Στο Λος Άντζελες, την πόλη με τη μεγαλύτερη ιρανική διασπορά παγκοσμίως, η έναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του Ιράν έχει δημιουργήσει έντονες αντιθέσεις και ανησυχία. Ενώ η ατμόσφαιρα στην Καλιφόρνια ήταν ανέφελη, στους δρόμους της πόλης εκτυλίσσονταν σκηνές διχασμού. Στη δυτική πλευρά του Λος Άντζελες, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας υποστήριζαν τις αμερικανικές επιθέσεις στο Ιράν, με τους συμμετέχοντες να φέρουν σημαίες που συμβόλιζαν την πρώην μοναρχία του Ιράν και να ζητούν αλλαγή καθεστώτος. Λίγα μόλις χιλιόμετρα μακρύτερα, έξω από το Δημαρχείο του Λος Άντζελες, μια διαφορετική ομάδα διαδήλωνε ενάντια στον πόλεμο, φωνάζοντας “Χέρια από το Ιράν”. Κατήγγειλαν τον πρόεδρο Donald Trump και προειδοποιούσαν ότι η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ και του Ισραήλ θα μπορούσε να καταστρέψει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή.
Αυτές οι αντικρουόμενες διαδηλώσεις αποτελούν σύμπτωμα του χάσματος που επικρατεί στην ιρανική διασπορά του Λος Άντζελες, γνωστή και ως “Tehrangeles”. Η περιοχή φιλοξενεί περίπου 375.000 άτομα ιρανικής καταγωγής, με την πλειονότητα να ζει στην κομητεία του Λος Άντζελες. Η Westside θεωρείται κοινοτικό κέντρο, με την Westwood Boulevard να είναι γεμάτη ιρανικές επιχειρήσεις, εστιατόρια και πολιτιστικά ιδρύματα. Παρόλο που πολλές οικογένειες μοιράζονται ιστορίες πολέμου και μετανάστευσης, οι απόψεις τους για τον πόλεμο στο Ιράν διαφέρουν σημαντικά.
Για κάποιους, οι βομβαρδισμοί γεννούν την ελπίδα για την πτώση της ιρανικής κυβέρνησης. Άλλοι, ωστόσο, βλέπουν τον πόλεμο ως καταστροφή που θα προκαλέσει ανείπωτη ταλαιπωρία στους Ιρανούς, οι οποίοι ήδη υποφέρουν από την καταπίεση του καθεστώτος και τις αμερικανικές κυρώσεις. Σε όλη την “Tehrangeles”, όμως, ένα συναίσθημα φαίνεται να είναι κοινό: η αγωνία. “Θέλω να φύγει αυτό το καθεστώς. Όμως, δεν υπάρχει ρεαλισμός στο να πιστεύω ότι ο Trump ή το Ισραήλ έχουν το συμφέρον της χώρας μου, του λαού μου κατά νου”, δήλωσε ο Sam Golzari, ο οποίος εδώ και χρόνια συμμετέχει στις διαδηλώσεις υπέρ της αλλαγής καθεστώτος μαζί με τους γονείς του. “Δεν έχω νιώσει ποτέ έτσι. Δεν υπάρχει ισορροπία.”
Ο Golzari, σήμερα 46χρονος καλλιτέχνης, ήταν τριών ετών όταν οι γονείς του έφυγαν από το Ιράν κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980. Αυτή η σύγκρουση ήταν μία από τις πολλές στιγμές βίας και αναταραχής που οδήγησαν σε κύματα ιρανικής μετανάστευσης στο Λος Άντζελες. Πολλές οικογένειες στην περιοχή, για παράδειγμα, έφυγαν από το Ιράν κατά την επανάσταση του 1979, η οποία οδήγησε στην ανατροπή της υποστηριζόμενης από τις ΗΠΑ μοναρχίας, υπό τον αείμνηστο Mohammad Reza Pahlavi. Έκτοτε, το Ιράν κυβερνάται ως ισλαμική δημοκρατία υπό την εξουσία ενός ανώτατου ηγέτη. Μέχρι πρόσφατα, ηγέτης ήταν ο Ayatollah Ali Khamenei. Όμως, στις 28 Φεβρουαρίου, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν κοινή επίθεση στο Ιράν, πυροδοτώντας τον πόλεμο. Μία από τις αρχικές επιθέσεις στόχευσε το συγκρότημα του Khamenei, σκοτώνοντας τον 86χρονο, την κόρη του και άλλους συγγενείς. Ο θάνατος του Khamenei προκάλεσε ανάμεικτα συναισθήματα στον Golzari. Εξήγησε ότι ορισμένοι φίλοι του συγκεντρώθηκαν στο τοπικό ομοσπονδιακό κτίριο για να γιορτάσουν τον θάνατο του Ιρανού ηγέτη. “Απλά δεν μπορούσα, παρόλο που αυτός ο άνδρας και το καθεστώς του συμβόλιζαν τόση οδύνη και αδικία”, εξήγησε. “Το να βγει από τη μέση ηγετική φιγούρα ήταν ανακούφιση. Όμως, ποτέ δεν ήμουν άνθρωπος που ανακουφίζεται από τον θάνατο κάποιου.”
