Στην κινηματογραφική βιομηχανία, όπου η εμπορικότητα συχνά προηγείται της καλλιτεχνικής αξίας, η ταινία “How to Make a Killing” φέρει στα χαρτιά της μια στρατηγική που θα μπορούσε να ενθουσιάσει σε μια αίθουσα συνεδριάσεων στο Λος Άντζελες. Η ιδέα βασίζεται σε ένα γνωστό IP, το αριστουργηματικό Ealing comedy “Kind Hearts and Coronets”, σε ένα σενάριο που κάποτε βρέθηκε στη Black List (με αρχικό τίτλο “Rothchild” το 2014), με πρωταγωνιστή έναν ηθοποιό της στιγμής, τον Glen Powell, και συμπρωταγωνίστρια την εξίσου δημοφιλή Margaret Qualley. Προσθέστε σε αυτό την επίκαιρη τάση του “eat the rich”, μια ανεξάρτητη εταιρεία που μετατρέπεται σε εμπορικό brand (A24) και έναν σκηνοθέτη που πρόσφατα έκανε αίσθηση με το ντεμπούτο του (“Emily the Criminal’s John Patton Ford”). Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα AI σύστημα για τους στελέχη των στούντιο να δίνει “πράσινο φως” σε ένα τέτοιο εγχείρημα.
Ωστόσο, όταν η θεωρία συναντά την πράξη, στην πραγματικότητα της κρίσης και του γούστου, αυτό το “πακέτο” εγείρει μια σειρά από ανησυχητικές ερωτήσεις. Μπορεί ο Powell να ενσαρκώσει έναν αναδυόμενο δολοφονικό ψυχοπαθή; Είναι καιρός να σταματήσουμε να βασιζόμαστε στη Black List ως δείκτη ποιότητας; Έχει κορεστεί το κοινό από την τάση του “eat the rich”; Και, το σημαντικότερο, γιατί κάποιος θα προσπαθούσε να ξαναφτιάξει ένα σχεδόν τέλειο κλασικό έργο;
Μετά από 110 λεπτά, οι απαντήσεις είναι ξεκάθαρες: όχι, ναι, 100% και πραγματικά δεν έχω ιδέα.
Η ταινία είναι τόσο αδιάφορη, που δίνει άφθονο χρόνο για σκέψη, μια εμπειρία παρόμοια με το να βλέπεις κάποιον να προσπαθεί να ανάψει σπίρτο όταν ολόκληρο το κουτί είναι βρεγμένο. Ο Ford επιδιώκει μια γρήγορη και στιλάτη αφήγηση, και παρόλο που η ταινία έχει την αίσθηση της “premium” παραγωγής (με εξαίρεση την ανειλικρινή αναπαράσταση της Νέας Υόρκης από το Κέιπ Τάουν), της λείπει η σπίθα, η πνοή που δεν έχει κλαπεί από αλλού.
Το πρωτότυπο του 1949, μια από τις πιο αριστοτεχνικά σκοτεινές κωμωδίες που έχουν γίνει ποτέ, είναι ταυτόχρονα προϊόν της εποχής του (με την αποτρόπαια χρήση ενός ρατσιστικού παιδικού τραγουδιού) και διαχρονικό στην πλοκή του. Η ιστορία ενός αδικημένου άνδρα που σκοτώνει τον δρόμο του προς την οικογενειακή περιουσία παραμένει τόσο σκοτεινά ελκυστική όσο ποτέ, ένα μαγευτικό παιχνίδι ώθησης-έλξης, καθώς ο πρωταγωνιστής κατεβαίνει από μια θέση συμπάθειας σε μια θέση τερατότητας. Οι αναφορές έδειχναν ότι η επανεκτέλεση ήταν “εμπνευσμένη” από το πρωτότυπο, αλλά πρόκειται για μια ξεκάθαρη επανεκτέλεση, με πολλά σημεία να παραμένουν σχεδόν πανομοιότυπα, απλώς μεταφερμένα με κόπο σε μια νέα εποχή.
Ο Louis γίνεται τώρα Becket, του οποίου η μητέρα απέρριψε την επίμονη πρόταση της πλούσιας οικογένειάς της για άμβλωση, καθώς βρέθηκε νεαρή, άγαμη και έγκυος. Την διώχνουν από την προνομιούχα ζωή τους (μέχρι το New Jersey) για να γίνει μια μητέρα που παλεύει μόνη της, αλλά όταν πεθαίνει χρόνια αργότερα, η Becket γίνεται ένα ορφανό παιδί, αναγκασμένο στο σύστημα ανάδοχης φροντίδας. Ακόμη περισσότερα χρόνια αργότερα, δυστυχισμένη σε μια χαμηλόμισθη εργασία στο λιανικό εμπόριο, συλλαμβάνει ένα σχέδιο για να αποκτήσει αυτό που της ανήκει δικαιωματικά.
