Η απόφαση να ανεβεί ένα τόσο εκτενές έργο, όπως το “Έγκλημα και Τιμωρία” του Ντοστογιέφσκι, με μόλις τρεις ηθοποιούς, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια τολμηρή κίνηση. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο ότι η Northern Broadsides, μια θεατρική ομάδα που σπάνια προβαίνει σε μικρής κλίμακας διασκευές, πραγματοποιεί εδώ μια περιοδεία σε στούντιο, κάτι που αποτελεί πρωτιά για εκείνη. Το κυριότερο είναι ότι ένα λογοτεχνικό κλασικό έργο 750 σελίδων δύσκολα θα μπορούσε να υποδηλώσει τέτοια οικονομία μέσων.
Θα μπορούσε, ωστόσο, να υποστηριχθεί ότι η επανεπεξεργασία της Laurie Sansom θα έπρεπε να ήταν ακόμα πιο τολμηρή. Τι θα συνέβαινε άραγε αν ο σκηνοθέτης είχε προχωρήσει ακόμη παραπέρα και είχε περιορίσει την παράσταση σε έναν μόνο ηθοποιό;
Ανεξαρτήτως του πόσο αντιφατικό μπορεί να ακούγεται, οι καλύτερες στιγμές σε αυτή την παραγωγή είναι όταν ο Connor Curren βρίσκεται μόνος επί σκηνής ως Ρασκόλνικοφ, ο αντισυμβατικός αντιήρωας που διαπράττει ένα διπλό φόνο, όχι για καλύτερο λόγο από ένα νοητικό πείραμα. Είτε εκδηλώνει κοινωνιοπαθητική αδιαφορία είτε πυρετώδη μετάνοια, ο Curren είναι συναρπαστικός όταν του δίνεται η ευκαιρία να μας εισάγει στη σκέψη του. Καταδιωκόμενος και ατημέλητος, αποτελεί έναν ψευδαισθητικό φιλόσοφο, που οδηγείται από τις ακρότητες της φτώχειας στην μετατροπή αφηρημένων σκέψεων σε βίαιες πράξεις. Η καινοτομία του Ντοστογιέφσκι ήταν η απεικόνιση του εγκλήματος από την οπτική γωνία του δράστη, και η διασκευή της Sansom είναι πιο καθηλωτική όταν ακολουθεί αυτή την προσέγγιση.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι άλλες σκηνές, όπου ο Curren αλληλοεπιδρά με την Trudy Akobeng και τον Niall Costigan, οι οποίοι υποδύονται πολλαπλούς ρόλους, φαίνονται συγκριτικά μικρές και απλοϊκές. Η ένταση διαλύεται σε ελαφρόμυαλες συζητήσεις μεταξύ του Ρασκόλνικοφ και των προσώπων που παρεισφρέουν και εξέρχονται από τη ζωή του, σπάνια διαρκούν αρκετά ώστε να δημιουργήσουν μια δική τους ιστορία. Είναι περισσότερο προβολές του ταραγμένου του μυαλού, παρά πλήρως ανεπτυγμένοι χαρακτήρες. Και δεν μπορούν να συγκριθούν με την παγερή φρίκη ενός μοναχικού δολοφόνου που μετρά τα 730 σκαλοπάτια προς την εκτέλεση της πράξης του.
Παρόλο που η παράσταση είναι δραματουργικά άνιση, η προσέγγιση είναι θεατρικά εφευρετική. Οι ηθοποιοί διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στον δυναμικό φωτισμό του Chris Davey, επανατοποθετώντας λάμπες γραφείου για να δημιουργήσουν την ατμόσφαιρα ενός ανακριτικού δωματίου ή κρατώντας φορητούς φακούς για σκηνές σκιώδους ενδοσκόπησης.
Εν τω μεταξύ, μια απότομη δέσμη φωτός μέσα από ένα φεγγίτη στο σκηνικό της Rose Revitt ρίχνει μια παγωμένη ψυχρότητα στο κρεβάτι του Ρασκόλνικοφ, όπου χάρτινα μοντέλα πολυκατοικιών της Αγίας Πετρούπολης φωτίζονται όροφο με όροφο. Καθώς η μουσική επένδυση του Philip Pinsky εναλλάσσεται από όμορφες μελωδίες πιάνου σε ανησυχητικούς βόμβους, δημιουργείται μια ατμόσφαιρα έκφρασης τρόμου.
Η παράσταση βρίσκεται σε περιοδεία έως τις 4 Απριλίου.
