφανιστεί, και η ακρίβεια της τεχνικής της, που στο πρώτο μέρος φάνταζε ως απλότητα, πλέον διαβάζεται ως ήρεμη παραίτηση. Αυτή δεν είναι μια επαναπροσέγγιση της Ζιζέλ (όπως της Νατάλια Οσίποβα) ούτε ένας άπειρος εσωτερικός κόσμος (όπως της Φρανσέσκα Χέιγουορντ), αλλά η Τσεμπενχόι είναι ήδη μια αυτόνομη καλλιτέχνιδα.
Το δεύτερο μέρος είναι σοβαρό και θλιβερό, με τις Γουίλις (πνεύματα) να είναι μαγευτικά φαντασμαγορικές. Η Νάντια Μουλόβα-Μπαρλεϊ, ως βασίλισσά τους, η Μύρθα, διαθέτει μια φανταστικά λιτή, ακίνητη δύναμη στον χορό της. Σε έναν εντελώς αντίθετο ρόλο, η Μπαθίλντ της Τζούλια Ρόσκο – η αριστοκρατική αρραβωνιαστικιά του Άλμπρεχτ – είναι μια λαχταριστά αυταρχική «Mean Girl», απολαυστικά υποτιμητική προς την καημένη Ζιζέλ. Αποτελούν ένα εξαιρετικό υποστηρικτικό καστ για την ανερχόμενη σταρ Τσεμπενχόι.
Royal Opera House, Λονδίνο , έως 20 Μαρτίου.
