Το θεατρικό έργο “Every Brilliant Thing” παρουσιάζει μια μοναδική πρόκληση για τον Daniel Radcliffe, τον ηθοποιό που έγινε παγκοσμίως γνωστός ως Harry Potter, αλλά που διαθέτει πλέον πλούσια εμπειρία στο Broadway. Η περιορισμένη, 13 εβδομάδων, παραγωγή του έργου, στην οποία πρωταγωνιστεί αποκλειστικά ο Radcliffe, απαιτεί από τον ηθοποιό όχι μόνο υποκριτικές ικανότητες, αλλά και μια γρήγορη, αντιδραστική και αλληλεπιδραστική προσέγγιση προς το κοινό.
Παρόλο που ο Radcliffe είναι ο μόνος επαγγελματίας ηθοποιός επί σκηνής, η δομή του έργου περιλαμβάνει την ενεργό συμμετοχή θεατών, ακόμη και αυτών που κάθονται σε ημικυκλικές θέσεις πάνω στη σκηνή. Αυτός ο συνδυασμός υποκριτικής, αλληλεπίδρασης και σκηνοθεσίας είναι αναμφίβολα εξαντλητικός. Ωστόσο, εκτός από ορισμένα σύντομα διαλείμματα για νερό και μία προγραμματισμένη κατάρρευση μετά από ένα τρέξιμο στους διαδρόμους και τους χαιρετισμούς προς το κοινό, ο Radcliffe δεν δείχνει σημάδια κόπωσης. Φαίνεται να απολαμβάνει πραγματικά τον ρόλο του, κάτι που είτε απαιτεί υπεράνθρωπη αισιοδοξία είτε εξαιρετική υποκριτική ικανότητα – πιθανόν και τα δύο.
Το έργο, γραμμένο και συν-σκηνοθετημένο από τον Duncan Macmillan, δεν διεκδικεί εντυπωσιακή δραματουργία. Η αφήγηση, που παρουσιάζεται ως σχεδόν αυτοβιογραφική, ακολουθεί έναν ανώνυμο αφηγητή που μιλά απευθείας στο κοινό για την εμπειρία του με την κατάθλιψη, ξεκινώντας από την απόπειρα αυτοκτονίας της μητέρας του, όταν ήταν μόλις επτά ετών. Με στόχο να την βοηθήσει να αναρρώσει, ο νεαρός αφηγητής αρχίζει να συντάσσει μια λίστα με “υπέροχα” πράγματα που κάνουν τη ζωή αξιόλογη. Η λίστα αυτή αποτελεί τον πυρήνα της συμμετοχής του κοινού: όταν ο Radcliffe αναφέρει έναν αριθμό από τη λίστα, ένας προεπιλεγμένος θεατής καλείται να διαβάσει το αντίστοιχο στοιχείο. (Το Νο 1 είναι παγωτό.) Οι συμμετέχοντες θεατές είναι γνήσιοι και δεν έχουν προετοιμαστεί εκ των προτέρων, ωστόσο η διαδικασία είναι καλά συντονισμένη.
Καθώς τα χρόνια περνούν και ο αφηγητής ενηλικιώνεται, η λίστα εμπλουτίζεται, παρά τις αμφιβολίες του για την αποτελεσματικότητά της, ειδικά στην προσπάθεια να βοηθήσει την ασταθή μητέρα του ή τον λιγότερο εκφραστικό πατέρα του. Ο αφηγητής καλείται να αντιμετωπίσει και το ενδεχόμενο να έχει κληρονομήσει την κατάθλιψη που ταλαιπωρεί τη μητέρα του, και πώς αυτό μπορεί να επηρεάσει τις δικές του σχέσεις.
