Καθώς τα δικαστικά έγγραφα που συνδέονται με τον αείμνηστο χρηματιστή Τζέφρι Έπσταϊν συνεχίζουν να έρχονται στο φως, το σκάνδαλο έχει γίνει διεθνής ντροπή, αποκαλύπτοντας πόσο γρήγορα ισχυροί άνδρες μπορούν να μετατραπούν σε υποψήφια για τη φήμη τους. Αυτή η αμηχανία έφτασε στη Νέο Δελχί, όπου ο συνιδρυτής της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς, αναμενόταν να εκφωνήσει την κεντρική ομιλία στο AI Impact Summit, αλλά τελικά δεν παρευρέθηκε, εν μέσω κριτικής και φανερής ανησυχίας εντός της κυβέρνησης του Μόντι σχετικά με τις προηγούμενες συναντήσεις του με τον Έπσταϊν. Το θέαμα ήταν αποκαλυπτικό. Η δημόσια ηθική αγανάκτηση ταξιδεύει γρήγορα όταν το σκάνδαλο απειλεί τις φήμες και την διπλωματική εικόνα. Ωστόσο, αυτή η ευαισθησία στην έκθεση έρχεται σε αντίθεση με μια εγχώρια πραγματικότητα, όπου η σεξουαλική βία κατά των γυναικών ξεδιπλώνεται με βίαιη κανονικότητα, χωρίς συγκρίσιμη ντροπή ή συνέπειες. Η αντίθεση είναι γκροτέσκη. Μια πολιτική κουλτούρα ικανή να εκφράζει αμηχανία για ένα παγκόσμιο σκάνδαλο παραμένει εντυπωσιακά ανήσυχη από την καθημερινή βιαιότητα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στην πατρίδα.
Υπό τη διοίκηση του Μόντι, ο κύκλος ειδήσεων τρέχει με αναφορές ομαδικών βιασμών σαν να ήταν παραγωγή εργοστασίου – σταθερή, αμείλικτη και ναρκωτική στην επανάληψή της. Οι βιασμοί έχουν γίνει τόσο συχνοί που αναφέρονται όπως ο καιρός. Θάνατοι από καύσωνα. Ξαφνικές πλημμύρες. Πεντάχρονη απήχθη, βιάστηκε, δολοφονήθηκε. Και όπως ο καιρός, μόνο ο Θεός είναι υπεύθυνος. Όχι ο βιαστής. Όχι το δικαστήριο. Όχι η αστυνομία. Σίγουρα όχι ο πρωθυπουργός.
Μεταξύ της ανάθεσης αυτού του άρθρου και της δημοσίευσής του, μια πεντάχρονη βιάστηκε ομαδικά στο Meerut, μια 26χρονη βιάστηκε ομαδικά στο Faridabad, και μια 17χρονη βιάστηκε ομαδικά στην Odisha. Μια 42χρονη βιάστηκε ομαδικά στα προάστια του Δελχί. Ένα 12χρονο κορίτσι απήχθη και βιάστηκε ομαδικά στο Bikaner. Υπήρξαν περισσότεροι ομαδικοί βιασμοί στο Bihar, Chhattisgarh, Rajasthan και Kanpur. Θα μπορούσα να σας δώσω στατιστικά στοιχεία, αλλά οι αριθμοί ποτέ δεν θα μπορούσαν να μεταφέρουν τον μεγαλύτερο, παντοδύναμο τρόμο της ζωής με θηρευτές. Η απειλή της σεξουαλικής βίας είναι τόσο σταθερή όσο η βαρύτητα. Οι περιπτώσεις είναι φρικιαστικές – έντερα που τραβήχτηκαν έξω, ράβδοι που εισήχθησαν, γλώσσες που κόπηκαν, οξύ που ρίχτηκε, αποκεφαλισμός, στραγγαλισμός και κάψιμο. Όταν κοιτάζω τα κυβερνητικά στοιχεία για τον βιασμό – κατά μέσο όρο 86 γυναίκες βιάζονται κάθε μέρα – μου φαίνεται τόσο φρικτό όσο το να πέσω πάνω σε έναν ομαδικό τάφο σε φύλλα Excel.
Ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι και ο υπουργός Εσωτερικών του, Αμίτ Σαχ, φαινομενικά εμμονικοί με την αποκατάσταση του νόμου και της τάξης με κάθε κόστος, φαίνονται εντελώς αδιάφοροι για το γεγονός ότι η Ινδία είναι η πρωτεύουσα του ομαδικού βιασμού στον κόσμο υπό την επίβλεψή τους.
Η πιο ανησυχητική περίπτωση αυτού ήταν όταν ο καταδικασμένος βιαστή και πολιτικός του Bharatiya Janata Party, Κούλντιπ Σινγκ Σενγκάρ, που κρίθηκε ένοχος για βιασμό ανηλίκου το 2017 και καταγόταν από το χωριό Makhi στην περιοχή Unnao της Uttar Pradesh, έλαβε αναστολή από ένα εφετείο, εγείροντας την πιθανότητα της επανένταξής του στο ίδιο κοινωνικό και πολιτικό τοπίο που κάποτε του επέτρεπε την ατιμωρησία. Ένα εφετείο του χορήγησε αναστολή τον Δεκέμβριο. Ευτυχώς, αυτό αναστάλθηκε από το Ανώτατο Δικαστήριο, αλλά μόνο αφού οργισμένες γυναίκες συγκεντρώθηκαν στο Δελχί για να διαμαρτυρηθούν. Ο Σενγκάρ είχε βιάσει μια έφηβη, η οποία είχε επίσης βιαστεί ομαδικά από τους συνεργάτες του. Ο πατέρας της δολοφονήθηκε εν ώρα κράτησης από την αστυνομία. Μια υπόθεση καταγράφηκε μόνο αφού απείλησε να αυτοπυρποληθεί μπροστά στην κατοικία του αρχηγού του υπουργού. Η τραγική της ιστορία αναδεικνύει πώς οι Ινδοί άνδρες, όπως και η διοίκηση Μόντι, παραμένουν αξιοσημείωτα αμήχανοι σχετικά με την κατάσταση των πραγμάτων.
Δυστυχώς, αυτή δεν είναι μια παρέκκλιση, είναι το σύστημα που μιλά στη μητρική του γλώσσα.
Η δημόσια μνήμη είναι σημαντική, διότι κάθε νέα υπόθεση ξεδιπλώνεται απέναντι στα κατάλοιπα εκείνων που μας είπαν ότι θα άλλαζαν τα πάντα. Το 2012, διάβασα για τον ομαδικό βιασμό της “Nirbhaya” τρεις ημέρες μετά το περιστατικό, καθ’ οδόν από το αεροδρόμιο. Είχα αποφύγει εσκεμμένα τις ειδήσεις μέχρι που κατέληξε στο νοσοκομείο Safdarjung, και ο συντάκτης μου χρειαζόταν μια ενημέρωση για την υγεία από εμένα. Αφού έμαθα όλες τις λεπτομέρειες για το τι είχαν κάνει οι άντρες σε αυτή τη νεαρή γυναίκα, νόμιζα ότι ο κόσμος θα σταματούσε. Ένα όριο είχε ξεπεραστεί. Κάτι μέσα μου έλεγε ότι ο κόσμος θα ξεκινούσε από την αρχή. Υπήρξαν διαμαρτυρίες, και όλοι παντού θα ήξεραν το όνομά της, και κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε ποτέ ξανά.
Όλη μου η αφέλεια πνίγηκε σε έναν χορό από “Όχι όλοι οι άντρες”, καθώς ο ομαδικός βιασμός μετατράπηκε σε κάτι viral για να κρεμαστεί ένα hashtag. Η επωδός δεν υπερασπιζόταν την αθωότητα τόσο όσο ανακατεύθυνε την προσοχή από την ευθύνη και πίσω στην ανδρική άνεση.
Είναι αδύνατο για μένα να ακούω τέτοιες περιπτώσεις και να μην σκέφτομαι: Τι θα γινόταν αν ήμουν εγώ; Το σώμα μου. Αυτή η ράβδος. Αυτοί οι άντρες. Η ταλαιπωρία και ο ακρωτηριασμός των γυναικείων σωμάτων είναι τόσο αξιόπιστος που υπάρχει πλέον μια αγορά για να βοηθήσει στην ανακούφιση του φόβου μας. Εφαρμογές ασφαλείας. Σπρέι πιπεριού και φορητοί συναγερμοί πανικού. Κάθε φορά που γράφω για αυτό το θέμα, νιώθω την απόλυτη ανεπάρκεια του γραπτού λόγου απέναντι σε άντρες που μαγνητοσκοπούν τους βιασμούς, καυχιούνται για αυτούς, και παρόλα αυτά αποκαθίστανται.
