Σε μια ασυνήθιστη σύμπραξη που ξεπερνά τις πολιτικές αντιθέσεις, η καθηγήτρια Οικονομικών του New School for Social Research, Τερέζα Γκιλαρντούτσι, και ο πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Οικονομικών Συμβούλων επί προεδρίας Τραμπ, Κέβιν Χάσετ, ενώνουν τις δυνάμεις τους για να ανασχεδιάσουν το σύστημα συνταξιοδότησης 401(k) στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η συνεργασία αυτή προέκυψε από την κοινή τους ανησυχία για το ανεπαρκές ποσοστό αποταμίευσης των Αμερικανών για τη συνταξιοδότησή τους, ένα πρόβλημα που ωθεί πολλούς να επιστρέφουν στην εργασία μετά την ηλικία συνταξιοδότησης.
Η Γκιλαρντούτσι, αυτοχαρακτηριζόμενη “παρανοϊκή των συντάξεων”, με 42ετή καριέρα στη μελέτη της συνταξιοδοτικής ασφάλειας, ανέλαβε να συνεργαστεί με τον Χάσετ, ο οποίος προσέγγισε την ίδια για σχόλια σχετικά με ένα άρθρο που έγραφε για τη συνταξιοδοτική ασφάλεια το 2021. Αυτή η συνεργασία οδήγησε στην ανάπτυξη ενός σχεδίου για καθολικά προγράμματα 401(k), το οποίο ανακοινώθηκε πρόσφατα από τον Πρόεδρο Τραμπ. Το σχέδιο αυτό στοχεύει να προσφέρει λύση στα 54 εκατομμύρια Αμερικανούς εργαζομένους που δεν διαθέτουν εργοδοτική ασφάλιση συνταξιοδότησης, προσφέροντας την ίδια δυνατότητα αποταμίευσης που παρέχεται στους ομοσπονδιακούς υπαλλήλους, με κρατική ενίσχυση έως 1.000 δολάρια ετησίως.
Η επικεφαλής του Schwartz Center for Economic Policy Analysis στο New School, ενός ιδρύματος με ιστορία στην κριτική και την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων, εξηγεί ότι η τρέχουσα συγκυρία – η συνταξιοδότηση των baby boomers, η προσέγγιση της συνταξιοδότησης της γενιάς X, και η αυξανόμενη συνειδητοποίηση της ανισότητας πλούτου – δημιουργεί ένα “τέλειο καταιγίδι” για ριζικές αλλαγές στην πολιτική συνταξιοδότησης. Η Γκιλαρντούτσι τονίζει ότι η συνταξιοδοτική ασφάλεια είναι ένα ζήτημα εργαζομένων, και ως εκ τούτου, είναι φυσικό για έναν λαϊκιστή ηγέτη όπως ο Ντόναλντ Τραμπ να αναλάβει την πρωτοβουλία.
Η δέσμευση και των δύο πλευρών φαίνεται να πηγάζει από μια βαθιά κατανόηση της κρίσης. Η Γκιλαρντούτσι, παρά τις όποιες ιδεολογικές της ανησυχίες, δηλώνει έτοιμη να συνεργαστεί με οποιονδήποτε προωθεί την ασφάλεια των εργαζομένων, τονίζοντας ότι το πρόβλημα έχει γίνει πλέον πολύ μεγάλο για να παραγκωνιστεί από πολιτικές διαφωνίες. Ο Χάσετ, από την πλευρά του, περιγράφεται ως “ευαίσθητος και συναισθηματικός” ηγέτης, με τον οποίο η Γκιλαρντούτσι μοιράζεται την αγάπη για την “μαγεία των μαθηματικών” και την κοινή επιθυμία για βελτίωση των συντάξεων.
Αν και οι λεπτομέρειες του προγράμματος είναι ακόμη υπό επεξεργασία, οι αναλυτές εκτιμούν ότι ένα τέτοιο σχέδιο θα μπορούσε να βοηθήσει τα φτωχότερα 25% των Αμερικανών να αποταμιεύσουν μεταξύ 138.000 και 610.000 δολαρίων για τη σύνταξή τους. Η Γκιλαρντούτσι εκφράζει την ελπίδα ότι το Κογκρέσο θα υιοθετήσει μια πιο γενναιόδωρη ενίσχυση για τους εργαζομένους, αναγνωρίζοντας ότι το προτεινόμενο σχέδιο αποτελεί μια “αρχιτεκτονική” που δίνει στους εργαζομένους την καλύτερη ευκαιρία να επενδύσουν νωρίς στη ζωή τους και να αξιοποιήσουν τη δύναμη του ανατοκισμού.
