Το Ιράν, στην προσπάθειά του να ενισχύσει τη θέση του στη συνεχιζόμενη στρατιωτική σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, στρέφεται σε ξεπερασμένη τεχνολογία: τις θαλάσσιες νάρκες. Αυτά τα «απλά, παλιομοδίτικα όπλα», όπως τα χαρακτηρίζουν ειδικοί, που χρονολογούνται πριν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, έχουν τη δυνατότητα να αποδειχθούν εξαιρετικά επικίνδυνα. Ενώ δεν είναι εντυπωσιακά, οι θαλάσσιες νάρκες μπορούν να προκαλέσουν ζημιές εκατομμυρίων δολαρίων με ελάχιστο κόστος, ξεπερνώντας σε αποτελεσματικότητα ακόμη και τους πυραύλους. Στοιχεία από το Πανεπιστήμιο του Τέξας δείχνουν ότι το 77% όλων των απωλειών πλοίων του Αμερικανικού Ναυτικού από το 1950 οφείλεται σε θαλάσσιες νάρκες.
Η κλιμάκωση της έντασης στον Στενό του Ορμούζ, ζωτικής σημασίας για το παγκόσμιο εμπόριο πετρελαίου, έχει οδηγήσει σε σοβαρές επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία. Το Ιράν φέρεται να έχει αρχίσει να τοποθετεί νάρκες στην περιοχή, προκαλώντας επιθέσεις σε τάνκερ πετρελαίου και ακινητοποιώντας σχεδόν ένα τέταρτο δισεκατομμυρίου βαρέλια αργού πετρελαίου ημερησίως. Ως αποτέλεσμα, οι τιμές του αργού έχουν εκτοξευθεί, φτάνοντας κοντά στα 100 δολάρια το βαρέλι, ενώ οι τιμές της βενζίνης έχουν αυξηθεί κατά 20%. Σε χώρες όπως το Πακιστάν, η Ινδία και η Ταϊλάνδη, έχουν ληφθεί δραστικά μέτρα για την εξοικονόμηση ενέργειας, όπως το κλείσιμο σχολείων, η εφαρμογή τετραήμερης εβδομάδας εργασίας και η περιορισμένη χρήση ανελκυστήρων.
Ο Στενός του Ορμούζ ουσιαστικά δεν έχει κλείσει επίσημα από το Ιράν. Η κατάσταση οφείλεται στην απόφαση των πλοιοκτητών να αποφύγουν τον κίνδυνο. Η αύξηση της αντιληπτής απειλής έχει οδηγήσει τους περισσότερους μεγάλους ναυτασφαλιστές να αποσύρουν την κάλυψή τους για τα πλοία που διαπλέουν τον στενό, με τα ναύλα να εκτοξεύονται σε ιστορικά υψηλά επίπεδα. Η τοποθέτηση ναρκών, αν επιβεβαιωθεί, θα μετατρέψει μια προσωρινή διακοπή σε μια δυνητικά ανεπανόρθωτη κατάσταση.
Η ψυχολογική διάσταση των θαλάσσιων ναρκών είναι καθοριστική. Λόγω της σχεδόν αόρατης φύσης τους και της δυσκολίας ανίχνευσής τους, σε αντίθεση με τους πυραύλους, προκαλούν φόβο και ανασφάλεια. Ορισμένες νάρκες είναι προγραμματισμένες να ενεργοποιούνται μόνο μετά το πέρασμα του πέμπτου πλοίου, στοχεύοντας στα πλοία που ακολουθούν. Αυτό παγιδεύει τους χειριστές πλοίων, οι οποίοι είτε αγνοούν τον κίνδυνο είτε υπερ-αντιδρούν, αποφεύγοντας κάθε είδους κίνδυνο.
Η ιστορία έχει δείξει την καταστροφική δύναμη των θαλάσσιων ναρκών. Κατά τη διάρκεια του πολέμου των τάνκερ τη δεκαετία του ’80, το Ιράν και το Ιράκ έπληξαν 450 πλοία, με τις νάρκες να αποτελούν το πιο φονικό τους όπλο. Ακόμη και σήμερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν υποεπενδύσει στην αντιμετώπιση του κινδύνου των ναρκών, με την κατάργηση των εξειδικευμένων σκαφών εξουδετέρωσης ναρκών. Η επανεκκίνηση του Στενού του Ορμούζ είναι εφικτή, χάρη σε εξειδικευμένες μονάδες, drones και εκπαιδευμένα δελφίνια, ωστόσο η χρονοβόρα διαδικασία εξουδετέρωσης των ναρκών, σε συνδυασμό με τους άλλους κινδύνους στην περιοχή, καθιστούν την εξασφάλιση της ασφαλούς ναυσιπλοΐας μια μεγάλη πρόκληση.