Ο πατέρας του Golzari, Majid Golzari, ανήκει σε εκείνους στο Λος Άντζελες που παρακολουθούν στενά τις βομβιστικές επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, με τους κατοίκους να ανησυχούν για τους αγαπημένους τους στο Ιράν. “Οι βόμβες ποτέ δεν έλυσαν τίποτα”, δήλωσε ο Majid, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη Kerman. “Δεν καταλαβαίνω πώς οι άνθρωποι χαίρονται για τον βομβαρδισμό άλλων.” Από την έναρξη του πολέμου, το διαδίκτυο στο Ιράν έχει διακοπεί, καθιστώντας δύσκολο για τη διασπορά στο Λος Άντζελες να παρακολουθεί τις εξελίξεις. Μέρος της διακοπής οφείλεται στον αντίκτυπο των βομβαρδισμών στο τηλεπικοινωνιακό δίκτυο, αλλά μεγάλο μέρος της είναι επιβολή της κυβέρνησης, με σκοπό να περιορίσει τη ροή πληροφοριών εντός και εκτός Ιράν.
Ο Reza Arzanian, Ιρανοαμερικανός που ζει στο Λος Άντζελες, δήλωσε ότι κατάφερε πρόσφατα να επικοινωνήσει με τους γονείς του στην Τεχεράνη, οι οποίοι του μετέφεραν ανησυχητικά νέα για εκρήξεις κοντά τους. “Μίλησα πολύ σύντομα με τη μητέρα μου, και μου είπε ότι ακούγεται πολύ δυνατά. Είναι πολύ τρομακτικό. Η φωνή της είναι τρεμάμενη, και το σαγόνι της δεν σταματούσε να τρέμει από τον φόβο”, είπε ο Arzanian. “Και ο πατέρας μου, που είναι άνθρωπος που δεν δείχνει τα συναισθήματά του, μου είπε ότι φοβάται και έτρεμε από τις βόμβες.” Ο Arzanian εκφράζει ανησυχία για την ασφάλειά τους. Μέχρι στιγμής, προκαταρκτικά στοιχεία από το Υπουργείο Υγείας του Ιράν αναφέρουν τουλάχιστον 1.444 πολίτες νεκρούς στον πόλεμο. Μεταξύ αυτών, περίπου 168 παιδιά σε ένα δημοτικό σχολείο στην πόλη Minab, το οποίο φέρεται να επλήγη από αμερικανική επίθεση. Τέτοιες εξελίξεις έχουν προβληματίσει Ιρανοαμερικανούς όπως ο Arzanian, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι δεν έχει ιδιαίτερη συμπάθεια για την ιρανική κυβέρνηση και τις καταπιεστικές της πολιτικές. “Έχω συμμετάσχει στο κίνημα διαμαρτυρίας στο Ιράν, και έχω δεχτεί χτυπήματα από την αστυνομία στο Ιράν λόγω των δικών μου διαφωνιών με την κυβέρνηση”, δήλωσε ο Arzanian. “Όμως, όταν βομβαρδίζεσαι, τίποτα καλό δεν προκύπτει.”