Η διαδρομή προς την κορυφή της τροφικής αλυσίδας είναι παρόμοια, αλλά με κάποιες σύγχρονες πινελιές – η βάρκα έχει γίνει γιοτ, ο χωρικός φωτογράφος ένας ανυπόφορος καλλιτέχνης του Brooklyn, ο ιερέας ένας φανταχτερός celebrity-ιεροκήρυκας – αλλά οι αιχμές έχουν λειανθεί. Δεν υπάρχει τίποτα εδώ που να πλησιάζει την πικρή κακία της ευχαρίστησης του Louis για τον θάνατο των δίδυμων βρεφών από διφθερίτιδα στο απείρως πιο παγωμένο πρωτότυπο (με τη μητέρα ως μπόνους), με τον Ford να καθιστά τα θύματα του Becket πιο προφανώς αποκρουστικά και άξια της βίας που τα περιμένει (είναι ίσως σοφό που κανείς δεν προσπάθησε να επαναλάβει το εκπληκτικό εγχείρημα του Alec Guinness να υποδυθεί και τα οκτώ θύματα, αντ’ αυτού, παίζονται από ηθοποιούς όπως ο Topher Grace και ο Ed Harris, που κλέβει την παράσταση).
Ο Powell, με τα υπερβολικά χαρακτηριστικά κόμικς, παίζει τον χαρακτήρα σαν έναν Disney-φιέ Patrick Bateman, που στερείται κάθε πραγματικού σκοταδιού, ομαλός παρά γλιστερός, ανταλλάσσοντας οξύτητα με ειρωνεία (η ερμηνεία του κινδυνεύει ολοένα και περισσότερο να πέσει στην καταστροφική περιοχή του Ryan Reynolds). Ως παιδική φίλη που γίνεται ενήλικη εχθρός, η Qualley έχει σίγουρα περισσότερο “δάγκωμα” (μπορεί κανείς να τη δει να ξεφορτώνεται γρήγορα τον Powell σε μια μάχη με μαχαίρια), αλλά δεν υπάρχει χημεία ούτε σοβαρά διακυβεύματα στη σχέση της με την ολοένα και πιο καχύποπτη hipster της Jessica Henwick.
Ο Ford είναι υπερβολικά πρόθυμος να μας κάνει να ταυτιστούμε με τον Becket, ο οποίος παρουσιάζεται ως ένας άνθρωπος που απλώς προσπαθεί να επιπλέει σε μια θάλασσα γεμάτη φίδια, και έτσι όποιο ενδιαφέρον είχαμε για να παρακολουθήσουμε κάποιον να ανακαλύπτει με χαρά την ψυχοπαθή ικανότητά του για δολοφονία, εξατμίζεται (ο Ford διαχειρίστηκε πολύ καλύτερα την ανακάλυψη της εγκληματικής φύσης της Aubrey Plaza στο προηγούμενο φιλμ του, στην πραγματικότητα η Plaza θα ήταν πολύ καταλληλότερη πρωταγωνίστρια εδώ). Η επικαιροποίηση μιας τέτοιας ιστορίας, με το πρωτότυπο να διαδραματίζεται στις αρχές του 1900, σημαίνει ότι όσα τεχνάσματα κι αν χρησιμοποιούσε τότε ο Louis, θα ήταν τα περισσότερα αδύνατα τώρα, με το DNA και τις κάμερες ασφαλείας, και ο Ford προσπαθεί απεγνωσμένα να εξηγήσει τα πράγματα, μετατρέποντας μια κομψή περιπέτεια εγκλήματος σε κάτι πολύ πιο αδέξιο. Δεν υπάρχει επίσης πραγματική σάτιρα εδώ (οι πλούσιοι είναι προφανώς κακοί, το συνειδητοποιήσατε;) και σε αυτό το στάδιο του κύκλου της “κατανάλωσης των πλουσίων”, απλώς θέλω να τελειώσει. Ξεχάστε ένα “φονικό”, ο Ford έκανε πραγματική ακαταστασία.
Το “How to Make a Killing” κυκλοφορεί στις ΗΠΑ στις 20 Φεβρουαρίου, στην Αυστραλία στις 5 Μαρτίου και στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 13 Μαρτίου.
