Μια παλιά, παραμελημένη θεωρία, γνωστή ως «η οντογένεση ανακεφαλαιώνει τη φυλογένεση», υποστήριζε ότι η ανάπτυξη ενός οργανισμού εντός της μήτρας ή του αυγού (δηλαδή, η οντογένεση) αναπαριστά την εξέλιξη του είδους του (φυλογένεση). Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια θεωρία που αναπτύχθηκε για να εξηγήσει πώς τα πλάσματα ξεκινούν ως μονοκύτταρα, στη συνέχεια μοιάζουν με φώκιες, σκαντζόχοιρους ή άλλα γενετικά απογόνους, για να καταλήξουν τελικά στη τελική μορφή του είδους τους, είτε πρόκειται για πλατύποδα, φίδι ή άνθρωπο.
Αυτό μπορεί να είναι ένας δυσνόητος τρόπος για να πούμε ότι αυτή η πολυμερής ταινία, ουσιαστικά τέσσερις ιστορίες συνδεδεμένες με ένα τέρας-βάτραχο ανθρώπινου μεγέθους, ανακεφαλαιώνει τη φυλογένεση των ταινιών τρόμου καθώς προχωρά. Το πρώτο μέρος, που διαδραματίζεται το 1969, παραπέμπει στο “Το Μωρό της Ρόζμαρι” (Rosemary’s Baby), καθώς η Λίλιθ (Ali Chappell, σκηνοθέτιδα και σε αυτό το μέρος) μένει έγκυος από τον Θεό-Βάτραχο, ο οποίος παίρνει τη μορφή του γκουρού της κοινότητάς της (James Gilbert). Όλα είναι γεμάτα ψευδο-ψυχεδελικά, με έναν ηθοποιό ντυμένο με μια γιγάντια στολή από λάτεξ και γλίτσα να συνευρίσκεται με τη Λίλιθ, σαν τον διάβολο να ζευγαρώνει με τη Mia Farrow.
Το επόμενο κεφάλαιο προχωρά στο εξελικτικό συνεχές του τρόμου, μεταφερόμενο σε ένα σκηνικό της δεκαετίας του 1990, μια εποχή που οι ταινίες σλάσερ κυριαρχούσαν. Η κόρη της Λίλιθ, η Εύα (Ilana Haley), έχει μεγαλώσει και έγινε μεταπτυχιακή φοιτήτρια βιολογίας με ειδίκευση στα αμφίβια. Καταλήγει να είναι μία από τους δύο μόνο επιζώντες ενός συνεργείου κινηματογραφιστών (έπρεπε να ενσωματωθεί αυτή η πολύ χαρακτηριστική αυτο-αναφορική τάση των ’90s) που συναντούν τον βατράχο-ανταγωνιστή μας στους βάλτους της Φλόριντα, από όπου ξεκινήσαμε.
Το τρίτο μέρος, που διαδραματίζεται περίπου στο παρόν, επικεντρώνεται σε έναν διεφθαρμένο επιχειρηματία (Christian Lloyd) και τον ανυπάκουο γιο του (Corteon Moore), γεμάτο μοντέρνα ψυχολογική ορολογία για το “κλείσιμο” και άλλα παρόμοια. Το τελευταίο τμήμα πηγαίνει ολοταχώς σε μια μελλοντική δυστοπία το 2044, όπως μια ταινία “Alien” αλλά με πολύ μικρότερο προϋπολογισμό. Υπάρχει μια αντίστοιχη φυλογενετική εξέλιξη του κινηματογραφικού φιλμ, έτσι ώστε να ξεκινάμε με κάτι που μοιάζει με κακής ποιότητας 16mm και να φτάνουμε σε υψηλή ευκρίνεια, αλλά σαφώς ο προϋπολογισμός δεν επέτρεψε πολλά περισσότερα πέρα από τα πρακτικά εφέ για το τέρας.
Όλο το εγχείρημα είναι κατάφωρα ανόητο, και η υπερβολική, θεατρική υποκριτική δείχνει ότι το καστ το γνωρίζει πολύ καλά, αλλά όλοι φαίνεται να διασκεδάζουν, οπότε είναι δύσκολο να εκνευριστεί κανείς υπερβολικά από το αποτέλεσμα. Το “God of Frogs” είναι διαθέσιμο σε ψηφιακές πλατφόρμες από τις 2 Μαρτίου. [PLACEHOLDER_1 url=https://www.youtube.com/watch?v=t8Fn_K6MmlE]