Ο πόλεμος έχει αναζωπυρώσει μια συζήτηση στην ιρανική διασπορά σχετικά με τον ρόλο που πρέπει να διαδραματίζουν οι ΗΠΑ στο μέλλον του Ιράν. Αυτό το ερώτημα είναι κάτι παραπάνω από ένα μακρινό γεωπολιτικό ζήτημα για τους Ιρανούς στο Λος Άντζελες. Πολλοί κάτοικοι εξήγησαν ότι οι οικογενειακές τους ιστορίες έχουν διαμορφωθεί από την αμερικανική εμπλοκή στην περιοχή, είτε μέσω της αμερικανικής υποστήριξης στην πρώην μοναρχία του Ιράν, είτε μέσω της απόφασης των ΗΠΑ να υποστηρίξουν την εισβολή του Ιράκ στο Ιράν το 1980. Η Aida Ashouri, δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διεκδικεί τη θέση της εισαγγελέα του Λος Άντζελες, ήταν μεταξύ εκείνων που καταδίκασαν δημόσια την τελευταία αμερικανική εκστρατεία στο Ιράν στη διαδήλωση του δημαρχείου στις 28 Φεβρουαρίου. “Αυτός είναι ένας αμερικανικός ιμπεριαλιστικός πόλεμος, και πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε”, είπε. “Ας ονομάσουμε τα πράγματα με το όνομά τους. Αυτός ο πόλεμος δεν γίνεται για να απελευθερώσει τις γυναίκες του Ιράν ή τους ανθρώπους του Ιράν.”
Η Ashouri γεννήθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ τη δεκαετία του 1980. Η πατρίδα της, η Isfahan, βομβαρδίστηκε επίσης τον Ιούνιο πέρυσι κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν. Για την Ashouri, ήταν ενδεικτικό ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν ξανά την πρώτη επίθεση στην τρέχουσα σύγκρουση. Για πολλούς νομικούς εμπειρογνώμονες, αυτό καθιστούσε τη σύγκρουση έναν ανεξήγητο πόλεμο επιθετικότητας, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. “Πόλεμος συνεπάγεται ότι δύο πλευρές εμπλέκονται ενεργά, αλλά το Ιράν δεν έχει κάνει τίποτα για να εμπλακεί”, δήλωσε η Ashouri. “Αυτή είναι μια μονομερής στρατιωτική εισβολή, μια επιθετικότητα των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Είναι αυτοί που έχουν τη δύναμη να τον τερματίσουν σταματώντας τους βομβαρδισμούς.”
Η ίδια και άλλοι διαδηλωτές έκαναν παραλληλισμούς μεταξύ του τρέχοντος πολέμου στο Ιράν και των πολέμων υπό την ηγεσία των ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, που ξεκίνησαν το 2003 και το 2001 αντίστοιχα. “Έζησα κάτω από τη σκιά του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, όλων των προπαγανδιστικών επιχειρημάτων”, δήλωσε η Shany Ebadi, Ιρανοαμερικανή αντιπολεμική ακτιβίστρια της ANSWER Coalition. “Αυτό που λέει η κυβέρνηση Trump μου θυμίζει πολύ τον πόλεμο στο Ιράκ.” Ως κάποια που παρακολουθεί στενά τις ειδήσεις, η Ebadi θυμάται ότι ένιωσε συναγερμό όταν εξαπολύθηκαν οι πρώτες επιθέσεις τον Φεβρουάριο. “Όταν έλαβα την ειδοποίηση έκτακτης ανάγκης για την αρχική επίθεση, όλο μου το σώμα παραλύωσε. Ένιωσα θυμό και απογοήτευση”, είπε. Η ίδια και η Ashouri ανέφεραν ότι φοβούνται ότι η στρατιωτική επιχείρηση στο Ιράν θα μπορούσε να πυροδοτήσει έναν περιφερειακό πόλεμο που θα αποσταθεροποιήσει περαιτέρω όχι μόνο το Ιράν, αλλά ολόκληρη τη Μέση Ανατολή. “Φοβάμαι ότι ο πόλεμος θα επαναλάβει τις καταστροφές που είδαμε στην Παλαιστίνη, το Ιράκ, τη Λιβύη και το Αφγανιστάν”, είπε η Ashouri, απαριθμώντας χώρες που έχουν στοχοποιηθεί στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” των ΗΠΑ τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Το ερώτημα αν οι βόμβες μπορούν να ανοίξουν τον δρόμο προς την ελευθερία στο Ιράν είναι απλό για την Ashouri και τους συναδέλφους της αντιπολεμικούς ακτιβιστές. Η απάντηση, λένε, είναι απλώς όχι.