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Macmillan είναι προσιτή και άμεση, ίσως και υπερβολικά. Το έργο εστιάζει στην ανάγκη να ειπωθούν τα σωστά πράγματα, αναγνωρίζοντας ότι η απεικόνιση της αυτοκτονίας στα μέσα ενημέρωσης μπορεί ακούσια να την εξυμνήσει. Ο Macmillan προσπαθεί να αποφύγει αυτόν τον κίνδυνο, διατηρώντας παράλληλα μια αισιόδοξη προσέγγιση. Κάποιες στιγμές, ο συνδυασμός εύθυμων παρατηρήσεων, διδακτικού ύφους και της χαρακτηριστικής εκφοράς του Radcliffe θυμίζει ομιλία του John Oliver, αλλά χωρίς πολιτικά σχόλια ή απρόοπτες βωμολοχίες. Τα αστεία είναι γλυκά, αλλά συχνά επικεντρώνονται στην ευκολία της αναγνώρισης.
Η προσπάθεια για ευκολία στην αναγνώριση γίνεται πιο εμφανής γνωρίζοντας ότι το “Every Brilliant Thing” δεν είναι αυστηρά αυτοβιογραφικό. Ίσως αυτό να μην έχει σημασία, αλλά η εξαγωγή αυτών των εμπειριών απευθείας από τη ζωή του συγγραφέα θα μπορούσε να προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία, ειδικά όταν το έργο κλίνει προς την αίσθηση ενός δημόσιου μηνύματος (PSA) παρά μιας καθηλωτικής φανταστικής ιστορίας. Ακόμη και οι πιο λεπτομερείς αναφορές, όπως οι σκέψεις για την απτική αίσθηση της ακρόασης βινυλίων ενώ εξετάζεις τα συνοδευτικά σημειώματα, μοιάζουν υπολογισμένες για να προκαλέσουν εύκολες αντιδράσεις αναγνώρισης.
Σε αυτό το σημείο, η συμμετοχή του κοινού, που θα μπορούσε να είναι επικίνδυνη ή αμήχανη, εισάγει μια αίσθηση γνήσιας αυθορμητισμού. Και πράγματι, ο Radcliffe την αξιοποιεί πλήρως. Πέρα από τις λίστες, θεατές καλούνται στη σκηνή για να αναπαραστήσουν διάφορους ρόλους: τον πατέρα, έναν καθηγητή πανεπιστημίου, μια συμπονετική βιβλιοθηκάριο του σχολείου, ακόμη και τον πρώτο σοβαρό φίλο του αφηγητή. Αυτές οι στιγμές βρίσκονται στη διασταύρωση της αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας, της άσκησης εμπιστοσύνης και του φαρσικού παιχνιδιού. Τα μεγαλύτερα γέλια προκύπτουν όταν ο Radcliffe φαινομενικά φέρνει τους εθελοντές σε δύσκολη θέση, ενώ οι πιο συγκινητικές στιγμές πηγάζουν από τον τρόπο που εκείνοι καταφέρνουν να ανταποκριθούν, χωρίς να χρειάζεται να επιδείξουν εντυπωσιακή αυτοσχεδιαστική ικανότητα.
Όπως και πολλές πτυχές του “Every Brilliant Thing”, αυτή η τεχνική λειτουργεί και ως μάθημα – στην περίπτωση αυτή, για τη δύναμη της απλής ακρόασης, τόσο στη σκηνή όσο και στην πραγματική ζωή. Αυτή η εγρήγορση κρατά το έργο ζωντανό κατά τη διάρκεια της 70λεπτης διάρκειάς του, ακόμα κι αν το κείμενό του διαβάζεται σαν κάτι που θα μπορούσε να γράψει ένας προικισμένος φοιτητής. Ουσιαστικά, το έργο λειτουργεί επειδή ο Radcliffe το “επιβάλλει” με την παρουσία του. Θα ήταν παραπλανητικό να χαρακτηρίσουμε την ερμηνεία του ως “show υψηλού ρίσκου”, αφού σκοπίμως παραμένει πιο κοντά στο επίπεδο του κοινού. Ως “show μεσαίου ρίσκου”, πάντως, παραμένει εξαιρετικά εντυπωσιακό.
[PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=SqdofTOw5JI]
