Η δεύτερη κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Χιρόσι Σακουραζάκα, που κυκλοφόρησε το 2004, αποδεικνύεται κατώτερη από την ταινία “Edge of Tomorrow” του 2014, την προσωπική εκδοχή του Τομ Κρουζ στο “Groundhog Day” με μηχανές. Δεν πρόκειται για θέμα προϋπολογισμού ή αισθητικής – απλώς υπάρχει ένα μεγάλο κενό σε ελκυστική παρουσίαση χαρακτήρων και εσωτερική ζωντάνια, καθιστώντας αυτή την επανάληψη του χρόνου μια κουραστική διαδικασία, αντί για μια συναρπαστική απόδραση από την αιώνια επανάληψη.
Οι σκηνοθέτες Κεν’ιτσίρο Ακιμότο και Γουκινόρι Νακαμούρα, για να είμαστε δίκαιοι, εισάγουν αλλαγές. Αντί για τους εξωγήινους “Mimics” της αρχικής ιστορίας, δημιουργούν ένα εντελώς νέο μεγάλο κακό: ένα αδρανές εξωγήινο λουλούδι, έξυπνα ονομασμένο Darol, που μια μέρα αρχίζει να εκτοξεύει ό,τι μοιάζει με φονικές κατιφέδες. Οι πρωταγωνιστές έχουν αντικατασταθεί: η οπτική γωνία σε αυτή την εκδοχή είναι η Ρίτα (με φωνή της Αϊ Μικάμι), η γυναίκα πολεμίστρια που εργάζεται για τη Δύναμη Άμυνας Ηνωμένων Εθνών που επιβλέπει το κολοσσιαίο φυτό. Η έκθεση στους κβαρτικούς σπόρους του είναι αυτό που την αναγκάζει να ζει την ατελή μέρα της ξανά και ξανά.
Αφού χρησιμοποιεί τις πρώτες της προσπάθειες για να απομακρυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο από τον Darol, να προσπαθήσει να βάλει τέλος στη ζωή της, και στη συνέχεια να αναβαθμίσει τις δεξιότητές της στη μάχη, συναντά τελικά έναν άλλο “looper”, τον άτυχο νερντ Κέιτζι (Νατσούκι Χαναέ). Η αφήγηση που μοιάζει με παιχνίδι ακολουθεί ουσιαστικά την ίδια πορεία με το “Edge of Tomorrow”, με το ζευγάρι να αναβαθμίζει αργά τις δεξιότητές του και τον εξοπλισμό του, μέχρι να φτάσουν στο ίδιο επίπεδο με το φυτικό θαύμα. Ωστόσο, ευθυγραμμισμένοι με την απαισιόδοξη Ρίτα, υπάρχει μια ισχυρότερη έμφαση στην απελπισία και την ματαιότητα, παρόμοια με την υπαρξιακή ρουτίνα στην οποία πέφτει ο Φιλ Κόνορς του Μπιλ Μάρεϊ στο “Groundhog Day”.
Θα μπορούσε να λειτουργήσει αν η Ρίτα ήταν μια πιο ελκυστική πρωταγωνίστρια, ικανή να αποσπάσει μαύρο χιούμορ ή προσωπική τραγωδία από την κατάστασή της. Εκτός από μια αβάσιμη, άστοχα πεταμένη ιστορία για γονική κακοποίηση, όμως, είναι σε μεγάλο βαθμό μια οργισμένη-φαίνεται κενή, και αυτή η εκδοχή στερείται της δεξιοτεχνικής αλληλεπίδρασης του Κρουζ και της Έμιλι Μπλαντ. Στο τέλος, σπαταλά τα ευκρινή οπτικά εφέ του Studio 4°C με ιδιόρρυθμα αιχμηρά μοντέλα χαρακτήρων και μια άνθιση από φανταχτερά χρώματα για τον εισβολέα του θερμοκηπίου. Υπερβολική παραξενιά και φιλοσοφικές παραπομπές είναι τομείς στους οποίους μια anime επανεπεξεργασία θα μπορούσε να ξεπεράσει το Χόλιγουντ – αλλά δυστυχώς, λίγα από αυτά φαίνονται εδώ.
Το “All You Need is Kill” προβάλλεται στους κινηματογράφους του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιρλανδίας από τις 27 Φεβρουαρίου.