Δεν θα ήταν παράταιρο να αποκαλέσουμε αυτή τη στιγμή πρωτοφανή, αλλά είναι πέρα από αυτό. Είναι υπαρξιακή. Είτε πρόκειται για τις Ηνωμένες Πολιτείες είτε για την Ινδία, οι γυναίκες παρακολουθούν την ίδια χορογραφία της εξουσίας που προστατεύει τον εαυτό της, καθώς άντρες με κύρος κλείνουν τους κύκλους τους και περιμένουν να περάσει η καταιγίδα. Η ομοιότητα δεν βρίσκεται στην κλίμακα ή στο πλαίσιο, αλλά στο επαναλαμβανόμενο θέαμα θεσμών που προστατεύουν ισχυρούς άντρες, ενώ οι επιζώντες αγωνίζονται μόνοι. Εδώ και καιρό, και οι δύο χώρες – που υποτίθεται ότι είναι οι μεγαλύτερες και οι παλαιότερες δημοκρατίες – βρίσκονται σε τροχιά αυτοκαταστροφής, με άντρες να οδηγούν τον δρόμο. Υπό τον Μόντι, όπως και υπό τον Τραμπ, ο βιασμός έχει γίνει επέκταση της πολιτικής. Οι γυναίκες παραβιάζονται πλέον όχι μόνο από άντρες, αλλά και από δικαστήρια, νοσοκομεία και συντακτικές ομάδες. Είναι η εποχή των τεράτων. Δεν ξεκίνησε με τον Έπσταϊν, τον Γκέιτς ή τον Σενγκάρ, φυσικά, αλλά αυτοί είναι τα σύμβολά της.
Ενώ η μεσαία τάξη ήταν απασχολημένη με το όνειρο της κοινωνικής ανέλιξης, της καριέρας και των δύο υπνοδωματίων σε μια περιφραγμένη προαστιακή περιοχή, αφήσαμε τους ταραχοποιούς να καλλιεργήσουν μια ολοκληρωτική μισογυνιστική αυτοκρατορία που λειτουργεί με μίσος για τις γυναίκες. Δεν ξέρω τι να κάνω με την οργή που νιώθω. Τι κάνεις όταν σου λένε συνεχώς ότι το σώμα σου, οι άνθρωποί σου, το φύλο σου είναι αναλώσιμα; Δεν ξέρω.
Αυτό που ξέρω είναι ότι η έφηβη που επέζησε από τον Σενγκάρ συνεχίζει να αγωνίζεται για δικαιοσύνη. Ξέρω ότι οι επιζώντες του δικτύου σεξουαλικής εμπορίας του Έπσταϊν αγωνίζονται επίσης για δικαιοσύνη. Αυτές οι γυναίκες αγωνίζονται με καρδιά και ψυχή και ιδρώτα και μύες. Ξέρω ότι δεν έχω κανένα δικαίωμα να είμαι απογοητευμένη ενώ αυτές στέκονται όρθιες, μοιάζοντας σε κάθε τους βήμα σαν τις ηρωίδες που είναι. Ξέρω επίσης ότι κανείς δεν αντιστέκεται έτσι, εκτός αν αγαπάς τις αδελφές σου.
Σε αυτή τη σκοτεινή ώρα, μοιάζει σημαντικό να καταγραφεί ότι καθώς η διοίκηση Μόντι υποχωρεί θεατρικά από τη σκιά του σκανδάλου Έπσταϊν στη σκηνή του summit, η σάτιρα γράφει τον εαυτό της. Μια κυβέρνηση που δεν μπορεί, ή δεν θέλει, να προστατεύσει τις γυναίκες της, θα πρέπει να ντρέπεται πολύ περισσότερο για αυτό που είναι συνηθισμένο παρά για αυτό που είναι σκάνδαλο.
